I OSK 811/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt VI SAB/Wa 83/08 odrzucające skargę A. S. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w sprawie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt VI SAB/Wa 83/08, odrzucił skargę A. S. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w sprawie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej wskazując, że skarżący nie uzupełnił barku formalnego tejże skargi w wyznaczonym terminie. Sąd podkreślił, że skierował do skarżącego, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, jakiej decyzji, postanowienia, ewentualnie jakiego innego aktu organ nie wydał lub jakiej czynności nie podjął, pomimo ciążącego na nim obowiązku. Na wykonanie niniejszego wezwania, Sąd zakreślił skarżącemu termin siedmiu dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednakże w odpowiedzi na to wezwanie, skarżący złożył pismo, w którym zawarł swoją opinię na temat właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych. Wobec tego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zachodzą przesłanki określone w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i odrzucił skargę. Na to postanowienie skargę kasacyjną złożył A. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów wynagrodzenia za działanie pełnomocnika z urzędu, które nie zostało uiszczone w ani w całości, ani w części. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest 1) art. 58 § 1 pkt 3, art. 8 ustawy Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi w związku z art. 49 § 1 i § 3 tejże ustawy, 2) art. 52 § 4 wskazanej ustawy w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 tejże ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono między innymi, że odrzucona skarga nawiązywała w swej treści do skargi z dnia 14 listopada 2007 r., która jednak nie znajduje się w aktach sprawy. Skarżący wskazał, że "brak jest danych co do sposobu jej załatwienia". Zdaniem skarżącego żądanie od niego uzupełnienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie powinno nastąpić przy uwzględnieniu skargi z dnia 14 listopada 2007 r. Skoro zatem nie została ona uwzględniona, to odrzucenie skargi w niniejszej sprawie jest przedwczesne. Wskazano także, że ze złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika przedmiot skargi na bezczynność. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie i o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 57 § 1 wskazanej wyżej ustawy, skarga wnoszona do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi zaś, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przy skardze na bezczynność takim brakiem formalnym skargi jest niewskazanie jakiej decyzji, postanowienia, czy też aktu prawnego organ nie wydał, lub jakiej czynności nie podjął, pomimo, że był do tego obowiązany. Jak wynika z niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji wzywał skarżącego, aby ten wskazał, jakiego aktu organ nie wydał, bądź też jakiej czynności nie podjął, pomimo ciążącego na nim obowiązku. W wezwaniu zakreślony był siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Pomimo tego jednak, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu i nie sprecyzował swego żądania, złożył jedynie – co prawda obszerną – odpowiedź, w której zawarł jedynie teoretyczne rozważania poparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym na temat właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej o tym, że rozpoznając skargę na bezczynność w niniejszej sprawie, Sąd powinien posiłkować się argumentami zawartymi w innej skardze, której nie ma w aktach niniejszej sprawy. Zauważyć ponadto należy, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ – za Sądem pierwszej instancji – podniósł, że skarżący nie wskazał, na czym polegała bezczynność organu w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że określenie przedmiotu stwierdzenia bezczynności należy wyłącznie do wnoszącego skargę i nie może być przedmiotem domniemania. Skoro zatem skarżący w zakreślonym terminie, będąc pouczony o skutkach prawnych, nie uzupełnił braków formalnych skargi na bezczynność, to odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym, także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.