II SA/Ol 411/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku A.D. została mianowana z dniem 27 grudnia 2004r. do służby przygotowawczej w Izbie Celnej i wyznaczono jej miejsce pełnienia służby w Urzędzie Celnym - Oddziale Celnym. Pismem z dnia "[...]" podpisanym przez Zastępcę Dyrektora Izby Celnej w zastępstwie p.o. Dyrektora Izby poinformowano A.D., iż w związku z upływającym okresem służby przygotowawczej nie może być mianowana do służby stałej, na podstawie art. 13 ustawy o Służbie Celnej z powodu zakończenia służby przygotowawczej z wynikiem negatywnym. Wskazano, iż jej stosunek służbowy zostaje rozwiązany z dniem 26 grudnia 2007r. Podano, iż do pisma zostaje załączona ocena kwalifikacyjna na zakończenie służby przygotowawczej, stanowiąca uzasadnienie wniosku o zakończenie służby przygotowawczej z wynikiem negatywnym. Z akt przekazanych Sądowi wynika, iż do pisma załączono wniosek Kierownika Oddziału Celnego o rozwiązanie stosunki służbowego z funkcjonariuszem oraz pismo Naczelnika Urzędu Celnego aprobujące ten wniosek. W dokumentach tych powołano się na toczące się postępowanie dyscyplinarne i postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Okręgową. Pismem z dnia 25 lutego 2008r. A.D. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z decyzją o zwolnieniu ze służby, wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie jej do służby przygotowawczej. Podniosła, iż w jej ocenie błędnie powołano we wskazanym piśmie art. 13 ustawy o Służbie Celnej, gdyż przepis ten określa jedynie pozytywne przesłanki do mianowania funkcjonariusza służby celnej do służby stałej, natomiast jako powód zwolnienia ze służby organ wskazał na jej zakończenie z oceną negatywną. Wskazała, iż zgodnie z art. 81 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Celnej w sprawach związanych ze zwolnieniem ze służby funkcjonariusza celnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd pismo dotyczące rozwiązania stosunku służbowego jest decyzją administracyjną podjętą w trybie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, a skoro nie pouczono w jego treści o możliwości odwołania się, to strona ma prawo złożyć odwołanie w każdym czasie. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 10 kpa poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu związanym z rozwiązaniem stosunku służbowego, a także niezachowanie zasady legalizmu, wynikającej z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przed podjęciem decyzji o zwolnieniu nie zasięgnięto bowiem opinii Kierownika Urzędu Celnego, a oparto się jedynie na stanowisku tegoż Kierownika. Nie wydał on jednak samodzielnej opinii, lecz wskazał na swoje negatywne stanowisko, które zajął w nieprawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, popierając wniosek Kierownik Oddziału Celnego. Strona podniosła także, iż w kwestii jej zwolnienia ze służby bezpośredni przełożeni wskazywali na fakt toczącego się postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową, lecz postępowanie to prowadzone jest "w sprawie" popełnienia przestępstwa przewidzianego w art. 231 § 2 k.k. i dotychczas nie przedstawiono jej żadnych zarzutów. Nie jest zatem zasadne przypisywanie jej stanowiących przestępstwa czynów. Ponadto strona wskazała, iż wbrew wymogom określonym w art. 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2000r. w sprawie służby przygotowawczej uniemożliwiono jej zdanie ponownego egzaminu potwierdzającego ukończenie zasadniczego kursu celnego z tej przyczyny, iż została zawieszona w czynnościach służbowych. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję w części podstawy prawnej zwolnienia ze służby i orzekł, że zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 10 ust. 4 i art. 13 ustawy o Służbie Celnej. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o Służbie Cywilnej stosunek służbowy funkcjonariusza celnego powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, lecz ustawa o służbie cywilnej nie zawiera uregulowania odnośnie stosunku służbowego funkcjonariusza, który po upływie okresu służby przygotowawczej nie zostaje mianowany do służby stałej. W ocenie organu jednak rozstrzygnięcie dotyczące zakończenie służby przygotowawczej funkcjonariusza celnego, który nie otrzymał mianowania do służby stałej winno nastąpić w postępowaniu administracyjnym. Powołano się przy tym na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2007r. (sygn. akt II PZP 7/2006), w którym stwierdzono iż sprawa wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza celnego w służbie przygotowawczej nie jest sprawą cywilną. W związku z tym uznano, iż pismo z dnia "[...]" ma charakter ułomnej decyzji administracyjnej o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Wskazano, że podniesiony przez stronę zarzut odnośnie wydania opinii przez niewłaściwego przełożonego jest niezasadny, gdyż opinię tą wydał bezpośredni przełożony, a więc osoba która była dobrze zorientowana w kwestii wypełniania obowiązków służbowych w okresie służby przygotowawczej. Podniesiono, iż treści tej opinii, która miała decydujący wpływ na rozwiązanie stosunku służbowego, strona nie zakwestionowała. Natomiast w ocenie organu Kierownik Oddziału Celnego wydając tę opinię musiał uwzględnić toczące się postępowania. Odnośnie niezgodnego z prawem zawieszenia w obowiązkach służbowych wyjaśniono, iż sprawa ta została rozstrzygnięta odrębną decyzją. Natomiast co do uniemożliwienia zdawania egzaminu potwierdzającego ukończenie zasadniczego kursu celnego podano, iż funkcjonariusz zawieszony w obowiązkach służbowych oraz wobec którego toczy się postępowanie dyscyplinarne nie może być skierowany na zasadniczy kurs celny. Podniesiono ponadto, iż po zwolnieniu funkcjonariusza wpłynęło pismo z Prokuratury Okręgowej informujące o postawieniu A.D. zarzutów dotyczących osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej w wyniku przekroczenia lub niedopełnienia obowiązków oraz przestępstwa przeciwko dokumentom. Wskazano, iż okoliczność ta potwierdza zaistniałe nieprawidłowości w rozliczeniu finansowym kasy. Podniesiono, iż toczące się w trakcie służby przygotowawczej postępowanie dyscyplinarne, jak również postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w sprawie nieprawidłowych rozliczeń finansowych powstałych w kasie Oddziału Celnego stanowią podstawę do rozwiązania stosunku służbowego. Wyjaśniono przy tym, iż postawienie zarzutów uniemożliwia przywrócenie funkcjonariusza do służby, gdyż w takiej sytuacji funkcjonariusz z mocy prawa podlega zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych. Wskazano, iż w interesie publicznym leży ochrona autorytetu służby celnej oraz zapobieganie sytuacjom mogącym negatywnie wpływać na opinię o służbie. Podano, iż nie został naruszony art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie dyscyplinarne i prokuratorskie toczyło się z udziałem strony, a w związku z tym nie zachodziła potrzeba zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W związku z tym wskazane naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało wpływu na wynik sprawy. Na powyższą decyzję skargę wniosła A.D., domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającego ją pisma z dnia "[...]" w razie potraktowania tego pisma decyzji administracyjnej. Zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o Służbie Celnej. Wskazała, iż zakończenie służby przygotowawczej przez funkcjonariusza celnego winno zostać rozstrzygnięte poprzez wydanie decyzji. Natomiast pismu datowanemu na "[...]" trudno przypisać cechy decyzji administracyjnej. Przy czym nawet w przypadku potraktowania tego pisma jako decyzji organ - w przypadku złożenia środka zaskarżenia - związany jest zasadą reformatonis in peius wyrażoną w art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast zaskarżona decyzja wprawdzie zawiera identyczne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, stanowiąc o rozwiązaniu stosunku służbowego, jednak jej dalsze elementy modyfikują wcześniejsze rozstrzygnięcie w sposób niekorzystny dla skarżącej z uwagi na rozwiązanie z nią stosunku służbowego z przyczyny określonej w art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej, o czym nie było wcześniej mowy. Ponadto zarzuciła, iż niewłaściwie zastosowano przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji jest możliwe co do istoty sprawy, nie zaś co do podstawy prawnej sprawy rozstrzyganej ponownie. W związku z tym zdaniem skarżącej w obrocie prawnym dalej funkcjonuje rozstrzygnięcie organu zawarte w piśmie z dnia "[...]", które nie spełnia kryteriów decyzji z uwagi na brak uzasadnienia prawnego i faktycznego. Skarżąca podniosła, iż nie została zachowana zasada wyrażona w art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie zapewniono jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Ponadto zdaniem skarżącej stanowiący prawną podstawę orzeczenia przepis art. 25 ust 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej nie powinien być zastosowany z uwagi na brak oceny kwalifikacyjnej kierownika urzędu (art. 10 ust. 4 ustawy). Skoro istniała jedynie opinia Kierownika Przejścia, to nie było również podstawy do orzeczenia o nieprzydatności do służby skarżącej. Ponadto zdaniem strony istotne znaczenie ma okoliczność, iż stwierdzono nieważność decyzji o zawieszeniu w czynnościach skarżącej, gdyż był to powód uniemożliwienia stronie złożenia egzaminu poprawkowego przewidzianego w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2000r w sprawie służby przygotowawczej w Służbie Celnej. Zgodnie z art. 23 ust 1 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków, natomiast przystąpienie do egzaminu jest prawem a nie obowiązkiem funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, iż niezasadne jest twierdzenie, iż naruszono art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie została wydana decyzja na niekorzyść strony. Powołując się na stanowisko doktryny oraz orzecznictwo sądowe w tej kwestii wskazano, iż do wydania decyzji na niekorzyść strony dochodzi wówczas, gdy w wyniku porównania decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu pierwszej instancji zostanie stwierdzone, że w decyzji organu odwoławczego uległ zmniejszeniu zakres praw tej strony lub zakres jej obowiązków uległ powiększeniu, uwzględniając także dodatkowe klauzule zawarte w decyzji, takie jak rygor natychmiastowej wykonalności, warunek, termin i zlecenie. Podniesiono, iż do naruszenia zakazu reformationis in peius dochodzi, gdy organ odwoławczy nałoży na stronę nowy obowiązek, który nie został nałożony na stronę decyzją wydaną w pierwszej instancji, ale mieści się w zakresie stosunku materialnoprawnego, którego dotyczy sprawa. Ponadto wyjaśniono, iż wydając zaskarżony akt nie zmieniono podstawy prawnej wcześniejszej decyzji, a jedynie uzupełniono ją o dalsze przepisy. Organ nie mógł uchylić w całości wcześniejszej decyzji, gdyż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym uchylenie decyzji w toku instancji z powodu błędnego powołania podstawy prawnej oraz niewłaściwego jej uzasadnienia jest sprzeczne z art. 138 kpa. W tej sytuacji organ administracyjny jedynie usunął zauważone uchybienia. Ponadto wskazano, iż negatywną ocenę o skarżącej potwierdza fakt, iż w dniu 30 maja 2008r. Prokurator Okręgowy złożył do Sądu Rejonowego akt oskarżenia przeciwko niej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie prawa procesowego skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przede wszystkim należy wskazać, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2004r. Nr 156 poz. 1641 ze zm.) stosunek służbowy funkcjonariusza celnego powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Przy czym w myśl ust. 2 powołanego artykułu osobę przyjętą do służby mianuje się funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej. W świetle tych zapisów nie ulega wątpliwości, iż fakt pełnienia obowiązków w ramach służby przygotowawczej nie ma żadnego wpływu na stosunek służbowy, który powstaje z momentem zgłoszenia się do służby (a nie z momentem mianowania do służby stałej). W związku z tym stosunek służbowy funkcjonariusza w służbie przygotowawczej podlega takiej samej ochronie, jak stosunek służbowy funkcjonariusza w służbie stałe i jego zwolnienie ze służby może nastąpić wyłącznie w trybie określonym w rozdziale 7 ustawy o Służbie Celnej (tak jak ma to miejsce w przypadku funkcjonariusza w służbie stałej). Zatem podstawą zwolnienia mogą być okoliczności wymienione w art. 25 ustawy o Służbie Celnej (stanowiące obligatoryjne podstawy do zwolnienia) lub wskazane w art. 26 powołanej ustawy (stanowiące fakultatywne podstawy zwolnienia). Nie może także budzić wątpliwości okoliczność, iż zwolnienie następuje w drodze decyzji, od której służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej) a następnie skarga do sądu administracyjnego (art. 81 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej) W niniejszej sprawie powyższe wymogi nie zostały zachowane. Wskazać bowiem należy, iż o zwolnieniu skarżącej ze służby orzeczono w piśmie z dnia "[...]" (w piśmie mylnie wskazano rok 2006) informującym ją, iż wobec zakończenia służby przygotowawczej z wynikiem negatywnym skarżąca nie może być mianowana do służby stałej i stosunek służbowy zostaje rozwiązany z dniem 26 grudnia 2007r. Wprawdzie - jak słusznie zauważył organ rozpoznający ponownie sprawę - pismo organu może być zakwalifikowane jako decyzja administracyjna, nawet jeśli nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli zawiera przynajmniej takie elementy, jak oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu i rozstrzygnięcie o stanie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2001r. sygn. akt V SA 2938/99 LEX nr 51259), lecz nawet taka ułomna decyzja nie może się ostać z innych względów. W decyzji tej bowiem jako podstawę prawną wskazano art. 13 ustawy o Służbie Celnej. Jednakże przepis ten - co słusznie zarzuciła skarżąca - nie określa podstawy do zwolnienia ze służby, a stanowi jedynie iż po zakończeniu służby przygotowawczej z wynikiem pozytywnym funkcjonariusz celny zostaje mianowany do służby stałej. Natomiast - jak wskazano wyżej - podstawę do zwolnienia może jednak stanowić okoliczność zawarta w art. 25 lub 26 ustawy o Służbie Celnej, a nie art. 13 tej ustawy. Wprawdzie po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uchylił decyzję w części podstawy prawnej zwolnienia ze służby orzekając, iż zwolnienie ze służby nastąpiło na postawie art. 25 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 10 ust. 4 i art. 13 ustawy o Służbie Celnej, to brak jest jednak podstawy do stwierdzenia, iż zostały spełnione przesłanki do zwolnienia w tym trybie. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku nieprzydatności do służby stwierdzonej w ocenie okresowej lub opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Podnieść jednak należy, iż zarówno opinie służbowe, jak i opinie okresowe poddane są określonym rygorom ustawowym, które w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 oceny okresowej dokonuje kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz pełni służbę (przy czym w odniesieniu do funkcjonariusza w służbie przygotowawczej ocenę okresową - przeprowadzoną co 6 miesięcy - wystawia kierownik urzędu - art. 12 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej). O treści tej oceny powiadamia się funkcjonariusza celnego (art. 38 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej), a w wypadku zastrzeżeń do oceny okresowej funkcjonariusz celny może w terminie 14 dni od dnia powiadomienia złożyć do kierownika urzędu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto szczegółowy tryb postępowania przy dokonywaniu ocen funkcjonariuszy celnych określa rozporządzenie Ministra Finansów z 3 kwietnia 2000r. (Dz.U. Nr 27 poz. 322). Z przepisów tych wynika, iż kopię tej oceny doręcza się funkcjonariuszowi i że powinna ona zawierać pouczenie o prawie do odwołania. Natomiast opinia służbowa wydawana jest przez bezpośredniego przełożonego (art. 38 ust. 6 ustawy) i przysługuje od niej odwołanie do kierownika urzędu w terminie 14 dni od dnia powiadomienia do kierownika urzędu (art. 38 ust. 8). W niniejszej sprawie podstawą do zwolnienia ze służby był wniosek Kierownika Oddziału Celnego oraz pismo przychylające się do tego wniosku Naczelnika Urzędu Celnego, które zostało potraktowane jako ocena kwalifikacyjna. Jednakże pisma te - nawet gdyby uznać iż mają one charakter opinii lub oceny okresowej - nie spełniają wymogów ustawowych. Wprawdzie pismo Kierownika Oddziału Celnego można potraktować jako opinię służbową sporządzoną przez bezpośredniego przełożonego, jednakże brak jest potwierdzenia, iż skarżąca została o jej treści powiadomiona przed doręczeniem jej pisma o zwolnieniu. W opinii tej brak jest także pouczenia o przysługującym skarżącej prawie do odwołania. Natomiast pisma Naczelnika Urzędu Celnego nie można potraktować jako oceny okresowej, gdyż ta winna być sporządzona przez kierownika urzędu, którym z mocy art. 1 ust. 8 ustawy jest dyrektor izby celnej (pomijając kwestię braku doręczenia jej skarżącej i braku pouczenia o prawie do ponownego rozpatrzenia sprawy). W tej sytuacji dziwi zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie organu, iż skarżąca nie kwestionowała negatywnych opinii, skoro nie znała wcześniej ich treści i nie została pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Ponadto organowi należy wskazać, iż to ustawa określa osoby upoważnione do sporządzania opinii lub oceny okresowej. Zatem jako zupełnie pozaprawny należy potraktować argument, iż opinię służbową wystawił bezpośredni przełożony, który "był dobrze zorientowany w kwestii wypełnianych przez skarżącą obowiązków służbowych". Dodatkowo należy wskazać, iż ta ułomna decyzja jaką jest pismo z "[...]" zawiera jeszcze jedno uchybienie, które musi spowodować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Orzeczono w nim bowiem o zwolnieniu skarżącej ze służby z dniem 26 grudnia 2007r., podczas gdy doręczenie tego pisma wraz z załącznikami nastąpiło w dniu 31 grudnia 2007r. Decyzja o zwolnieniu nie może określać daty zwolnienia wcześniejszej od daty doręczenia decyzji, gdyż dopiero z chwilą doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego. Ponadto decyzja nie zawierała rygoru natychmiastowej wykonalności, ani nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, a z mocy art. 130 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu (przepis ten odpowiednio stosuje się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Skoro zaś decyzja ta nie zawierała pouczenia o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem w ogóle nie była wykonalna, gdyż strona mogła złożyć taki wniosek w każdym czasie. Nie może się także ostać w obrocie prawnym decyzja wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy. Jak bowiem wskazano wyżej nie zostały spełnione wymogi formalne niezbędne do orzeczenia o zwolnieniu skarżącej. Nie usunięto także wady orzeczenia odnośnie daty zwolnienia. Ponadto należy wskazać, iż decyzja ta orzeka jedynie o uchyleniu decyzji w części dotyczącej samej podstawy prawnej, natomiast nie zawiera rozstrzygnięcia co do pozostałej części. Tym samym nie rozstrzyga o całości sprawy, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym organ winien ponownie rozpoznać sprawę mając na uwadze powyższe rozważania. Skarżącej należy natomiast wyjaśnić, iż z powodów wyżej wskazanych uchybień formalnych, Sąd nie mógł odnieść się do jej zarzutów merytorycznych. Sąd administracyjny nie może bowiem rozstrzygać sprawy w zastępstwie organów administracji, a jedynie kontrolować orzeczenia tych organów. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.