I FZ 519/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Małgorzata Niezgódka - Medek po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1035/08 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i odrzucić wniosek S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 2. oddalić wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w K. o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. Przedmiotem zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w K. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1035/08, mocą którego oddalono wniosek S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 listopada 2007 r., Nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że dniu 29 lipca 2008 r. S. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję uzasadniając go tym, że o fakcie jej wydania dowiedział się z otrzymanego 22 lipca 2008 r. aktu oskarżenia. Skarżący wskazał, że w jego ocenie koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach podatkowych nie dowodzą, czy i w jaki sposób doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce, co uniemożliwia sprawdzenie, czy spełniono warunki z art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Ponadto podał, że doręczyciela mógł zmylić niepełny adres na kopercie, tj. Z. K., ul. P. 12/14, C., zamiast Biuro Kancelarii Biegłego Rewidenta "C." i dalej jak wyżej. Wynika to z faktu, że prawdopodobnie zostawił on awizo w części mieszkalnej bloku pod numerem 14, zamiast w kancelarii, która ma odrębne wejście. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż S. K. ustanowił Z. K. swym pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie podatkowej w dniu 31 marca 2005 r. Z uwagi na fakt podawania przez pełnomocnika w pismach kierowanych do organu innego adresu niż na pełnomocnictwie wezwano pełnomocnika do sprecyzowania, jaki jest adres do doręczeń. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik poinformował, że pisma dotyczące tej sprawy należy kierować na adres Biura Kancelarii, C., ul. P. 12/14. Natomiast na kopercie zawierającej oryginał decyzji znajduje się adres Z. K., ul. P. 12/14, C. W ocenie Sądu organ błędnie przyjął fikcję doręczenia na dzień 3 grudnia 2007 r. w tej sprawie, bowiem przesyłki z decyzją nie wysłano na wskazany przez pełnomocnika adres tj. "Z. K. Biuro Kancelarii Biegłego Rewidenta C., ul. P. 12/14, C. Skoro termin do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu, nie można było go przywrócić, co skutkowało oddaleniem wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Postanowieniu temu zarzucono naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. – poprzez błędne uzasadnienie postanowienia wynikające z błędnej oceny stanu faktycznego w zakresie doręczenia decyzji oraz naruszenie art. 87 § 1 P.p.s.a. Organ podkreślił, że nie świadczy o wadliwości adresu wyłącznie fakt pominięcia oznaczenia "Biuro Kancelarii Biegłego Rewidenta C.". Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że również adnotacje na kopercie dowodzą, że doręczyciel nie miał problemu z określeniem miejsca doręczenia, a jedyną przyczyną niedoręczenia przesyłki był fakt nieodebrania jej w terminie. Podkreślił, że jeśli z akt sprawy wynika, że inne pisma w sprawie były dotychczas odbierane przez stronę pod spornym adresem, brak jest podstaw do przyjęcia, że fikcja doręczenia nie miała miejsca (tu organ podatkowy wskazał na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 952/06, reprezentujące ten pogląd). Następnie Organ odwoławczy stwierdził, że pełnomocnik strony mimo czynnego udziału w postępowaniu nie podjął żadnych kroków zmierzających do ustalenia, czym zakończyło się postępowanie. W jego ocenie może to świadczyć o celowym działaniu. Niezależnie od powyższych argumentów Organ podatkowy stwierdził, że o fakcie wydania decyzji skarżący dowiedział się znacznie wcześniej, niż podaje, co było podnoszone w odpowiedzi na skargę, jednakże Sąd pierwszej instancji przemilczał tę kwestię. W jego ocenie całkowita bierność podatnika będąca wynikiem braku należytej staranności skutkowała naruszeniem art. 87 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Wynika to z faktu, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z naruszeniem art. 87 § 1 P.p.s.a., co powinno skutkować jego odrzuceniem. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w K., skarżący S. K. dowiedział się wcześniej o fakcie wydania spornej decyzji, niż podał we wniosku o przywrócenie terminu. Badając akta podatkowe pod kątem okoliczności podniesionych przez Organ odwoławczy pośrednio w zażaleniu, a znajdujących się w odpowiedzi na skargę, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o ile można usprawiedliwić fakt przeoczenia przez skarżącego w toku postępowania sądowego o sygnaturze akt III SA/Gl 13/08, że do akt administracyjnych dołączono tę decyzję, o tyle wniosek ten nie może być odniesiony do pisma z dnia 2 stycznia 2008 r. Pismo to - skierowane do wiadomości strony - dotyczyło wznowienia realizacji zajęcia jej rachunku bankowego w związku ze sporną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. Nie budzi więc wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący z treści tego pisma dowiedział się o fakcie wydania decyzji z dnia 16 listopada 2007 r. Z uwagi na powyższe od dnia następującego po dniu doręczenia tego pisma, które miało miejsce 10 stycznia 2008 r., rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z powyższego wynika, że wniosek strony z dnia 29 lipca 2008 r. jest spóźniony, co winno skutkować jego odrzuceniem w oparciu o art. 88 P.p.s.a. To powoduje, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2008 r. nie może się ostać, bowiem wydano je z naruszeniem prawa. Rozpatrywanie dalszych zarzutów Dyrektora Izby Skarbowej w K. jest zbędne, bowiem dotyczy kwestii merytorycznych. Wziąwszy pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o odpowiednio zastosowany art. 188 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zaskarżone postanowienie uchylić i wniosek S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 listopada 2007 r., Nr (...), odrzucić. Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w K. o zasądzenie kosztów postępowania nie znalazł w ocenie Sądu uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, co wynika z zakresu odesłania zawartego w art. 197 § 2 tej ustawy. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.