II SA/Lu 377/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...]2008 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku P. T. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci E. nr [...] "L..-S." na dachu budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...], przy ul. K. w L.. W uzasadnieniu decyzji organ jako przyczynę umorzenia postępowania wskazał jego bezprzedmiotowość, z uwagi na wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2007 r., Nr 158, poz. 1105). Zdaniem organu z § 2 ust.1 pkt 7 wymienionego wyżej rozporządzenia wynika, że przedsięwzięciami wymagającymi sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W. Zdaniem organu I instancji z przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jak też z opracowania pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia stacji bazowej sieci" wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczonego dla każdej z projektowanych anten wynosić ma maksymalnie 1650,26 W, co oznacza iż jest mniejsza od 2000 W. Z tych względów zdaniem organu inwestycja nie wymaga obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto - w ocenie organu - w sprawie nie zachodzi równięż warunek fakultatywnego sporządzenia raportu. Powołując się na treść § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) w/w rozporządzenia, zgodnie z którego treścią instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko – wskazał, że równoznaczna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczych anten, co prawda jest nie mniejsza niż 1000 W, jednakże wzdłuż głównej wiązki ich promieniowania nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Oznacza to, że w przypadku niniejszej inwestycji wnioskowana decyzja nie jest wymagana. Z tego powodu, przedmiotowe przedsięwzięcie w ocenie organu nie należy do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu, co powoduje, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla tegoż przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. M., K. S., B. Ł., J. D. i G. J. W odwołaniach tożsamej treści zarzucili naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć (....) w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię oraz § 4 tego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i 77 kodeksu poprzez nieuwzględnienie zarzutu niezgodności inwestycji z art. 65 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz art. 28 k.p.a. poprzez nieuznanie za stronę postępowania Społecznego Komitetu "O. B." oraz Komitetu Protestacyjnego "L.-S.". Ponadto, wskazali na naruszenie art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nie odniesienie się do złożonej opinii wskazującej na szkodliwość inwestycji. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przywołując treść decyzji organu I instancji oraz brzmienie zastosowanych w sprawie przepisów prawa wskazał, iż słuszny jest jego wywód, że w sprawie nie jest wymagany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co wynika ze zmiany przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć (...). Jednakże, zdaniem Kolegium, nie oznacza to, iż nie zachodzi potrzeba wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Skoro strona złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie został on cofnięty organ zobowiązany jest do wydania decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium zaleciło organowi I instancji wykorzystanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przede wszystkim dokonanie analizy złożonego raportu oraz opracowania pt. "kwalifikacja przedsięwzięcia". Ponadto nakazało ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć (...) i art. 65 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. Wskazało też, iż organ winien wyjaśnić, czy odwołujący D. M., K. S., B. Ł. są stronami postępowania. Odnosząc się do zarzutu nieuznania za stronę postępowania komitetów protestacyjnych Kolegium uznało, iż oba te komitety nie upoważniły odwołujących do działania w ich imieniu w związku z czym stanowisku organu I instancji w tym zakresie organ odwoławczy uznał za słuszne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J.D. prowadzący działalność gospodarczą pn. "J." Firma Handlowa J. D. z siedzibą w L. – właściciel prywatnego przedszkola "Ch. P." mieszczącego się w budynku przy ul. K. Wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazał, iż decyzja Kolegium, jakkolwiek zgodna z jego żądaniem, została uzasadniona w sposób z którym nie może się zgodzić. Zdaniem skarżącego Kolegium bezpodstawnie przyjęło za organem I instancji, iż w sprawie brak jest obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto, zdaniem skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wewnętrzną sprzeczność gdyż z jednej strony organ uznaje, iż sporządzenie raportu nie jest wymagane, a z drugiej nakazuje ustosunkowanie się do § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. i nie wyklucza możliwości wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca decyzję Prezydenta Miasta (umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia) i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowi art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Zatem decyzję kasacyjną można wydać jedynie wówczas, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia szerokiego postępowania wyjaśniającego (w całości lub znacznej części). Tam, gdzie takiej konieczności nie ma, brak jest podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Wszak zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 zdanie pierwsze k.p.a. organ drugiej instancji nie podzielając stanowiska organu pierwszej instancji może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub części i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy. Przesłanek art. 138 § 2 k.p.a. nie można interpretować rozszerzająco. W tym przedmiocie stanowisko orzecznictwa i doktryny jest jednolite (vide: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2006 r., str. 614). Powyższe oznacza, że tam, gdzie nie zachodzi potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a organ I instancji nie naruszył zasad procedury administracyjnej - organ odwoławczy nie może zgodnie z prawem wydać decyzji kasacyjnej, a winien wykorzystać możliwości orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.. Ponadto organ odwoławczy, stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a. powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać z jakich przyczyn sam nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a.. Wydanie decyzji kasacyjnej bez wykazania podstaw określonych w art. 138 § 2 k.p.a. stanowi naruszenie wskazanego przepisu postępowania i może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym wyczerpuje przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu, taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. Przyczyną uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] była odmienna ocena prawna Kolegium co do obowiązku wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy w sprawie nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko i strona nie cofnęła wniosku o wydanie decyzji. Ponadto organ odwoławczy zalecił odniesienie się do zarzutów podniesionych w złożonych odwołaniach samemu nie próbując nawet dokonać oceny zasadności tych zarzutów w ramach posiadanych kompetencji. W ocenie Sądu analiza akt sprawy pozwala twierdzić, iż stan faktyczny sprawy ustalony przez organ I instancji nie uprawniał Kolegium do skutecznego podniesienia zarzutu niewyjaśnienia sprawy, uniemożliwiającego merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. O powyższym jednoznacznie przekonuje analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wnioskodawca w sposób bardzo precyzyjny, z dołączeniem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określił swój zamiar inwestycyjny, oceniony przez organ pierwszej instancji jako zamierzenie nie stanowiące przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymagające wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, iż planowana inwestycja mimo, iż nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu jej na środowisko, to jednak wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą organ winien wydać i to - jak należy rozumieć - leżało u podstaw decyzji kasacyjnej. W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić oceny prawnej zaprezentowanej przez organ odwoławczy. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postępowanie administracyjne prowadzone przez organy w sprawie dokonania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci E. nr [...] "L.-S.", na dachu budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...], przy ul. K. w L. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25 , poz. 150 ze zm.) realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar, - jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Art. 51 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, do którego odsyła art. 46 ust. 1 pkt 1, stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2, 3) planowane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust.2. Pozostawiając na boku obszar Natura 2000, który w tej sprawie nie występuje, należy wskazać, że delegacja zawarta w art. 51 ust. 8 ustawy uprawnia do określenia w rozporządzeniu: - rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (obligatoryjnie), oraz - rodzaju przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany (fakultatywnie). Istnienie lub brak obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winno być stwierdzone w formie postanowienia. Wynika to wprost z art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Ten ostatni przepis stanowi, że obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (...) postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Z akt sprawy wynika, iż miejscem umieszczenia systemu antenowego będą 4 maszty stalowe posadowione na dachu ośmiokondygnacyjnego budynku o wysokości 25,20 m n.p.t.. System antenowy stacji składać się ma z dwóch anten sektorowych typu Kathrein 742 223, pracujących w paśmie 900/1800 MHz, jednej anteny sektorowej typu Kathrein 742 264 pracującej w paśmie 900/1800 MHz, szczęściu anten sektorowych typu Kathrein 742 215 pracujących w paśmie 2100 MHz - zawieszonych na wysokości 29,2 m n.p.t. (oś anteny), siedmiu anten radiolinii o wysokości zawieszenia 27,5 m n.p.t. oraz jednej anteny LMDS zawieszonej na wysokości 27,5 m n.p.t. Ponadto, jak wynika z dołączonego do wnioski "raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" jak i znajdującej się w aktach sprawy "kwalifikacji przedsięwzięcia" z października 2007 r., równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi od 1398,48 W do 1650,26 W. Wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten w odległości do 70 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Mając powyższe wyliczenia na uwadze należało odnieść je do przepisów definiujących rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje takich przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Słusznie również organ I instancji spostrzegł, iż w czasie prowadzenia postępowania weszła w życie nowelizacja przepisów powyższego rozporządzenia. W tej sytuacji organ rozpoznając wniosek strony miał obowiązek wydać decyzję w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie jej wydawania. Wynika to z zasady stanowiącej, iż jeśli w okresie między złożeniem wniosku wszczynającym postępowanie, a wydaniem decyzji przez organ zaczyna obowiązywać nowy akt prawny regulujący zagadnienia związane z rozpoznawaną przez organ sprawą, to organ ten ma obowiązek stosować ten nowy akt prawny, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Rozporządzenie nowelizujące nie zawiera przepisów przejściowych, co jednoznacznie wskazuje, iż jego zapisy mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną. Z tych też względów Prezydent Miasta miał obowiązek stosowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć (...) w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. dotyczącym zmiany tego rozporządzenia (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 wymienionego wyżej rozporządzenia (w brzmieniu na datę wydania decyzji) raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W; Przywołane brzmienie przepisu wskazuje zatem, iż planowane do realizacji przedsięwzięcie - biorąc pod uwagę jego parametry (moc promieniowania pojedynczej anteny 1650,26 W < 2000 W) wskazane w raporcie i "kwalifikacji przedsięwzięcia" - nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Organ I instancji zasadnie również dokonał analizy § 3 omawianego rozporządzenia, którego zapisy uprawniają organ prowadzący postępowanie do nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z jego treścią sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Również brzmienie tego przepisu nie wskazuje, iż planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry należy do jednej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Skoro organ odwoławczy nie podważył tych ustaleń, zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko wskazujące na konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym kontekście zupełnie bezpodstawne są twierdzenie Kolegium, iż konieczność wydania decyzji nie wynika z przepisów prawa lecz z faktu złożenia wniosku o wydanie decyzji i braku jego cofnięcia. Pomijając fakt (co uszło uwadze Kolegium), iż na stronie 30 akt administracyjnych postępowania znajduje się pismo wnioskodawcy zawierające w istocie żądanie umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą ze zmiany przepisów rozporządzenia, należy wskazać, iż postępowanie administracyjne podlega umorzeniu w sytuacji gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji państwowej wydaje nie tylko w sytuacji gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, ale również wówczas, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 września 2001 r. sygn. akt V SA 381/2001 - LEX nr 78917). Bezsporne również jest, iż przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, ale również może powstać także w czasie trwania tego postępowania. Z tych też względów z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia także wtedy, gdy w czasie jego trwania zostaną uchylone bądź zmienione przepisy, które stanowiły podstawę prawną rozpoznawanej sprawy. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż właściwe organy administracyjne mają podstawy prawne do wydania decyzji administracyjnej, określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia jedynie wówczas, gdy planowaną inwestycję można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. określającego rodzaje tego typu przedsięwzięć. Jeżeli natomiast dane przedsięwzięcie nie zalicza się do wymienionych w przepisach tego rozporządzenia przedsięwzięć, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż decyzja taka nie może dotyczyć inwestycji nie uznanych przez ustawodawcę za mogące znacząco oddziaływać na środowisko (art. 46 ust. 1 a contrario ustawy Prawo ochrony środowiska). Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję naruszyło obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy przerzucając niejako ciężar prowadzenia postępowania administracyjnego wyłącznie na organ I instancji, czego mu czynić nie było wolno. Ponadto organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów odwołania, znowu przerzucając ten ciężar na organ I instancji. W szczególności w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. W związku z tym ponownie rozpatrując odwołanie Kolegium odniesie się do zarzutów skarżącego i dopiero w oparciu o całościową analizę sprawy ponownie wyda decyzję. W zakresie zarzutu sumowania mocy promieniowania izotopowo anten organ w pierwszej kolejności dokona wykładni językowej § 4 z uwzględnieniem, iż regulacja przepisu odnosi się jedynie do przedsięwzięć już istniejących i planowanych, po czym oceni, czy przepis ten ma w sprawie niniejszej zastosowanie. W razie pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii nie można wykluczyć ponownego wydania decyzji kasacyjnej, co jednak będzie wymagało szczegółowego wykazania przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Podsumowując jeszcze raz należy podkreślić, iż z faktu, że organ odwoławczy rozpatruje daną sprawę merytorycznie (jako drugi z kolei organ) wynika, iż musi ponownie rozpoznać całokształt sprawy, tj. samodzielnie ocenić, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istnieją przesłanki do przyznania praw lub nałożenia obowiązków administracyjnoprawnych. Dopiero w wyniku przeprowadzenia tak zakreślonego postępowania odwoławczego organ wydaje jedno z rozstrzygnięć, o którym mowa w art. 138 k.p.a. Z uwagi na wskazane naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.