II OZ 635/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Wr 168/06 o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: - oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lipca 2006r., sygn. akt II SA/Wr 168/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej D. W.przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że z wniosku skarżącej wynika, iż miesięczny dochód rodziny skarżącej prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe wynosi łącznie [...] zł. Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, że skarżąca nie przedłożyła Sądowi i nie udokumentowała swoich wydatków oraz nie przedłożyła zaświadczenia o wysokości swojego dochodu i innych osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. W ocenie Sądu sytuacja majątkowa przedstawiona przez skarżącą nie uzasadnia wniosku o przyznanie prawa pomocy, tym bardziej, że na obecnym etapie postępowania skarżąca zobowiązana jest jedynie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Na powyższe postanowienie D. W. złożyła zażalenie podnosząc, że jest ono "niesprawiedliwe i nieważne z mocy prawa, bowiem sędziowie WSA we Wrocławiu uporczywie orzekają mimo wniosku o ich wyłączenie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy. Ponadto należy zauważyć, iż stosownie do regulacji art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż skarżąca została wezwana do złożenia stosownych oświadczeń i nadesłania dodatkowych dokumentów. Działanie Sądu pierwszej instancji polegające na wydaniu zarządzenia opartego na powołanej podstawie prawnej zasługuje w niniejszej sprawie na aprobatę, gdyż zmierzało do dokładnego zbadania wszelkich okoliczności celem prawidłowego rozpatrzenia wniosku D. W. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wykonała powyższego zarządzenia. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż wnioskodawczyni nie wykazała przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odniesieniu natomiast do zarzutu zażalenia, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane przez sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie, wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 26 marca 2007r., sygn. akt II SO/Op 25/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wniosek skarżącej o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.