I OSK 1401/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Ol 47/08 o odrzuceniu skargi T. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 30.09.2008 r., sygn. akt II SAB/Ol 47/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę T. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zarządzeniem z dnia 10.09.2008 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego tego środka procesowego poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 16.09.2008 r., jednakże w zakreślonym terminie braki formalne nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił więc skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. K., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 6 P.p.s.a. poprzez błędne pouczenie o skutkach niewykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż niewykonanie tego wezwania nie mogło rodzić skutków o jakich skarżący został pouczony, 2. art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, których w istocie nie było, 3. art. 57 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że koniecznym elementem skargi jest załączenie dokumentu potwierdzającego wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność, 4. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji gdy nie była ona obarczona żadnymi brakami formalnymi, wymagającymi uzupełnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, iż jeżeli w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania może ona być rozpoznana tylko w ramach przytoczonych podstaw skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn nieważności postępowania, wskazanych w § 2 art. 183 P.p.s.a. Oceniając zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, iż nie można przyznać im zasadności. Za całkowicie błędny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 6 P.p.s.a., poprzez błędne pouczenie o skutkach niewykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie autora skargi kasacyjnej wskazanie w pouczeniu rygoru odrzucenia złożonego środka zaskarżenia było błędne. Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu w razie nieuzupełnienia przez stronę jej braków formalnych w zakreślonym terminie. Prawidłowo więc Wojewódzki Sąd Administracyjny pouczył skarżącego o takim właśnie rygorze niewykonania wezwania, które doręczne było stronie w dniu 16.09.2008 r. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 49 § 1 i art. 57 § 1 P.p.s.a., bowiem słusznie wezwano skarżącego do wykazania, iż wyczerpał on wszystkie środki zaskarżenia, przysługujące mu w postępowaniu przed organami administracji, przed wystąpieniem ze skargą na bezczynność organu. Wezwanie takie wystosowane zostało z uwagi na zarzut zawarty w odpowiedzi na skargę, jakiej udzielił Burmistrz Miasta i Gminy M., który stwierdził, że skarżący nie wystąpił z zażaleniem na bezczynność tego organu, skierowanym do organu wyższego stopnia, o jakim mowa w art. 37 § 1 kpa. Wobec braku w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów potwierdzających złożenie takiego zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącego do wykazania, że wystąpił z takim środkiem zaskarżenia. Zauważyć bowiem trzeba, że ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym powoduje niedopuszczalność skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a. Sąd prawidłowo więc wezwał T. K. do wskazania, czy składał w sprawie zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, bowiem dopiero po wyjaśnieniu tej okoliczności możliwym byłoby nadanie jego skardze dalszego biegu. Powyższy wywód wskazuje również na niezasadność zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jak już bowiem zauważono niewykazanie przez skarżącego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji uniemożliwiało Sądowi I instancji nadanie skargi właściwego biegu. Ponadto stwierdzić trzeba, co także wskazano powyżej, że brak takiego wykazania i tak powodowałby odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej z uwagi na treść art. 52 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie. § 2 tegoż przepisu stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie nie znajduje się w aktach organu jakikolwiek dokument wskazujący na wyczerpanie przez T. K. środków zaskarżenia, zatem wezwanie skarżącego do wskazania takiego dokumentu należało potraktować jako wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, a odrzucenie z powodu nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych wniesionego środka zaskarżenia nastąpiło zgodnie z prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.