II FZ 478/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 749/08 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 21 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 749/08, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał Z. W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). W zażaleniu na powyższe zarządzenie strona stwierdziła w szczególności, że "nie istnieje rygor siedmiu dni", a "właściciel (skarżący - uwaga Sądu) nie może być wielokrotnie karany" przez "złodzieja", którym jest "Skarb Państwa działający za pośrednictwem własnych Synekur Urzędników". W ocenie skarżącego Sąd uniemożliwia mu dochodzenie swoich praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżonego zarządzenia (k. 87) jest wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia (k. 83) na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 sierpnia 2009 r. (k. 76 i n.), pozostawiające pismo strony z dnia 30 maja 2009 r. bez rozpoznania. Od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (art. 230 § 1 P.p.s.a.), takiego jak zażalenie (art. 230 § 2 ustawy), pobiera się wpis stały w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia). Wspomniane zażalenie nie jest przy tym wyjątkiem, o którym mowa w art. 220 § 4 P.p.s.a. (nie dotyczy pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia środków prawnych z powodu nieuiszczenia wpisu), ani w art. 227 § 2 P.p.s.a. (nie dotyczy kosztów sądowych), gdyż zostało wniesione w trybie art. 49 § 2 zdanie drugie tej ustawy (zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braków). Zgodnie z art. 220 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (§ 1). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Przepisy te statuują obowiązek przewodniczącego do wezwania skarżącego do opłacenia wpisu stałego od zażalenia podlegającego takiej opłacie - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (odpisu zarządzenia), pod rygorem odrzucenia zażalenia - co też w sprawie uczyniono. Natomiast obowiązek ponoszenia przez stronę kosztów procesu wynika z art. 199 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wskazana czynność Przewodniczącego Wydziału nie miała zatem charakteru dyskryminującego skarżącego (wbrew jego przekonaniu) i wynikała z przytoczonych przepisów ustawy procesowej. Końcowo Sąd odwoławczy zauważa, że zarządzenie zawiera wszystkie niezbędne informacje, dotyczące sposobu i terminu uiszczenia wymaganej opłaty oraz rygoru, jak również wskazanie podstaw prawnych tego żądania. Strona została pouczona o przysługujących jej prawach przy doręczeniu zarządzenia (k. 87-88). Skoro zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe, to na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.