I SA/Sz 254/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłata targowej za okres od 20 czerwca 2007 r. do 25 sierpnia 2007 r. oddala skargę. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844) oraz § 2 pkt 1 lit. c Uchwały Rady Gminy Kołobrzeg Nr II/12/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. w sprawie opłaty targowej (Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 19 grudnia 2006 r. Nr 120, poz. 2493) określił W.B. zobowiązanie podatkowe w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży artykułów spożywczych w kiosku typu "Trzebiatów" przy ul. J.K. [...] w D. za okres od dnia 20 czerwca 2007 r. do dnia 25 sierpnia 2007 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, iż skarżący W.B. prowadził w okresie od 20 czerwca 2007 r. do 25 sierpnia 2007 r. sprzedaż artykułów spożywczych w kiosku o powierzchni 20m2 na terenie nieruchomości przy ul. J.K. [...] w D., stanowiącej własność Z., E. i K.L. Zarówno teren, jak i posadowiony na nim kiosk nie były własnością skarżącego. Skarżący zobowiązany był zatem do uiszczenia dziennej opłaty targowej w wysokości 120 zł. Pomimo kilkakrotnego wzywania skarżącego do uiszczenia opłaty targowej skarżący nie dokonał zapłaty. W dniu 29 maja 2007 r. biegły z zakresu budownictwa dokonał inspekcji kiosku, w którym skarżący prowadził sprzedaż i stwierdził, iż obiekt ten nie posiada fundamentów oraz trwałego połączenia z gruntem a co za tym idzie nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym stosownie do art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz stawek dziennych ujętych w uchwale Rady Gminy Kołobrzeg Nr II/12/2006 organ I instancji określił wysokość zobowiązania w kwocie [...] zł (67 dni handlu x 120 zł/dzień = [...] zł). Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie, że kiosk, w którym dokonywał sprzedaży nie jest budynkiem. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez bezpodstawne nie zastosowanie oraz przepisów art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie sprawy w stopniu wystarczającym do ustalenia stanu faktycznego, przez co została naruszona zasada prawdy obiektywnej. W uzasadnieniu swego odwołania skarżący podniósł, iż handel prowadził zgodnie z umową dzierżawy, którą zawarł z właścicielem terenu i kiosku. Zdaniem skarżącego obiekt, w którym prowadził sprzedaż jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, posiadającym trwałe połączenie z gruntem oraz fundament, co powinno skutkować zwolnieniem z opłaty targowej zgodnie z 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż kiosk, w którym skarżący prowadził sprzedaż został zidentyfikowany przez biegłego sądowego w zakresie budownictwa i wyceny nieruchomości przy Sądzie Okręgowym w K. jako tymczasowy obiekt budowlany, dlatego sprzedaż prowadzona w tym obiekcie podlega opłacie targowej wedle stawki określonej w § 2 ust. 1 pkt c. uchwały Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie opłaty targowej w kwocie 6 zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż przedmiotowy kiosk jest trwale związany z gruntem organ odwoławczy stwierdził, iż nie są one zasadne. Kiosk ów jest bowiem konstrukcją wykonaną w całości poza miejscem posadowienia, przeniesiony na obecne miejsce i położony na podkładach toru szynowego i gruzie betonowym. W każdym momencie może on być zdemontowany i przeniesiony na inne miejsce. Przemawia to za tym, iż nie można określić, iż jest on trwale związany z gruntem. W konsekwencji powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, iż sprzedaż dokonywana przez skarżącego w obiekcie niebędącym budynkiem podlega opłacie targowej na zasadach ogólnych. Dodatkowo organ podniósł, iż w przypadku opodatkowania opłatą targową przedmiotem opodatkowania jest czynność sprzedaży, a nie obiekt, w którym sprzedaż jest dokonywana. Jednostką obliczeniową, od której zależy wysokość stawki opłaty targowej, może być powierzchnia, rodzaj miejsca, w którym dokonywana jest sprzedaż, rodzaj sprzedawanych artykułów, co określa szczegółowo stosowna uchwała. W rozpatrywanej sprawie uchwała Rady Gminy Kołobrzeg jako jedna z wielu wymienia sprzedaż z tymczasowych obiektów budowlanych i określa dla nich odrębną stawkę. W świetle powyższego zaskarżoną decyzję należało, zdaniem organu odwoławczego, uznać za zgodną z prawem. W skardze na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez bezpodstawne nie zastosowanie oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie w stopniu wystarczającym stanu faktycznego i wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty podnoszone wcześniej w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo skarżący podkreślił, iż kiosk jest pawilonem handlowo-gastronomicznym postawionym przed nowelizacją prawa podatkowego, zgodnie z przepisami na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], ma lokalizację stałą i powinien być traktowany według starych przepisów podatkowych, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, iż decyzja nie została uchylona. Skarżący podkreślił również, iż nie kwestionuje ustaleń organu odnośnie okresu dokonywania sprzedaży i powierzchni, na której była dokonywana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) opłacie targowej podlegają osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej dokonujące sprzedaży na targowiskach (ust.1). Targowiskami, o których mowa w ust. 1 są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel, z zastrzeżeniem ust.2a (ust.2). Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub ich częściach, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw (ust. 2a). Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy budynek jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei według art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że obiekt, w którym skarżący, w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, dokonywał sprzedaży towarów nie jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co zostało też potwierdzone w znajdujących się w aktach sprawy opinii biegłej. Kiosk ten nie posiada trwałego połączenia z gruntem, posadowiony jest na belkach żelbetowych (pokładach toru szynowego) oraz drobnych elementach betonowych luźno ułożonych na gruncie, co uzasadnia tezę, że obiekt ten jest tymczasowym obiektem budowlanym, przez który należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego). W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zaś dokonywana przez skarżącego sprzedaż w obiekcie niebędącym budynkiem powinna być opodatkowana na zasadach ogólnych zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Ponadto należy podkreślić, iż w przypadku opodatkowania opłatą targową, przedmiotem opodatkowania jest sama czynność sprzedaży nie zaś obiekt, w którym jest dokonywana. Faktu zaś prowadzenia sprzedaży, jak i okresu, w którym ją prowadził skarżący nie kwestionował. Odnośnie zaś zarzutu skarżącego, iż skoro kiosk był postawiony na mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] to powinien być opodatkowany według starych przepisów należy podnieść, iż przedmiotem skargi jest opłata targowa za okres od 20 czerwca do 25 sierpnia 2006 r. a zatem obowiązujące są przepisy aktualne w stanie prawnym w roku 2006 i Sąd rozpoznając sprawę na takich właśnie przepisach się oparł, orzekając o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej albowiem organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zlecając sporządzenie opinii przez biegłego sądowego w zakresie budownictwa i wyceny nieruchomości, a ustalony stan faktyczny pozwolił organom na wydanie decyzji zgodnej z prawem. Wbrew więc zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego skargę jako niezasadną należało na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalić.