II FSK 2133/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T. F.- L." S.A. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 września 2008 r., o sygn. akt I SA/Go 700/08 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "T. F.- L." S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 9 czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu sprzedaży nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. w sprawie o sygn. I SA/Go 700/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę "T. F.- L." S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 6 czerwca 2008 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż w wyniku badania skargi pod kątem spełnienia przez nią wymogów formalnych stwierdzono brak dokumentu potwierdzającego umocowanie prezesa zarządu skarżącej Spółki do jej reprezentowania. Wezwano zatem stronę do uzupełnienia tego braku poprzez doręczenie odpisu z rejestru przedsiębiorców – Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikać będzie umocowanie do działania w imieniu spółki osoby, która podpisała skargę. Stronę pouczono o wynikających z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) konsekwencjach niewykonania w terminie zarządzenia . W odpowiedzi na wezwanie prezes zarządu skarżącej wniósł pismo, z treści którego wynikało, iż jego załącznikiem był wypis z Krajowego Rejestru Sądowego (RHB nr 3500) . Sąd jednakże stwierdził brak tego załącznika. Uznał zatem, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną od tego postanowienia, zaskarżając je w całości i zarzucając bezzasadne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i w efekcie odrzucenie skargi wskutek błędnego ustalenia, że skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi. Wniosła w związku z tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wywodziła, że u podstaw zaskarżonego postanowienia legło ustalenie o niezachowaniu terminu do złożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby, która podpisała skargę do działania w imieniu Spółki. Tymczasem w ocenie strony uzupełniła ona w terminie braki formalne i fiskalne skargi. Dwoma zarządzeniami z dnia 20 sierpnia 2008 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego i złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Pismem procesowym z dnia 9 września 2008 r. strona wykonała oba wezwania- złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych oraz dołączyła aktualny wpis z RHB nr 3500 z dnia 5 września 2008 r. Wynika to zarówno z treści pisma procesowego, ale też z uzasadnienia postanowienia, z którego wynika, iż Sąd pismo to otrzymał i załączył do akt sprawy. Ponadto wykonanie zarządzenia potwierdza też zachowanie strony skarżącej, która zwróciła się do Krajowego Rejestru Sądowego 3 września 2008 r. i wypis ten otrzymała 5 września 2008 r. Nie może zatem być tak, aby błąd służb administracyjnych sądu w postaci niedołączenia do akt odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego został przypisany skarżącej. Z ostrożności procesowej skarżąca podniosła ponadto, że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu winien znać sposób reprezentacji skarżącej, przed tym sądem zawisło bowiem i zostało zakończone wiele spraw ze skarg skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby , o których mowa w art. 28 p.p.s.a. mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego uprawnienie do działania w imieniu osoby prawnej jako jej organ stanowi brak formalny, do którego usunięcia strona winna zostać wezwana w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie zarządzenia w ustawowym terminie skutkuje odrzuceniem skargi ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, opubl. w ONSAi WSA z 2005 r., nr 5,poz. 91). Przedłożony dokument wskazywać musi na umocowanie organu na dzień złożenia skargi ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, opubl. w Lex pod nr 484878). W tym przypadku, czego strona skarżąca nie neguje, do skargi, będącej pierwszą czynnością strony w sprawie, nie dołączono dokumentu, potwierdzającego umocowanie prezesa zarządu Spółki do jednoosobowego działania w jej imieniu. Zarządzeniem przewodniczącego wezwano stronę do uzupełnienia tego braku. Skarżąca istotnie złożyła w terminie ustawowym do usunięcia braku formalnego pismo wraz z załącznikami. W treści pisma poinformowała, że dołącza do niego wypis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego ( RHB nr 3500). Z notatki, sporządzonej przez p.o. kierownika Biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tym piśmie wynika , iż do pisma dołączono 9 załączników, wśród nich nie ma jednak wypisu z KRS. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że strona skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi – nie wykazała umocowania prezesa zarządu. Faktycznie bowiem żądany przez Sąd dokument nie został złożony. Tym samym zasadnie odrzucono skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że umocowanie winno być wykazane na dzień podpisania skargi. Tym samym odpis z rejestru sądowego winien być aktualny. Sąd nie może zatem przyjąć, na podstawie dokumentów złożonych wcześniej do innych spraw tej samej strony, że sposób reprezentacji spółki jest okolicznością znaną mu z urzędu. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na mocy i art. 182 § 1 p.p.s.a.