II SA/Gl 169/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z [...] r. D. W. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla domu jednorodzinnego z wybudowanym garażem i pomieszczeniem gospodarczym na działce nr [...] przy ul. [...] w K. Skarżący pomimo zamieszkiwania na ternie kraju, jako adres do doręczeń wskazał adres w [...]. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 grudnia 2007 r. II KO/Gl 104/07 przedmiotowa skarga została przekazana organowi, którego decyzję zaskarżono, celem nadania jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Po nadesłaniu przez organ odwoławczy akt sprawy administracyjnej wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, przewodniczący Wydziału zarządzeniami z 21 marca 2008 r. wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a ponadto zobowiązał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej 5 odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Do dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżący nie podjął wskazanych wezwań w wyznaczonym terminie. Zaznaczyć należy, iż w sytuacji przekazywania przesyłki poleconej, w razie nieobecności adresata - pozostawia mu się pod wskazanym adresem do doręczeń dokument informujący o możliwości, miejscu i czasie jej odbioru, zaś przedmiotowa przesyłka przechowywana jest w placówce pocztowej właściwej dla jego miejsca pobytu przez przewidziany prawem okres. Jeżeli w tym okresie przesyłka nie zostanie odebrana, odesłana zostaje do nadawcy, zaś doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu w którym miała być podjęta. Skarżący pismem złożonym bezpośrednio w siedzibie tut. Sądu w dniu [...] r. wystąpił z wnioskiem o doręczanie korespondencji sądowej w trybie obrotu zagranicznego przez właściwy organ sądowy. Mając na względzie treść art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. O funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r., nr 215, poz.1823 ze zm.), a także art. 5 pkt j Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r. (Dz.U. z 1982 r., nr 13, poz. 98) i art. 35 Konwencji konsularnej między Polską Rzeczypospolitą Ludową a [...] z dnia [...] r. (Dz.U. z dnia [...], nr [...], poz. [...]), przewodniczący Wydziału zwrócił się do Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w B. o spowodowanie doręczenia skarżącemu przedmiotowych wezwań. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, iż na wniosek sądu konsul doręcza pisma i inne dokumenty, kolejne zaś, iż urzędnik konsularny uprawniony jest na żądanie sądu m.in. do doręczania obywatelom państwa wysyłającego pism sądowych, zgodnie z obowiązującymi umowami międzynarodowymi, bądź w braku takich umów, w sposób nie pozostający w sprzeczności z ustawami i przepisami państwa przyjmującego. W piśmie z dnia [...] r. Wydział Konsularny poinformował, iż w dniu [...] r. przesyłka sądu została przekazana skarżącemu listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, która następnie w dniu [...] r. została zwrócona z powodu jej nieodebrania przez adresata. Kolejnym pismem z dnia [...] r. dodano, iż skarżący nie odebrał żadnej przesyłki przesyłanej mu za pośrednictwem Ambasady przez urzędy polskie. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl z kolei art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna nadto spełniać określone wymagania, o których mowa między innymi w art. 47 § 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi oraz nieuiszczenie wpisu stwarza podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wobec treści powołanych pism z dnia [...] i [...] r., Sąd wychodząc naprzeciw stronie skarżącej, za datę skutecznego doręczenia wezwań przyjął [...] r., co oznacza, że wyznaczony termin do uzupełnienia braków i uiszczenia wpisu upłynął w dniu [...] r., (tj. w piątek, który nie był dniem ustawowo wolnym do pracy). Skarżący jednakże do dnia dzisiejszego nie dokonał powyższych czynności. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać należy, iż skarżący będąc w Sądzie nie skorzystał z możliwości wglądu i zapoznania się z aktami sprawy, a nadto pomimo trzech prób doręczeń korespondencji sądowej na wskazany adres do doręczeń, żadnej z nich nie odebrał. Zważyć przy tym przyjdzie, iż przesyłanie korespondencji zagranicę może rodzić wiele uciążliwości i nie sprzyja ekonomice postępowania. Nadto zwrócić należy uwagę, iż niniejsza sprawa, jak wszystkie inne objęte kognicją sądów administracyjnych, należy do spraw sądowoadministracyjnych, wobec czego nie mają do niej zastosowania umowy międzynarodowe, czy też inne akty prawne zastrzeżone dla spraw cywilnych i handlowych, tak jak np. rozporządzenie Rady Unii Europejskiej nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych.