I SA/Rz 535/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik (spr.) WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych za 2007r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję , 2) określa, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego J.K.kwotę 200 (słownie: dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 535/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik BPARiMR) z dnia [...] lutego 2008r., nr [...] w sprawie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że brak było podstaw do uwzględnienia odwołania J. K., z tego powodu, że nie zaistniały okoliczności mogące skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. W szczególności Dyrektor OR ARiMR wskazał, że Kierownik BP ARiMR zgodnie z prawem przyznał płatność do gruntów rolnych za 2007r. z tytułu jednolitej płatności obszarowej i słusznie odmówił uzupełniającej płatności do upraw podstawowych oraz do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, a więc płatności objętych skarżoną decyzją, gdyż odwołujący zawyżył w deklaracji i wniosku powierzchnię działek rolnych w ramach upraw uzupełniających. Organ podkreślił, że z faktu zadeklarowania przez odwołującego płatności zwierzęcej do upraw, dla których taka płatność nie może być określona muszą wynikać ujemne konsekwencje w postaci nałożenia sankcji wynikających z prawa unijnego. Podstawę ich naliczenia stanowi art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. WE nr L 141 z 30.04.2004r. z późn.zm.). Z rozstrzygnięciem Dyrektora OR ARiMR nie zgodził się skarżący J. K.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora OR ARiMR i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z jego wnioskiem, w szczególności przez przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz przez przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, a także uchylenie nałożonych sankcji finansowych. Skarżący wniósł także o zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił wywód, w myśl którego skarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa materialnego. Wskazał, że organy błędnie ustaliły sankcję z tytułu niewłaściwie deklarowanych upraw, gdyż przepisy prawa europejskiego pozwalają określać sankcję tylko w sytuacji, gdyby doszło do zawyżenia powierzchni deklarowanych działek pod określone uprawy. W jego sprawie takich okoliczności nie było, gdyż deklarowane powierzchnie odpowiadały faktycznie przeznaczonym pod uprawę lucerny z trawami oraz koniczyny z trawami. Zatem w jego przypadku brak było podstaw do określania sankcji, skoro podstawa sporu między nim a organem dotyczy tylko sposobu rozumienia pojęcia "roślin" przeznaczonych na pasze uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy określony został w art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami podstawą prawną ani formalnymi wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Wychodząc z tak określonego zakresu kontroli sprawowanej przez Sąd, stwierdzić należy, że niezależnie od zarzutów skargi Sąd, z urzędu ma obowiązek dokonać oceny przestrzegania prawa przez organy, przy czym w pierwszej kolejności należy odnieść się do naruszeń prawa formalnego, gdyż tylko w przypadku ich nieistnienia można przedmiotem analizy uczynić zarzuty skargi odnoszące się do meritum sprawy. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd należy stwierdzić, że decyzja Dyrektora OR ARiMR wydana została w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, czy odwołanie złożone zostało w terminie. Inaczej rzecz ujmując, Dyrektor OR ARiMR orzekał w sprawie odwołania, mimo że w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśnił, czy J. K. złożył odwołanie w terminie, gdyż akta sprawy nie zawierają potwierdzenia doręczenia skarżącemu decyzji z dnia 19 lutego 2008r. Brak takiego dokumentu obligował organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, celem którego byłoby ustalenie daty doręczenia decyzji organu I instancji. Nie wykonanie tych czynności nie daje podstaw do przyjęcia terminowości odwołania, a to w konsekwencji musi skutkować przyjęciem stanowiska, że decyzja odwoławcza zapadła w takich okolicznościach narusza przepisy postępowania administracyjnego, przy czym naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik samego rozstrzygnięcia. Z tych powodów Sąd stosując, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję jako niezgodną z przepisami procesowymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.