II SA/Ke 113/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2008r. sprawy ze skargi Z. Z. i E. F.- Z. na decyzję Wojewody z dnia [...]Znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz E. F.- Z. i Z. Z. solidarnie kwotę 757 ( siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania E. F.-Z. i Z. Z. od decyzji Starosty z dnia [...] znak: [...] odmawiającej w/w zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garażu 3-stanowiskowego z zapleczem gospodarczym, placem utwardzonym i zjazdem indywidualnym z ul. D.- boczna na działce nr 1002/2 w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza, wykazała, że przedłożony przez inwestorów do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z obowiązującym na terenie objętym inwestycją, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla "K." w S., uchwalonym przez Radę Miasta uchwałą nr [...] z dnia [...], ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 20 z dnia 20 kwietnia 1999 r. Zgodnie bowiem z treścią ustaleń § 21 przedmiotowego planu granica zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 1 KGo tj. od ul. K. została wyznaczona w odległości 40 m od krawędzi jezdni, a wyjątkowo- w przypadku modernizacji- w odległości 30 m, natomiast dla terenu oznaczonego symbolem 15 KDD tj. ul. D.- boczna granica zabudowy została ustalona w odległości l0 m od krawędzi jezdni. Na części graficznej planu została oznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ulicy K. Tymczasem z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek garażu został usytuowany w pasie terenu nie przeznaczonym pod zabudowę, a więc planowana inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania terenu w zakresie zachowania granicy zabudowy wyznaczonej od krawędzi jezdni ul. K. Wojewoda dodał, że powyższe ustalenia potwierdziła również dokonana przez niego analiza porównawcza polegająca na przeniesieniu charakterystycznych elementów wskazanych na części graficznej planu na kserokopię projektu zagospodarowania działki. Analiza ta wykazała, iż na terenie działki nr 1002/2 nie jest możliwe usytuowanie 3 stanowiskowego garażu z zapleczem gospodarczym, z uwagi na nieprzekraczalną linię zabudowy, określoną ustaleniami planu, od strony drogi ul. K. Nawiązując do postanowienia z dnia [...], w którym Starosta nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, w zakresie min. uzupełnienia go o charakterystyczne paramenty określone w planie, a inwestor uzupełnił je w ten sposób, że w projekcie została wrysowana nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ul. K., Wojewoda stwierdził, że organ I instancji po stwierdzeniu niezgodności projektu zagospodarowania działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinien nałożyć na inwestora obowiązek ich usunięcia. Jednak, z uwagi na wyniki w/w analizy powyższe działanie nie spowodowałyby pozytywnego załatwienia sprawy, z uwagi na określone planem miejscowym granice zabudowy od krawędzi jezdni. Zatem decyzja I instancji była prawidłowa. Dodatkowo organ odwoławczy podał, że inwestorzy nie spełnili wymogu przepisu art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994r. , gdyż w aktach sprawy brak jest oświadczenia inwestorów, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania działką nr 1232/2 w S. na budowę zjazdu indywidualnego z ul. D.- boczna. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. F. – Z. i Z. Z. domagali się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i zarzucili, że decyzje te podważają ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "K.". Wskazali, że w tym planie teren o symbolu KS- 3 położony jest pomiędzy linią rozgraniczającą drogi krajowej – symbol 1 KGo, a linią zabudowy ustaloną jako teren urządzeń komunikacyjnych z przeznaczeniem podstawowych gruntów pod parkingi i z przeznaczeniem dopuszczalnym pod parkingo – garaże. Na terenie tym położna jest ich działka, a więc plan nie zabrania tam budowy garażu z miejscem parkingowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodał, że wnioskowana do zabudowy działka nr 1002/2 położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem KS 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garażu 3- stanowiskowego z zapleczem gospodarczym, placem utwardzonym i zjazdem indywidualnym. Zgodnie z treścią przepisu Art. 35 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; Orzekające w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane stwierdziły, że zgodnie z treścią § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla "K." w S. (zwanego także dalej planem) granica zabudowy została wyznaczona w odległości 40m od krawędzi jezdni dla terenu oznaczonego symbolem 1KGo tj. ul K., a wyjątkowo w przypadku modernizacji w odległości 30 m , co nie dotyczy tej inwestycji, natomiast dla terenu oznaczonego symbolem 15 KDD tj. ul. D. – boczna granica zabudowy została ustalona w odległości 10m od krawędzi jezdni. Analizując projekt budowlany organy doszły do przekonania, że projektowany budynek garażu nie spełnia warunku dotyczącego zachowania granicy zabudowy wyznaczonej od krawędzi jezdni ul. K., ponieważ został usytuowany przed tą linią, czyli w pasie terenu nie przeznaczonym pod zabudowę i dlatego projekt budowlany jest sprzeczny z planem zagospodarowania przestrzennego. Z taką oceną organów nie można się zgodzić. Z art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006r., nr 156, poz.1118 ze zm) wynika że organ architektoniczno-budowlany musi dokonać szeregu czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego ( art.35 ust.1 pkt.1 tej ustawy). Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności, właściwie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu odmowa udzielenia w niniejszej sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wynikła z wadliwej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z treści § 19 planu – ustala się tereny tras komunikacyjnych oznaczonych na rysunku planu symbolem K z przeznaczeniem podstawowym pod ulicę główną -1KGo, ulice dojazdowe, w tym 15 KDD, ciągi pieszo-jezdne. Na tych terenach jako dopuszczalną przewiduje się lokalizację m.in. urządzeń komunikacyjnych. Natomiast z treści § 20 planu wynika, że tworzy się tereny urządzeń komunikacyjnych oznaczone na planie symbolami KS 1 i KS 2 oraz KS 3 o pow.0,16 ha z przeznaczeniem podstawowym gruntów pod parkingi i przeznaczeniu dopuszczalnym wielopoziomowych parkingo – garaży do maksymalnej wysokości dwóch kondygnacji naziemnych. Z projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika, że zaplanowana ona została na działce inwestorów nr 1002/2, na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KS 3- tereny urządzeń komunikacyjnych. Zwrócić trzeba jednak przede wszystkim uwagę na zapis § 21 planu, na który powoływały się organy w uzasadnieniu swoich decyzji. Zgodnie z tym przepisem - na terenach tras komunikacyjnych ustala się zasady zagospodarowania podane w tabeli - a z tej wynika, że obowiązuje zakaz zabudowy w odległości mniejszej niż 40 m od krawędzi jezdni ul. K. symbol 1 KGO oraz w odległości mniejszej niż 10 m od krawędzi jezdni ulicy 15 KDD czyli ulicy D. Analizując treść powyższych zapisów planu, w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie przeoczyły, że zasady zabudowy określone w § 21 planu dotyczą terenu tras komunikacyjnych, a nie terenu urządzeń komunikacyjnych oznaczonego symbolem KS. Projektowany garaż znajduje się w całości na obszarze oznaczonym w planie symbolem KS 3 – teren urządzeń komunikacyjnych, tymczasem zakaz zabudowy w odległości 40 od krawędzi jezdni ul. K. dotyczy terenu tras komunikacyjnych oznaczonych na rysunku planu symbolem K, a nie odrębnie wydzielonego w planie - terenu urządzeń komunikacyjnych KS 3. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu – planowany budynek garażu nie przekracza linii rozgraniczającej oba te tereny. Z tych też względów nie można podzielić poglądu organów architektoniczno-budowlanch, że nie zostały spełnione warunki dotyczące zachowania granicy zabudowy wyznaczonej od krawędzi jezdni ulicy K., gdyż garaż znajduje sie w pasie terenu nie przeznaczonym pod zabudowę. Nie jest także trafne ustalenie, że inwestorzy nie spełnili wymogu przepisu art.32 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r., ponieważ nie złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr 1232/2 w S. na budowę zjazdu indywidualnego z ul. D.-boczna ponieważ w aktach sprawy znajduje się decyzja Burmistrza m.S. z dnia [...] wydana w oparciu o art.29 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, wyrażająca zgodę na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej ul. D.-boczna oznaczonej nr.ew. 1232/2. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, uznać należy, że organy rozstrzygające sprawę w sposób niewłaściwy zastosowały przepis § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czym naruszyły przepisy prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r., które to naruszenie miało wpływ na wynik postępowania powadzonego w sprawie. Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił obie decyzje.. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 cytowanej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę orzekające w sprawie organy wezmą pod uwagę ocenę Sądu dot. treści przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mających zastosowanie w sprawie. Dodatkowo kwestią, wymagającą oceny organu architektoniczno-budowlanego będzie i to jest, że jak zdaje się wynikać z treści projektu budowlanego, w przedmiotowym obiekcie zaprojektowano także poddasze użytkowe. Okoliczności tej organy nie brały pod uwagę ze względu na uznanie, że usytuowanie garażu jest generalnie niezgodne z zapisami planu. Wyjaśnić jeszcze wobec tego należy, czy projektowany budynek spełnia kryteria budynku garażowego i ewentualnie wezwie skarżących do naniesienia odpowiednich zmian w projekcie.