I SA/Gl 203/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2008r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 123 § 1 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roki – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. w Dz.U. z 2000 roku, nr 90, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 50, poz. 449, utrzymało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. dnia [...], nr [...], w sprawie przyznania A. M. zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór samochodu osobowego marki "Łada Samara" nr rejestracyjny [...] w łącznej kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny. Wynikało z niego zaś, że pismem z dnia 20 sierpnia 2006 roku Komenda Powiatowa Policji w Z. wydała dyspozycję usunięcia z drogi samochodu marki Łada Samara o numerze rejestracyjnym [...] z powodu braku ubezpieczenia OC. Adresatem dyspozycji była firma A. M. – A – prowadząca parking strzeżony. Pismem z dnia 19 września 2006 roku KPP w Z. poinformowała właściciela pojazdu (G. P.) o usunięciu samochodu z drogi i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym. Pismo to wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jego odbioru Komendant Policji w Z. przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 23 sierpnia 2007 roku. 20 lutego 2007 roku A. M. zawiadomił właściwy miejscowo Urząd Skarbowy w Z. o nieodebraniu samochodu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy – prawo o ruchu drogowym, wnioskując jednocześnie o wszczęcie postępowania w sprawie przejęcia w/w pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przejęcia przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Decyzją z dnia [...], nr [...], doręczoną stronie 20 września 2007 roku, organ ten orzekł o przejęciu w/w samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Po sprzedaży egzekucyjnej tego samochodu (26 listopada 2007 roku), postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. przyznał A. M. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za przechowywanie przejętego na rzecz Skarbu Państwa samochodu w okresie od 23 sierpnia 2007 roku do 26 listopada 2007 roku w łącznej kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu postanowienia organ likwidacyjny wskazał, iż przy określaniu wartości wynagrodzenia za dozór uwzględnił on zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowywaniu. Podniósł również, że pozyskał on informacje w sprawie wysokości stawek za dzień parkowania na parkingach wyznaczonych na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (w B. – [...] złotych za dobę, a w C. – [...] złotych za dobę). Stwierdził także, iż w dniu 27 września 2004 roku wynegocjowano z A. M. stawkę w wysokości [...] złotych brutto za dobę parkowania pojazdu. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. M. zarzucił, iż organ likwidacyjny rażąco naruszył przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia na podstawie stawek określonych uchwałą Rady Powiatu w Z. z dnia [...], nr [...] i to również za okres od 20 sierpnia 2006 roku (od dnia przyjęcia samochodu na parking) do 26 listopada 2007 roku (do dnia dostarczenia dokumentacji z Komendy Policji do organu likwidacyjnego) Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w K. w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy – prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia. Zgodnie z art. 130a ust. 10 tej ustawy pojazd usunięty z drogi w trybie ust. 1 lub 2 tegoż przepisu i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Następnie organ odwoławczy wskazał, że na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 roku w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U., z 2007 roku, nr 191, poz. 1377) o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Decyzja ta ma zatem charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie fakt przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, które następuje z mocy prawa. Zdanie drugie tego przepisu stanowi zaś, ze przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela samochodu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Z kolei zgodnie z § 6 rozporządzenia RM z dnia 23 kwietnia 2002 roku w sprawie rozciągania stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 50,poz. 449) do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100 – 1003 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z art. 102 § 2 tej ustawy organ likwidacyjny winien przyznać, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. W dalszej części uzasadnienia postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. przyznał zaskarżonym postanowieniem dozorcy (A. M.) zwrot koniecznych wydatków związanych z pełnieniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór od dnia 23 sierpnia 2007 roku (tj. od dnia przekazania przez Policję wymaganych dokumentów) do dnia 26 listopada 2007 roku (tj. dnia sprzedaży pojazdu w drodze licytacji publicznej). W tym okresie bowiem w/w samochód znajdował się w wyłącznej dyspozycji organu likwidacyjnego i organ ten obowiązany był do pokrycia kosztów jego przechowywania. Podniósł, iż w obowiązującym stanie prawnym, uzasadnione jest przyjęcie, iż od momentu przejścia pojazdu na rzecz Skarbu państwa z mocy prawa, do dnia przekazania przez organ, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, wymaganych prawem dokumentów naczelnikowi właściwego miejscowo urzędu skarbowego, koszt parkowania winny obciążać organ, który wydał dyspozycje jego usunięcia. Organ likwidacyjny obowiązany jest zaś do przyznania dozorcy, na jego wniosek, zwrotu koniecznych wydatków związanych z pełnieniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór wyłącznie od momentu, w którym otrzymał on od organu, który wydal dyspozycję usunięcia pojazdu wymagane prawem dokumenty, do dnia jego sprzedaży. Odnosząc się do kwestii wysokości zastosowanej stawki za dobę w kwocie [...] złotych brutto organ odwoławczy stwierdził, że stawka ta została wynegocjowana ze skarżącym (protokół z dnia 27 września 2004 roku), a ponadto nie odbiega ona od stawek przeciętnie stosowanych przez inne podmioty prowadzące parkingi strzeżone na tym terenie. Podkreślił również, że wysokość opłat za przechowywanie pojazdu uchwalona przez Radę Powiatu nie jest wiążąca dla organu likwidacyjnego. Stawki te dotyczą tylko tych osób, które winny odebrać pojazd z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia jego zwiezienia na parking, o czym stanowi art. 1309a ust. 6 i 7 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie może ich zatem stosować Skarb Państwa za parkowanie pojazdu. Postanowienie to A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jego uchylenie i przyznanie mu wynagrodzenia na podstawie stawek określonych uchwałą Rady Powiatu w Z. z dnia [...] za okres od 20 sierpnia 2006 roku do 26 listopada 2007 roku. W uzasadnieniu skargi podniósł, że na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – prawo o ruchu drogowym, wyłączną kompetencję do ustalania opat za przechowanie pojazdu posiada Rada Powiatu w Z.. Wskazał ponadto, że należy mu się wynagrodzenie za okres od 20 sierpnia 2006 roku, tj. od dnia przyjęcia samochodu na parking. Skarżący domaga się wypłacenia mu łącznego wynagrodzenia w kwocie [...] złotych, w tym należności za pierwszą dobę w kwocie [...] złotych brutto oraz [...] złotych za 494 dni przechowywania samochodu według stawki dziennej – [...] złotych brutto, a ponadto opłaty za załadunek i rozładunek w wysokości [...] złotych oraz [...] złotych za holowanie. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia wskazać, iż poza sporem jest, że podstawę prawną rozstrzygnięcia orzeczenia organów administracyjnych w niniejszej sprawie stanowi art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku, nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami). Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ani jednak ten przepis, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, że opłaty za parkowanie, jakie ustala Rada Powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku, nr 108, poz. 908 z późniejszymi zmianami) odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W rozpatrywanej sprawie organ administracji, przy ustalaniu w trybie powołanego art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór wziął pod uwagę zarówno wysokość stawki wynegocjowanej ze skarżącym (protokół z dnia 27 września 2004 roku – k: 1 akt administracyjnych) jak i stawki stosowane przez inne podmioty prowadzące parkingi strzeżone na tym terenie. Tak więc, jeśli organ administracyjny uznał, że stawka ustalona w powyższy sposób odzwierciedla wydatki związane z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór to nie ma podstaw do żądania zastosowania wyłącznie stawki opłat z uchwały, która nie odnosi się bezpośrednio do Skarbu Państwa, tym bardziej, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że tak wyliczona stawka opłat za parkowanie odbiega od rzeczywistych kosztów parkowania pojazdu. Za bezzasadny uznać także należy zarzut dotyczący odmowy ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z parkowaniem pojazdu od dnia przejęcia tego samochodu na parking strzeżony. Skarżący w rozpatrywanej spawie podważa ustalony przez organy administracji moment, od którego Skarb Państwa powinien ponosić koszty związane z parkowaniem pojazdu, który na podstawie cyt. art. 130a ust. 10 przeszedł na własność Skarbu Państwa. Powołana wyżej ustawa – Prawo o ruchu drogowym w art. 130a ust. 10 stanowi, iż pojazd usunięty w trybie w tym przepisie określonym i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tak, więc upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wprawdzie w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 roku w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późniejszymi zmianami) jest mowa, że o "przyjęciu" na rzecz Skarbu Państwa (art. 130a ust. 10 natomiast stanowi, że pojazd "przechodzi" z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa) orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego, co mogłoby sugerować, iż decyzja wydana w omawianym trybie ma dla powstania po stronie Skarbu Państwa tytułu własności pojazdu znaczenie konstytutywne, ale w świetle postanowień przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie ulega wątpliwości, że decyzja ta ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, bo może potwierdzać tylko to, co nastąpiło z mocy ustawy. Zatem terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Zasadnie również, zdaniem Sądu, organ odwoławczy wskazał, iż od momentu przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa, do dnia przekazania przez organ, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, wymaganych prawem dokumentów naczelnikowi właściwego miejscowo urzędu skarbowego, koszt parkowania winny obciążać organ, który wydał dyspozycje jego usunięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zatem argumentację Dyrektora Izby Skarbowej w K. zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.