VII SA/Wa 971/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej D. B. kwotę 200 zł ( dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 156 § I pkt 5. art. 157 § 2 i art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. i J. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993r. ([...]) zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej D. i A. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, na działce nr ew. [...], położonej w L. przy ul. [...] -stwierdził nieważność tejże decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że żądanie stwierdzenia nieważności R. i J. G. opierają na sprzeczności ww. decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podniósł, że w toku postępowania uwagi zgłosiła inwestorka D. B. wskazując, że ww. decyzji błędnie została ujęta numeracja działki objętej pozwoleniem poprzez wskazanie nr [...] zamiast nr [...]. Pomyłkę tą obrazuje wystawiony w dniu 2 września 1992r. wyrys z mapy ewidencji gruntów gdzie cyfry 6 i 8 są do sobie podobne. D. B. podkreśliła, ze budynek objęty przebudową był zawsze usytuowany na działce nr [....] na dowód czego przedstawia wypis z rejestru gruntów i wypis z księgi wieczystej. Skoro ten sam budynek został rozbudowany tzn. że cała dokumentacja pozwalająca na rozbudowę dotyczy tego samego budynku, na tej samej działce. Na etapie pozwolenia na budowę nikt nie kwestionował złożonych przez inwestora dokumentów. Pomyłka w numeracji działek nie ma wpływu na naruszenie cudzej własności. Organ I instancji po wyjaśnieniu specyfiki postępowania nieważnościowego stwierdził, że przedmiotowa decyzja dotyczy inwestycji usytuowanej na działce nr [...] położonej w L., która w dacie jej wydania, w ogóle nie figurowała w rejestrze ewidencji gruntów prowadzonym dla miasta L. Zatem decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana dla nieistniejącej działki, co oznacza brak możliwości wykonania tej decyzji tzn. zrealizowania robót budowlanych objętych tą decyzją. Tego rodzaju wadliwość - w świetle art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, jako decyzji niewykonalnej. Organ wyjaśnił, że z opisanych przyczyn nie ma znaczenia argumentacja zgłaszana przez strony postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. B. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, podzielił argumentację przedstawioną w decyzji pierszoinstancyjnej i wskazał, że badaną decyzją udzielono pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce o nr [...], zgodnie z wnioskiem inwestora. Przytoczony zarówno we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w decyzji z dnia [...] grudnia 1993r., numer działki [...] jest wadliwy (prawidłowy numer to [...]). Działka o wskazanym numerze, jak wynika z pisma Starosty Powiatu w L. z dnia [...] listopada 2007r., ([...]), nie figurowała w dniu wydania badanej decyzji w rejestrze ewidencji gruntów prowadzonym dla miasta L., co oznacza, że pozwolenie na budowę zostało wydane dla nieistniejącej działki, co powoduje brak możliwości wykonania decyzji, tzn. zrealizowania robót budowlanych objętych decyzją. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S., zawiera nieusuwalną przeszkodę wykonania określonego nią prawa, co stanowi kwalifikowaną wadę z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, która skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła D. B., wnosząc o uchylenie obu decyzji i zarzucając: błędne, nie znajdujące uzasadnienia w materialne dowodowym ustalenie, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Organy nie dostrzegły, że decyzja pierwotna wymaga jedynie sprostowania oczywistej omyłki w trybie art. 113 kpa. Zdaniem Skarżącej, okoliczność wskazania w kontrolowanej decyzji działki [...] zamiast [...] sama przez się nie może powodować skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wydano pozwolenie na konkretną działkę, uwidocznioną na planie realizacyjnym i wyrysie z mapy ewidencyjnej wraz z wypisem z rejestru gruntów. Zezwolono zatem na rozbudowę określonego, zidentyfikowanego budynku, która to inwestycja została zrealizowana w 1994r. i jest użytkowana. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę skarżąca dołączyła oświadczania właścicieli sąsiednich działek, projekt budowy, wymagane uzgodnienia, które to dokumenty jednoznacznie wskazywały miejsce rozbudowy i obiekt rozbudowywany. Odpis z księgi wieczystej nr [...] świadczył o własności działki. Organ błędnie odczytał zapis ewidencyjny działki z wyrysu z mapy ewidencji gruntów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o oczywistej omyłce, która może być usunięta w trybie art. 113 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej zw. ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 77 i 107 kpa. Przede wszystkim wskazać należy, że organy nie odniosły się do treści wniosku pp. G. o stwierdzenie nieważności, koncentrując się tylko na błędnym oznaczeniu numeru ewidencyjnego przedmiotowej działki w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1993r. Organy winny mieć na uwadze, że we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, wnioskodawcy podnieśli m.in. zarzut niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym w dacie jej wydania Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w L. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...]). We wniosku wskazano bowiem, że sporna inwestycja leży w strefie oznaczonej symbolem A 2.1. tj. w centrum obejmującym teren historyczny pierwszej i drugiej lokacji L. i częściowo tereny otulinowe dla historycznego układu obronnego miasta, w której nie można prowadzić robót polegających na rozbudowie, a wyłącznie remont w obrysie istniejącego budynku, bez powiększania jego kubatury. Organy nie przeprowadziły postępowania w przedstawionym zakresie, a zatem doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w art. 7, 77 i w konsekwencji art. 107 kpa, które znajdują pełne zastosowanie również w postępowaniu nieważnościowym. Wobec powyższego, rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zbadanie, czy zatwierdzony weryfikowaną decyzją projekt indywidualny rozbudowy ww. budynku zgodny był z postanowieniami obowiązującego w dacie jej wydania prawa miejscowego, w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. (Dz. U. Nr 30 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one zasadne. Przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 kpa, na podstawie której organy stwierdziły nieważność decyzji z dnia 27 grudnia 1993r. - w ocenie Sądu - nie miała zastosowania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że sporna inwestycja usytuowana jest na działce nr [...], a nie działce nr [...]. Fakt ten potwierdza jednoznacznie wyrys z mapy ewidencji gruntów z dnia 2 września 1992r. oraz wypis z rejestru gruntów. Na wyrysie działka skarżącej opatrzona jest numerem ewidencyjnym [...]. Należy mieć przy tym na uwadze, że działka o nr ew. [...] pod tym adresem tj. przy ul. [...] w L. w ogóle nie istnieje. Jak podniósł Wojewoda [...] działka o nr [...] nigdy nie figurowała w rejestrze ewidencji gruntów prowadzonym dla miasta L. Nie może być zatem żadnych wątpliwości, że pozwolenie na rozbudowę wydano dla działki nr ew. [...], wskazując błędnie jej numer. W ocenie Sądu, nie można stwierdzić nieważności decyzji, na podstawie powołanego przepisu, bez wykazania istnienia przeszkód uniemożliwiających jej wykonanie, a takich przeszkód organy nie wykazały w niniejszej sprawie. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999r, IV S.A. 970/97, Lex nr 47901). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w punkcie I sentencji. W zakresie punktu II i III orzeczono na podstawie art. 152 i 200 ww. ustawy.