II OZ 1362/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 477/05 o odrzuceniu skargi kasacyjnej D. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 477/05 w sprawie ze skargi D. i M. W. oraz J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 477/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odrzucił skargę kasacyjną D. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 477/05 w sprawie ze skargi D. i M. W. oraz J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wbrew treści art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej – p.p.s.a.), skarga kasacyjna D. W. nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. i M. W. zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 175 § 1, art. 176, art. 219 § 1 p.p.s.a., w wyniku przyjęcia, iż skarga kasacyjna z [...] października 2008 r. nie odpowiadała wymogom formalnym określonym w tych przepisach, podczas gdy w terminie do złożenia skargi skarżący wnieśli [...] października 2008 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia od kosztów sądowych i sąd winien był ten wniosek rozpoznać. Wobec zaś uwzględnienia ww. wniosku zdaniem wnoszących zażalenie Sąd winien był zwrócić się następnie do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, aby miał możliwość złożenia skargi kasacyjnej spełniającej wszystkie wymogi formalne, a nie wydawać postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżących. Wskazując na powyższe wnoszący zażalenie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Brak adnotacji o sporządzeniu skargi kasacyjnej przez uprawnioną osobę należy odczytywać jako niedopełnienie obowiązku wypływającego z przymusu adwokacko – radcowskiego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., komentarz do art. 175, teza 15). Niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu. Oznacza to, że skarga taka podlega odrzuceniu, bez wzywania wnoszącego do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, wnosząca zażalenie D. W. w dniu [...] października 2008 roku (dowód doręczenia k.122) odebrała osobiście odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 r. o odrzuceniu skargi, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia tego postanowienia. W pkt 2 pouczenia prawidłowo wskazano, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Skoro D. W. wnosząc skargę kasacyjną osobiście warunku tego nie dopełniła, słusznym było odrzucenie skargi kasacyjnej. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu podnieść należy, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na skutek którego dla skarżących ustanowiono pełnomocnika z urzędu nie stanowi przeszkody do odrzucenia skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez skarżących. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, ma bowiem możliwość złożenia odrębnej skargi kasacyjnej, a w przypadku upływu ustawowego terminu do jej złożenia, winien skorzystać z trybu przewidzianego art. 87 § 1 p.p.s.a. składając w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wniosek o jego przywrócenie. Reasumując wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił, co z kolei uzasadnia oddalenie zażalenia przez Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ zgodnie z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia.