I FZ 383/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 507/08, w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 15 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października do grudnia 2005 r. oraz od stycznia do listopada 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie I FZ 383/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 507/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 23 czerwca 2009 r., I FZ 103/09) poprzedniego rozstrzygnięcia w tym zakresie, odrzucił wniosek J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 15 maja 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października do grudnia 2005 r. oraz od stycznia do listopada 2006 r. Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż błędnie przyjęto, iż termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, upływa 30 dnia od podpisania pełnomocnictwa dla ustanowionego w drodze prawa pomocy doradcy podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu jest dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dniu od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. Zwrócono również uwagę, że 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, a więc od dnia, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd I instancji, związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, ustalił, że pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła pełnomocnika dla skarżącego, a pismo to zostało doręczone temu pełnomocnikowi w dniu 23 grudnia 2008 r. Na podstawie tych danych Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jako spóźniony, należało odrzucić. Skoro zawiadomienie pełnomocnika o wyznaczeniu go do występowania w sprawie nastąpiło w dniu 23 grudnia 2008 r., to ostatecznym terminem na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przewrócenie tego terminu, był dzień 29 stycznia 2009 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że pełnomocnik skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną nadał w dniu 6 lutego 2009 r., a więc po terminie. Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika, iż miał on możliwość zapoznania się z aktami sprawy dopiero po dniu 8 stycznia 2009 r., w którym otrzymał pełnomocnictwo, Sąd I instancji stwierdził, iż kwestia ta nie mogła być uwzględniona w świetle wiążącej wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z którą decydującą w tym względzie datą jest dzień zawiadomienia pełnomocnika o wyznaczeniu go do występowania w sprawie, a nie dzień otrzymania pełnomocnictwa. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie, wskazując, że stanowisko zajęte w zaskarżonym orzeczeniu jest oczywiście uzasadnione, ale jedynie w sytuacji, w której pełnomocnik miałby rzeczywistą możliwość zapoznania się z aktami sprawy po dniu zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił pełnomocnikowi dostępu do akt sprawy do momentu uzyskania pełnomocnictwa. W przedmiotowej sprawie pełnomocnictwo takie zostało dostarczone pełnomocnikowi w dniu 8 stycznia 2009 r. i dopiero po tej dacie pełnomocnik mógł podjąć działanie w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Termin do złożenia takiego wniosku wskazuje art. 87 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zauważyć należy, iż kwestia tego, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, a zatem kiedy upływał termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. W postanowieniu z dnia 23 czerwca 2009 r. (I FZ 103/09) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził mianowicie jednoznacznie, iż dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest "dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie." Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył konkretny dzień, który w jego ocenie skutkował ostatecznie (niezależnie od istnienia rzeczywistej możliwości wniesienia skargi kasacyjnej) ustaniem przyczyny uchybienia terminu – 30 dni od dnia zawiadomienia doradcy podatkowego o wyznaczeniu go do występowania w przedmiotowej sprawie. Świadczy o tym wyraźnie sformułowanie "nie później jednak niż dzień". Zatem uznać należy, iż z upływem wskazanego przez Naczelny Sąd Administracyjny dnia nie miało już dla oceny chwili ustania przyczyny uchybienia terminu znaczenia to, czy pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, na którą to okoliczność powołuje się pełnomocnik w rozpatrywanym obecnie zażaleniu. Zgodnie z art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, był tą wykładnią związany. Stwierdzić należy, iż Sąd ten wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku precyzyjnego ustalenia daty, w której pełnomocnik otrzymał zawiadomienie o wyznaczeniu go do występowania w sprawie. Pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje wskazanej w zaskarżonym orzeczeniu daty tego zdarzenia (23 grudnia 2008 r.). Brak jest również podstaw do stwierdzenia popełnienia przez Sąd I instancji błędów rachunkowych przy obliczaniu wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny terminów. W konsekwencji uznać trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ustalił moment ustania przyczyny uchybienia terminu i upływ terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Podkreślić należy, iż argumentacja pełnomocnika strony nie może być uwzględniona, gdyż pozostaje w sprzeczności z prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 23 czerwca 2009 r. Skoro wskazany przez Naczelny Sąd Administracyjny termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął bezskutecznie w dniu 29 stycznia 2009 r., czynność ta dokonana dopiero w dniu 6 lutego 2009 r. była, zgodnie z art. 85 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bezskuteczna. Stąd też złożony po 29 stycznia 2009 r. wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony, a zatem zasadnie został zaskarżonym postanowieniem odrzucony (art. 88 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.