II FZ 391/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. i A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 226/08 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi L. i A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 226/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek L. i A. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako niedopuszczalny. W motywach orzeczenia Sąd wyjaśnił, że zaskarżoną decyzję organu podatkowego doręczono stronie w dniu 31 stycznia 2008 r. w związku z czym termin do wniesienia skargi (złożonej w dniu 10 marca 2008 r.) upływał w dniu 3 marca 2008 r. Tymczasem wniosek skarżących "o przedłużenie terminu do złożenia skargi", potraktowany zgodnie z ich oświadczeniem (karta nr 29 akt sądowych) jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, został złożony w dniu 29 lutego 2008 r. Tym samym wniosek skarżących został złożony przed upływem terminu do dokonania czynności procesowej (a zatem zanim mu uchybiono), co czyni go przedwczesnym, a przez to niedopuszczalnym z mocy ustawy, stosownie do art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagali się jego zmiany poprzez przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 87 i n. P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazali, że ich wniosek spełnia wymogi formalne, przewidziane w art. 87 P.p.s.a. W szczególności, zgodnie z art. 87 § 4 ustawy procesowej, dokonano spóźnionej czynności procesowej, t.j. złożono skargę. W związku z tym wniosek skarżących powinien zostać rozpoznany (łącznie ze skargą z dnia 10 marca 2008 r.). Strona podkreśliła w tym kontekście, że mając przed złożeniem skargi świadomość tego, iż uchybi terminowi do jej wniesienia, dochowała należytej staranności i złożyła z ostrożności procesowej stosowny wniosek. Strona nie znała przy tym dokładnej daty upływu terminu do wniesienia skargi. Końcowo skarżący podnieśli, że nawet gdyby uznać stanowisko przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, iż ich wniosek był przedwczesny, to w takim wypadku postępowanie w tym przedmiocie powinno zostać umorzone, a nie zakończone odrzuceniem wniosku (co wynika z post. NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 841/04, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Fakt, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony przed upływem terminu do jej wniesienia, t.j. zanim uchybiono temu terminowi, nie budzi w sprawie wątpliwości i nie jest również kwestionowany przez stronę w środku odwoławczym. Natomiast stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z przepisów tych wynika, że wniosek o przywrócenie terminu składa się dopiero po tym, jak strona mu uchybiła (nie dokonała czynności w terminie). W tym stanie rzeczy wniosek skarżących należało uznać za przedwczesny (t.j. taki, który został złożony przed uchybieniem terminowi). Wniosek taki jest niedopuszczalny z mocy ustawy w rozumieniu art. 88 P.p.s.a. (por. np. post. NSA z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 736/08, niepubl.) i jako taki podlega odrzuceniu na podstawie w/w przepisu. Zgodnie bowiem z tym unormowaniem (zdanie pierwsze), spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się w tym kontekście do wywodów zażalenia zauważyć należy, że okoliczność, iż wniosek skarżących spełniał wymóg, o którym mowa w art. 87 § 4 P.p.s.a. (dokonano spóźnionej czynności procesowej), nie zmienia w żadnym stopniu tego, iż został złożony przedwcześnie. Poza w/w wymogiem formalnym, wniosek ten powinien być jeszcze wniesiony w terminie, o którym mowa w § 1 w/w artykułu (co nie miało miejsca). Mylą się również skarżący sądząc, że w przedmiotowym przypadku zachodzi analogiczna sytuacja, jak w przytoczonym w zażaleniu orzeczeniu o sygn. akt OZ 841/04. Stan faktyczny wówczas analizowany dotyczył przypadku, w którym w ogóle nie doszło do uchybienia terminowi, podczas gdy w przedmiotowej sprawie niesporne jest, że strona przekroczyła termin do złożenia skargi na wydaną wobec niej decyzję podatkową – o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. – a jedynie złożyła wniosek o przywrócenie terminu zanim uchybiła terminowi. Nie ma w świetle powyższych wywodów podstaw do stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia, toteż Sąd kasacyjny orzekł o oddaleniu zażalenia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.