I SA/Wr 203/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Asesor WSA Dagmara Dominik (sprawozdawca), Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uznania zarzutów strony za nieuzasadnione. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez Prezydenta Miasta W. w stosunku do dłużnika w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...] , [...]. Strona zarzuciła: 1) rażące naruszenie art. 33 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm. zwanej dalej "u.p.e.a."), gdyż jej zdaniem, należności objęte tytułami wykonawczymi o nr [...], [...] uległy przedawnieniu oraz wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczył zobowiązanemu upomnienia; 2) rażące naruszenie art. 32 u.p.e.a. polegające na tym, że wierzyciel przed przystąpieniem do egzekucji nie doręczył zobowiązanemu tytułów wykonawczych nr [...], [...]; 3) rażące naruszenie art. 33 pkt 1, 3 i 10 w związku z art. 27 u.p.e.a., bowiem w tytułach wykonawczych o nr [...], [...] nastąpiło błędne określenie wierzyciela, a ponadto odsetki objęte tym tytułem zostały umorzone do dnia [...] r. na mocy decyzji z dnia [...] r. w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej, a obowiązek zapłaty należności głównej został odroczony do [...] r., to zaś zdaniem strony powoduje, że ww. tytuły wykonawcze nie mogą stanowić tytułów do prowadzenia egzekucji. Jednocześnie strona złożyła zarzut do prowadzonej obecnie egzekucji administracyjnej z wynagrodzenia o pracę, informując, że egzekucja ta jest prowadzona bez jego wiedzy i zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 26 § 5, art. 32, art. 33 pkt 1 i 7 u.p.e.a. Strona podniosła również zarzut przedawnienia egzekwowanych należności. Prezydent Miasta W. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wskazano, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą dotyczą następujących tytułów wykonawczych, które obejmują należności z tytułu podatku od środków transportowych za następujące okresy: tytuł wykonawczy [...] – I rata za 2001 r. w wysokości 3.080 zł; [...] – II rata za 2001 r. w wysokości 2.800 zł; [...] – I rata za 2003 r. w wysokości 1.260 zł; [...] – II rata za 2003 r. w wysokości 997 zł; [...] – I rata za 2002 r. w wysokości 640 zł, II rata za 2002 r. w wysokości 640 zł, I rata za 2005 r. w wysokości 490 zł, II rata za 2005 r. w wysokości 490 zł. Powołując się na treść art. 70 § 1 i § 2 pkt 1 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazał na brak przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi o nr [...], [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy w 2002 r. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny – zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – zawiadomienie z dnia [...] r. nr [...]. Wymieniony środek egzekucyjny dotyczył m.in. zobowiązania podatkowego J. G. z tytułu podatku od środków transportowych za 2001 r. – objętych ww. tytułami wykonawczymi. O zastosowaniu tego środka powiadomiono stronę w dniu [...] r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia przez dorosłego domownika tj. Panią W. (teściową J. G.). Co – zdaniem organu drugiej instancji - czyni zadość art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego i powoduje, że zarzut bezskuteczności doręczenia stronie zawiadomienia jest chybiony. Jednocześnie wskazano, że Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] r. min. odroczył J. G. termin zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych za II ratę 1997 r. oraz za lata 1998-2003 r. do dnia [...] r. Dodatkowo wskazano na niezasadność naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a. w stosunku do tytułów wykonawczych o nr [...], [...], w oparciu o treść art. 15 § 1 u.p.e.a. i § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm. zwanego dalej "rozporządzeniem MF"). Podniesiono, że Prezydent Miasta W. odnośnie zobowiązań strony z tytułu podatku od środków transportowych za 2001 r. decyzją z dnia [...] r. (dotyczy I raty za 2001 r.) i z dnia [...] r. (dotyczy II raty za 2001 r.) określił J. G. wysokość zaległości w podatku od środków transportowych. Decyzje te jak wynika z akt sprawy zostały doręczone (odpowiednio [...] r. i [...] r.) dorosłemu domownikowi Pani W. tj. teściowej strony. Za bezpodstawny uznano również zarzut nie doręczenia przez wierzyciela zobowiązanemu przed przystąpieniem do egzekucji tytułów wykonawczych o nr [...] , [...] . Powołano się na art. 26 § 5 u.p.e.a. i art. 67 § 1 u.p.e.a. i wskazano, ze organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego J. G. w [...] (w zawiadomieniu wymieniono tytuły wykonawcze [...] , [...] ) i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odpis zawiadomienia + wkładki 7 szt doręczono zgodnie z art. 43 kpa dorosłemu domownikowi tj. Pani W. Organ odwoławczy zauważył również, że na przesłanych tytułach wykonawczych widnieje pieczęć Prezydenta Miasta W., który jest wierzycielem, jeżeli chodzi o należności wynikające z podatków i opłat lokalnych. Za bezzasadny uznano również zarzut, iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...] , [...] , a to w związku z decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. w sprawie umorzenia J. G. odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu środków transportowych za II ratę 1997 r. oraz za lata 1998-2003 i odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej do dnia 31 grudnia 2005 r. zauważono, że wydanie ww. decyzji przez organ podatkowy rzutuje jedynie na zmianę terminów naliczania odsetek za zwłokę i nie daje podstaw do uznania za bezskuteczną egzekucja prowadzoną na podstawie ww. tytułów wykonawczych, skoro jak wskazał organ egzekucyjny dokonując zajęcia wynagrodzenia za prace dłużnika, uwzględniono prawidłowe daty naliczania odsetek. Nie podzielono również zarzutów naruszenia art. 120, 121, 123 i 125 O.p. oraz art. 7 konstytucji RP jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że podnoszone przez stronę zarzuty co do egzekucji z wynagrodzenia za pracę, wszczętej w kwietniu 2006 r. nie dotyczą danego postępowania i organ ten nie ma podstaw do odnoszenia się do tego zarzutu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca zarzuciła: 1) rażące naruszenie art. 33 pkt 1 i 7 u.p.e.a., gdyż jej zdaniem, należności objęte tytułami wykonawczymi o nr [...], [...] uległy przedawnieniu oraz wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczył zobowiązanemu upomnienia ani decyzji; 2) rażące naruszenie art. 32 u.p.e.a. polegające na tym, że wierzyciel przed przystąpieniem do egzekucji nie doręczył zobowiązanemu tytułów wykonawczych nr [...], [...]; 3) rażące naruszenie art. 33 pkt 1, 3 i 10 w związku z art. 27 u.p.e.a., bowiem w tytułach wykonawczych o nr [...], [...] nastąpiło błędne określenie wierzyciela; 4) rażące naruszenie art. 6,8,9 w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie się do dyrektyw tam zawartych przez obydwa organy orzekające, na co wskazują naruszenia wskazane w pkcie 1 - 3 skargi; a ponadto wobec faktu, iż wszczęte egzekucje w dniu [...] r., jak [...] r. na zaspokojenie należności objętych tytułami wykonawczymi wskazanymi w zajęciach, były dokonane z pogwałceniem koronnej zasady wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP bez wiedzy i bez dokonania doręczenia decyzji, tytułów wykonawczych, upomnień, zajęć egzekucyjnych, a co za tym idzie bez możliwości zaskarżenia i kontroli skarżącego, co spowodowało nieuprawnioną ingerencję organu we własność skarżącego, czyniąc mu w tym zakresie niepowetowane szkody materialne, w sytuacji, gdy egzekucje te prowadzone były na zaspokojenie należności już przedawnionych; 5) rażące naruszenie art. 47 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w obu postępowaniach egzekucyjnych począwszy od doręczenia decyzji w sytuacji, gdy domownik nie zobowiązał się do przekazania skarżącemu odebranych pism, których ten ostatni skarżącemu w efekcie nie przekazał nie mając zresztą prawnego obowiązku w tym zakresie oraz nadużycie tego typu doręczenia podczas, gdy organ nie wykazał, aby doręczenie samemu skarżącemu było utrudnione czy niemożliwe; 6) bezczynność organu przejawiająca się w braku rozstrzygnięcia co do zarzutów złożonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego wszczętego maju 2006 r. na zaspokojenie należności objętych tytułami egzekucyjnymi za lata 1998-2003; 7) bezczynność organu pierwszej instancji w przedmiocie wielokrotnego wnioskowanego przez stronę skarżącą dokonania rozliczenia przez organ prowadzonych postępowań. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji obydwóch instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Pismem procesowym z dnia [...] r. wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, zobowiązanie organu do przedłożenia rozliczenia wszelkich wpłat dokonanych przez skarżącego, zarówno w drodze postępowania egzekucyjnego, jak i pozaegzekucyjnego – dobrowolnie w okresie od 1 stycznia 1997 r. do dnia dzisiejszego z wyszczególnieniem kapitału, odsetek, kosztów oraz z jakich tytułów powstały, za jakie okresy oraz dopuszczenie dowodu ze świadka S. G. na okoliczność odmowy wydania skarżącemu przez organ rozliczenia z prowadzonej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej "p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania, ani też przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na fakt, że przedmiotem skargi strony skarżącej jest negatywne rozpatrzenie złożonych zarzutów do postępowania egzekucyjnego wszczętego na mocy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenia u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą z dnia [...] r. nr [...] , który obejmuje swą treścią tytuły wykonawcze nr [...] , [...] , [...] , [...] oraz [...] . Stosownie do treści art. 134 § 1 p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Stąd też tut. Sąd nie może rozstrzygać co do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów związanych z innym postępowaniem egzekucyjnym, a mianowicie wszczętym na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą z dnia [...] r. Nr [...] , które obejmuje swym zakresem zobowiązania podatkowe za lata 1998 – 2000r. czy zawiadomieniem z dnia [...] r. Nr [...] obejmujące swoim zakresem zobowiązania podatkowe za lata 1998 r. – 2001 r. Zresztą również organ pierwszej i drugiej instancji wskazywały stronie skarżącej na fakt podnoszenia okoliczności nie mających związku z przedmiotową sprawą. Niezrozumiałym jest podnoszony przez stronę skarżącą wniosek o zobowiązanie organu do przedłożenia rozliczenia wszelkich wpłat dokonanych przez skarżącego zarówno w drodze postępowania egzekucyjnego, jak i pozaegzekucyjnego. Skoro przedmiotem rozpoznania przez Sąd mogą być jedynie zarzuty dotyczące ściśle określonego postępowania egzekucyjnego, a nie wszystkich postępowań egzekucyjnych toczących się wobec strony skarżącej. Należy także przypomnieć, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.s.a. Stosownie do jego treści Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Art. 106 § 3 p.s.a. wyznacza ścisłe granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżaną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie takiego nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nawet zatem w sytuacji, gdyby dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to nieprzeprowadzenie dowodu z takiego dokumentu przez sąd i uchylenie decyzji do ponownego rozpoznania - nie mogłoby być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., OSK 1595/04, niepubl.). W związku z powyższym podnoszony przez stronę skarżącą wniosek o dopuszczenie dowodu ze świadka S. G. nie został uwzględniony. Niezrozumiałym jest zarzut naruszenia art. 47 k.p.a. w kontekście przedmiotowej sprawy, bowiem dotyczy on sytuacji, gdy adresat odmawia przyjęcia pisma, nie zaś sytuacji doręczenia zastępczego. Ponadto Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisu art. 43 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Należy wskazać, że z treści art. 43 k.p.a. nie wynika, że norma prawna zawarta w nim wymaga, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę, "wyraźnego oświadczenia, w którego treści powinna znaleźć się zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie się do osobistego przekazania pisma adresatowi". Przepis ten nie wymaga stosowania tak sformalizowanego uzewnętrznienia gotowości przyjęcia pisma i podjęcia się oddania go adresatowi. Natomiast wystarczy, aby na podpisywanym przez osobę jako domownika "potwierdzeniu" odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Takie pokwitowanie jest wystarczającym dowodem podjęcia się oddania pisma adresatowi. Określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 315/06, opubl. LEX nr 321253). Niewątpliwie z akt sprawy wynika, że doręczenie korespondencji, a to zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] r.; zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą z dnia [...] r. ; decyzji z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r., upomnienia z dnia [...] r. zostały doręczone dorosłemu domownikowi – teściowej J. G. Pani W. Z potwierdzeń odbioru wyżej wymienionej korespondencji wynika podpis tej osoby oraz informacja, że osoba ta podejmuje się oddania pisma adresatowi. Należy uznać, że doręczenia te były skuteczne. Sąd nie podzielił również zarzutu strony skarżącej co do naruszenia art. 33 pkt 1 i 7 oraz 32 u.p.e.a. w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr [...] , [...] . Stosownie do treści art. 33 pkt 1 i 7 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Zasadnie organy wskazały na art. 70. § 1 O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej (art. 70 § 2 pkt 1 O.p.). Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 O.p.). Skoro z akt sprawy wynika fakt zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci zawiadomienia z dnia [...] r. o dokonaniu zajęcia rachunku bankowego J. G. w [...] (obejmującego również tytuły wykonawcze o nr [...] , [...] ) oraz wydanie decyzji z dnia [...] r. zgodnie z którą min. odroczono J. G. termin zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych za II ratę 1997 r. oraz za lata 1998-2003 r. do dnia [...] r. to tym samym nie doszło do przedawnienia zobowiązań objętych ww. tytułami wykonawczymi. Z akt sprawy wynika również, że odnośnie zobowiązań strony z tytułu podatku od środków transportowych za 2001 r. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] r. (dotyczy I raty za 2001 r.) i z dnia [...] r. (dotyczy II raty za 2001 r.) określił J. G. wysokość zaległości w podatku od środków transportowych. Decyzje te jak wynika z akt sprawy zostały doręczone (odpowiednio [...] r. i [...] r.) dorosłemu domownikowi Pani W. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pismem upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, ze przepisy szczególne stanowią inaczej. Owe szczególne sytuacje mają miejsce m.in. gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu na podstawie § 13 pkt 1 rozporządzenia MF. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia art. 32 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Stosownie do treści art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie wszczęcie egzekucji nastąpiło na mocy doręczenia zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenia u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą z dnia [...] r. nr [...]. Natomiast z akt sprawy wynika, że odpisy wspomnianych tytułów wykonawczych zostały doręczone przy zawiadomieniu z dnia [...] r. Sąd uważa za bezzasadne również zarzuty strony skarżącej co do naruszenia art. 33 pkt 1, 3 i 10 u.p.e.a., w zw. z art. 27 u.p.e.a. w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr [...] , [...] podnoszone w kontekście błędnego określenia wierzyciela. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Art. 27 u.p.e.a. precyzuje elementy składowe tytułu wykonawczego, w tym w pkcie 1) oznaczenie wierzyciela. Sąd podziela argumentację organów egzekucyjnych co do niewystąpienia sytuacji błędnego określenia podmiotu wierzyciela. Na tytułach wykonawczych wyraźnie widnieje pieczęć Prezydenta Miasta W., który jest wierzycielem, jeżeli chodzi o wskazane we wspomnianych tytułach wykonawczych należności. Ponadto jeżeli z przedstawionymi zarzutami w pkcie 1-3 skargi strona skarżąca łączy naruszenie art. 6, 8 i 9 k.p.a., w zw. z art. 7 Konstytucji RP to wobec ich bezzsadności stwierdzonej powyżej należy uznać, że nie doszło do naruszenia również i tych przepisów. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów podatkowych naruszenia zasady działania zgodnie z prawem, zasady pogłębiania zaufania do obywateli czy zasady informowania stron postępowania. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.s.a.