I OSK 853/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie sędzia del. WSA Jacek Fronczyk (spr.) sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 438/08 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sfinansowania ze środków Funduszu Pracy kosztów udziału w sympozjum oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 marca 2009 r. o sygn. akt IV SA/Wr 438/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2008 r. [...] w przedmiocie odmowy sfinansowania ze środków Funduszu Pracy kosztów udziału w sympozjum. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 40 ust. 3a, art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Starosty Głogowskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. [...], odmawiającej sfinansowania ze środków Funduszu Pracy kosztów udziału w sympozjum pod nazwą [...], organizowanym przez Uniwersytet Wrocławski w dniach od [...] do [...] listopada 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach Wojewoda Dolnośląski wskazał, że A. B. jest zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. W dniu [...] października 2007 r. złożył wniosek o skierowanie i sfinansowanie udziału w powyższym sympozjum. Wnioskodawca podał, że przygotowuje pracę doktorską z fizyki i po jej obronie zamierza podjąć działalność gospodarczą. Z tego względu udział w sympozjum ma dla niego znaczenie. We wrześniu 2007 r. wpłacił na konto organizatorów zaliczkę w wysokości 700 zł. Jako podstawę prawną wniosku podał art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 11, art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U Nr 65, poz. 595 ze zm.). Starosta Głogowski pismem z dnia [...] listopada 2007 r. [...] poinformował stronę o negatywnym sposobie rozpatrzenia powyższego wniosku, ponieważ sympozjum nie jest szkoleniem, w rozumieniu art. 2 ust. 37 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ani inną formą kształcenia, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U Nr 31, poz. 216). Ponadto Uniwersytet Wrocławski, który zorganizował sympozjum, nie posiada wpisu do rejestru instytucji szkoleniowych, prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy. A. B. pismem z dnia [...] listopada 2007 r., skierowanym za pośrednictwem Starosty Głogowskiego do Wojewody Dolnośląskiego, wniósł o unieważnienie lub uchylenie powyższego pisma z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewoda Dolnośląski pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. [...] zobowiązał organ I instancji do ustalenia podstawy prawnej żądania strony i wydania stosownego aktu, mając na uwadze unormowania zawarte w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "b" powołanej ustawy oraz rozporządzenia wykonawcze do tego aktu. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. Starosta Głogowski wezwał A. B. do sprecyzowania żądania. Zainteresowany pismem z dnia 4 lutego 2008 r. poinformował, że obecnie chodzi mu o zwrot kosztów uczestnictwa w sympozjum, bowiem egzamin doktorski, który będzie zdawał bazuje na zagadnieniach, które przedstawił na tym sympozjum. Jako podstawę prawną wskazał art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Następnie pismem z dnia 6 marca 2008 r., powołując się na art. 13 i art. 14 ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, opisał procedurę egzaminu doktorskiego. Wskazał, że obecnie jest na jego pierwszym etapie, tj. jego praca została zakwalifikowania do ww. sympozjum i opublikowana w materiałach konferencyjnych. Do pisma dołączył m. in. fakturę VAT za udział w sympozjum, wystawioną przez Uniwersytet Wrocławski. Pismem z dnia [...] marca 2008 r. A. B. został wezwany do doręczenia rachunku za przeprowadzenie egzaminu doktorskiego, umożliwiającego uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń określonych uprawnień zawodowych oraz kosztów licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. W odpowiedzi na to pismo A. B. pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. poinformował, że złożył już fakturę VAT za udział w sympozjum, gdzie przedstawił wyniki swojej pracy naukowej, będącej podstawą do obrony pracy doktorskiej, a faktura ta jest częścią kosztów egzaminu doktorskiego, opartego na bronionej pracy doktorskiej. Wniósł także o przesłuchanie go na tę okoliczność w charakterze strony. Pismem Starosty Głogowskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. A. B. został wezwany do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz dostarczenia dokumentu potwierdzającego, że ma otwarty przewód doktorski. A. B. na wezwanie organu nie stawił się, a pismem z dnia [...] maja 2008 r. poinformował, że przewód doktorski jest dopiero otwierany w oparciu o osiągnięcia naukowe, z których powstaje praca doktorska. Starosta Głogowski decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. [...] odmówił sfinansowania kosztów udziału strony w sympozjum z uwagi na to, że udział w konferencji stanowi część kosztów egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych, kosztów uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu, o czym stanowi art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia. W odwołaniu od tej decyzji A. B. wniósł o jej uchylenie lub unieważnienie, wskazując na naruszenie przepisów proceduralnych, gdyż – jego zdaniem – pismo Starosty Głogowskiego z dnia [...] listopada 2007 [...] jest decyzją administracyjną, zatem postępowanie powinno toczyć się przed organem II instancji oraz naruszenie przepisów art. 10 kpa, poprzez pozbawienie go udziału w postępowaniu i niezapoznanie go z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, a także art. 12, art. 35, art. 36 kpa, poprzez niezałatwienie sprawy w terminie oraz art. 7 i art. 75 kpa, poprzez nieprzesłuchanie go w charakterze strony. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, uznając ją za prawidłową, i stwierdził, że pismo Starosty Głogowskiego z dnia [...] listopada 2007 r. [...], nieuwzględniające wniosku A. B. z dnia [...] października 2007 r. o skierowanie i sfinansowanie kosztów udziału w sympozjum, nie jest decyzją administracyjną, ponieważ jest to jedynie odpowiedź, zaś skierowanie na szkolenie lub jego odmowa jest czynnością materialno – techniczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. B. wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności tej decyzji, ponieważ organ I instancji w dniu [...] listopada 2007 r. wydał w jego sprawie decyzję [...], odmawiającą uwzględnienia jego wniosku z dnia [...] października 2007 r. Od tej decyzji zaś wniósł odwołanie do Wojewody, co oznacza, że po dacie [...] listopada 2007 r. postępowanie powinien prowadzić organ II instancji. Tymczasem sprawę nadal prowadził Starosta, czyli organ I instancji, który po 8 miesiącach przewlekłego postępowania zignorował jego wnioski dowodowe i wydał w jego sprawie kolejną decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. [...]. Uchybienie to powinno skutkować nieważnością całego postępowania, gdyż – jego zdaniem – powinien prowadzić je organ I instancji, a decyzja z dnia 3 czerwca 2008 r. powinna być wydana przez Wojewodę, a nie przez Starostę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie z powodów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, uznał, że nie narusza ona prawa. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta, na wniosek bezrobotnego, może finansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości 50% przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Z przepisu tego wynika nadto, iż ust. 3 stosuje się odpowiednio. Koszty tych egzaminów zostały zaliczone do kosztów szkolenia, wymienionych w art. 2 pkt 12 lit. "e" tej ustawy. Natomiast pojęcie szkolenia zostało określone w przepisie art. 2 pkt 37 ustawy i oznacza ono pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Szczegółowe formy tego kształcenia reguluje zaś przepis § 2 ust. 1 wspomnianego wyżej rozporządzenia w sprawie uzyskiwania i uzupełniania kwalifikacji zawodowych, z którego wynika iż są to: kursy, kursy zawodowe, seminaria i praktyka zawodowa. Koszty uczestnictwa w sympozjum, zorganizowanym przez uczelnię wyższą w celu przedstawienia wyników pracy naukowej, będących podstawą przyszłej rozprawy doktorskiej, nie stanowią kosztów egzaminów, o których mowa w art. 40 ust. 3a w związku z art. 2 pkt 12 lit "e" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż uczestnictwo w sympozjum nie kończy się egzaminem wymienionym w tych przepisach. Zakres egzaminów doktorskich definiuje art. 12 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, z którego wynika, że są one przeprowadzane w zakresie dyscypliny podstawowej, odpowiadającej tematowi rozprawy doktorskiej, dyscypliny dodatkowej i języka obcego nowożytnego. Uczestnictwo w przedmiotowym sympozjum nie jest częścią (kosztem) egzaminów doktorskich. Z kolei z pisma skarżącego z dnia [...] maja 2008 r. wynika, że nie ma on otwartego przewodu doktorskiego, co wskazuje, że poniesione przez skarżącego koszty nie stanowią wspomnianych wyżej kosztów egzaminów. Uczestnictwo w sympozjum nie stanowi również żadnej z pozaszkolnych form kształcenia, o których mowa w przepisie § 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia w sprawie uzyskiwania i uzupełniania kwalifikacji zawodowych. Udział w sympozjum nie jest zatem szkoleniem, a koszty udziału w sympozjum nie są kosztami szkolenia, o których mowa w art. 2 pkt 12 lit. "e" ww. ustawy, w tym kosztami egzaminów. Sąd zwrócił także uwagę, że stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, instytucja szkoleniowa, oferująca szkolenia dla bezrobotnych i osób poszukujących pracy, może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie tych szkoleń po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych, prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej. Rejestr instytucji szkoleniowych jest jawny i może być prowadzony w formie elektronicznej. To oznacza, iż prowadzenie szkoleń należy do kompetencji instytucji szkoleniowych. Natomiast Uniwersytet Wrocławski nie jest wpisany do rejestru instytucji szkoleniowych, co oznacza, iż uczelnia ta nie posiada statusu instytucji szkoleniowej, o której mowa w art. 20 ust. 1 ustawy, a zatem wniosek o sfinansowanie kosztów szkolenia zorganizowanego przez uczelnię wyższą, niebędącą instytucją szkoleniową, nie mógł zostać uwzględniony. WSA we Wrocławiu wyjaśnił także, że pismo Starosty Głogowskiego z dnia [...] listopada 2007 r. [...], odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2007 r., jest decyzją administracyjną i w związku z tym organy orzekające w sprawie powinny były rozpoznać wniesione od niej pismem skarżącego z dnia [...] listopada 2007 r. odwołanie, czego nie uczyniły. Decyzja ta nie posiada cechy ostateczności, ponieważ organy orzekające w sprawie nie rozpoznały wniesionego od niej odwołania. Z tego względu bezzasadny jest zarzut nieważności zaskarżonej do Sądu decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, ponieważ z treści art. 156 § pkt 3 kpa wynika, że organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Uznając podniesione w skardze zarzuty za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną złożył A. B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 40 ust. 3a w związku z art. 2 pkt 12 lit. "e" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że koszty uczestnictwa w sympozjum zorganizowanym przez uczelnię wyższą w celu przedstawienia wyników pracy naukowej, będących podstawą przyszłej rozprawy doktorskiej, nie stanowią kosztów egzaminów. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie – art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Zatem w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji, możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku. Jak słusznie przyjął Sąd I instancji, pismo Starosty Głogowskiego z dnia [...] listopada 2007 r. [...], odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2007 r., jest decyzją administracyjną, w rozumieniu art. 104 ustawy z dnia 24 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), spełnia bowiem minimum elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna, tzn. wskazuje organ administracji publicznej, adresata aktu, rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej organ (art. 107 § 1 kpa). Decyzja ta w rzeczy samej nie posiada cechy ostateczności, ponieważ nie zostało rozpoznane, wniesione od niej pismem skarżącego z dnia [...] listopada 2007 r., odwołanie. Zaistniała sytuacja – wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej – nie uprawnia do wniosku, że poddane kontroli Sądu I instancji decyzje są nieważne. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 kpa, organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Brak cechy ostateczności decyzji Starosty Głogowskiego z dnia [...] listopada 2007 r. [...], wobec wniesionego od niej odwołania, nie pozwala na taką konkluzję. Nie można więc uznać podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za usprawiedliwioną, zwłaszcza że podjęte w sprawie decyzje – wbrew sugestii kasatora o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 kpa – zostały wydane z zachowaniem przepisów o właściwości. Rozpoznając wspomniane odwołanie, organ II instancji – w okolicznościach niniejszej sprawy – winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylić ww. decyzję, umarzając postępowanie pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość, związaną z rozstrzygnięciem tej samej sprawy decyzją Starosty Głogowskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2008 r. [...] – ostateczną w administracyjnym toku instancji, poddaną następnie kontroli sądowoadministracyjnej Sądów obu instancji, które nie uwzględniły argumentów strony skarżącej, uznając wydane w sprawie decyzje za prawidłowe. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej (art. 1 ust. 1). Już choćby ten przepis wskazuje, że realizacja wniosku skarżącego, ubiegającego się o sfinansowanie ze środków Funduszu Pracy kosztów udziału w sympozjum naukowym, związanego z planowanym przez niego otwarciem przewodu doktorskiego, nie jest dopuszczalna na gruncie tej regulacji. Nie można wobec tego przyjąć, by zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 40 ust. 3a w związku z art. 2 pkt 12 lit. "e" ww. ustawy, stwarzał podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 2 pkt 12 lit. "e" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, "kosztem szkolenia" ustawa nazywa koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Przepis ten wyraźnie precyzuje, że zawarta w art. 40 ust. 3a tej ustawy możliwość sfinansowania kosztów szkolenia ze środków Funduszu Pracy odnosi się do bezrobotnych, którzy zainteresowani są zdobywaniem nowych bądź podnoszeniem posiadanych już – co warto podkreślić – kwalifikacji zawodowych. Tymczasem skarżący domaga się sfinansowania kosztów sympozjum naukowego, odbywanego w ramach planowanego przewodu doktorskiego. Skarżącemu nie chodzi zatem o jego aktywizację zawodową, czego wymaga ustawa, by doszło do sfinansowania szkolenia, lecz ubiega się o skorzystanie z instrumentów pozostających w dyspozycji organów zatrudnienia, a służących łagodzeniu skutków bezrobocia, do celów naukowych, bo związanych z uzyskaniem stopnia naukowego doktora, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Sąd I instancji w pełni zasadnie wywiódł, że koszty uczestnictwa w sympozjum, zorganizowanym przez uczelnię wyższą w celu przedstawienia wyników pracy naukowej, będących podstawą przyszłej rozprawy doktorskiej, nie stanowią kosztów egzaminów, określonych w art. 40 ust. 3a w związku z art. 2 pkt 12 lit. "e" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy, gdyż uczestnictwo w sympozjum nie kończy się egzaminem wymienionym w tych przepisach. Aktywizacja zawodowa, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie jest tożsama z "aktywizacją" naukową, zmierzającą do dysertacji doktorskiej, której jedynym celem jest uzyskanie stopnia naukowego doktora. Gdyby ustawodawca chciał rozszerzyć zakres stosowania ustawy o przypadki podnoszenia przez bezrobotnych kwalifikacji naukowych, z pewnością dałby temu wyraz w samej ustawie. Jednak brak wyraźnego sformułowania sprawia, że środki Funduszu Pracy mają bezpośrednio służyć zwiększaniu zdolności i możliwości zawodowych osób bezrobotnych na rynku pracy, nie zaś sprzyjać ich rozwojowi na płaszczyźnie naukowej. Należy także wyjaśnić stronie skarżącej, że właściwym do przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, świadczonej z urzędu, jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.