III SA/Po 281/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [ ... ] r., nr [ ... ] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki kwotę [ ... ] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/W. Długaszewska /-/M. Ławniczak /-/B. Sokołowska Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [ ... ] - wydaną na podstawie art. 207, 53 §3, 54 § 1 pkt. 6 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 69 ust. 1 pkt. 1, 51, 65 ust. 1, 5 i 6 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 222), art. 20 ust. 1, 29, 78 ust. 1 i 3, 201 ust. 1 pkt. a, ust. 2 i 3 w zw. z art. 214 ust. 1, 220 ust. 1 i 222 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/93 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z 19.10.1992 r.), art. 212 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 2913/93 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. U. WE L 9/8 z dnia 14.01.2004 r.) oraz części C Instrukcji wypełniania i stosowania dokumentu SAD - Wersja 1.1 z dnia 27.04.2004 r. - określił niezaksięgowaną kwotę cła w stosunku do towaru ( rogali ) objętego procedurą zgłoszenia do obrotu wg. zgłoszenia celnego OGL w wysokości [ ... ] zł. Zgodnie z art. 221 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/93 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny organ powiadomił dłużnika - Spółkę A. - o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności wynikającej z długu celnego w powyższej wysokości, a na podstawie art. 65 ust. 1, 5 i 6 ustawy Prawo celne pobrał odsetki od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną - od dnia powstania długu celnego ( 7 maja 2004 r. ) do dnia zapłaty. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż towar zgłoszony przez importera w spornym zgłoszeniu celnym i zaklasyfikowany do kodu 19059060 00 został zwolniony z cła jako towar o statusie wspólnotowym. Po dokonaniu kontroli organ celny uznał, iż zwolnienie celne zostało dokonane niezgodnie z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Komisji ( WE ) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającym środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. U. WE L 9/8 z dnia 14.01.2004 r.) z uwagi na brak załączenia do zgłoszenia dokumentów świadczących o nieubieganiu się przez eksportera o dotacje z Unii Europejskiej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 5 ust. 1 tego aktu prawnego produkty objęte m. in. kodem 1905 podlegają należnościom przywozowym "erga omnes" (po spełnieniu określonych dodatkowych warunków), chyba że importer przedstawi dowód o nieubieganiu się o refundacje wywozowe tych towarów w kraju wywozu. Ponieważ w toku prowadzonego postępowania celnego strona nie udokumentowała skutecznie faktu, iż przedmiotowy towar nie korzystał z żadnych dotacji organ I instancji uznał za zasadne nałożenie na spółkę obowiązku uiszczenia kwoty powstałego długu celnego. W ocenie organu nie mogły stanowić dowodu na niekorzystanie z refundacji wywozowych przedłożone przez stronę kserokopie zgłoszeń celnych wywozowych wraz z załącznikami oraz oświadczenie dostawcy o nieubieganiu się o dotacje unijne. Nie miały one bowiem urzędowych potwierdzeń. Ponieważ dłużnik nie udowodnił jednocześnie, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym nie było spowodowane jego zaniedbaniem czy świadomym działaniem organ obciążył go obowiązkiem uiszczenia odsetek w odpowiednim zakresie. W odwołaniu od powyższego orzeczenia strona wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzji zarzucono : a ) naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( WE ) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji - poprzez przyjęcie tezy o nieuzasadnionym zwolnieniu z cła ze względu na brak odpowiednich dokumentów dotyczących nieubiegania się o dotacje unijne, nieuwzględnienie istnienia po stronie eksportera obowiązku ubiegania się o tego rodzaju dokumenty oraz poprzez nieuwzględnienie faktu, iż po 7 kwietnia 2004 r. dla wywozu towarów do Polski nie ustalano w ogóle stawek dopłat wywozowych art. 212 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/93 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - poprzez nieuwzględnienie okoliczności dopełnienia formalności wynikających z Załącznika nr 37 do tego przepisu, dotyczących właściwego wypełnienia jednolitego dokumentu administracyjnego b) błędne ustalenia faktyczne odnośnie przyjęcia tezy o nieudokumentowaniu przez spółkę i eksportera faktu nieskorzystania z dotacji oraz pominięcia okoliczności dotyczącej wyłączenia niektórych produktów objętych spornym zgłoszeniem celnym od możliwości ubiegania się o refundacje wywozowe w kraju eksportu c) naruszenie prawa procesowego art. 4 i 23 Rozporządzenia Rady ( WE ) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy pomiędzy organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego ( Dz. U. UE L z dnia 22 marca 1997 r. ) - poprzez nieuwzględnienie faktu, iż spółka zwróciła się do polskiego organu celnego o podjęcie odpowiednich działań celem uzyskania w określonych urzędach celnych potwierdzeń braku subwencji, wszczęcie postępowania kontrolnego po upływie 2 lat od dokonania zgłoszenia celnego ( w sytuacji gdy niektórzy dostawcy towarów zaprzestali współpracy ze spółką bądź też zaprzestali w ogóle prowadzenia działalności gospodarczej ) oraz poprzez wyznaczenie spółce zbyt krótkich terminów na przedstawienie zaświadczeń o nieskorzystaniu z dotacji art. 207 w zw. z art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych i prawnych, w szczególności z pominięciem dokumentów przedkładanych przez spółkę w toku postępowania. W ocenie odwołującej się spółki dokumenty te były wystarczającą podstawą do stwierdzenia, iż w kraju wywozu nie ubiegano się o dotacje unijne do przedmiotowego towaru. Organ celny nie zareagował ponadto na wniosek strony o udzielenie pomocy w zakresie pozyskania innych niezbędnych dokumentów w tym zakresie. Do odwołania dołączono odpis pisma Ministerstwa Finansów Republiki Federalnej Niemiec z 8 kwietnia 2004 roku, z którego wynika, iż od 7 kwietnia 2004 roku m. in. dla wywozu towarów do Polski nie ustalano stawek dopłat wywozowych. Okoliczność ta winna zostać uwzględniona przez organ celny z urzędu. Decyzją z dnia [ ... ] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. Podkreślił, iż fakt nieskorzystania z dotacji unijnych może być skutecznie udowodniony jedynie w sposób wskazany w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji. Dokumenty innego rodzaju (np. oświadczenia producentów towaru) nie mogą mieć wobec tego znaczenia dowodowego w sprawie. Polskie organy celne nie są zobowiązane na jakiejkolwiek podstawie prawnej do dokonywania czynności procesowych prowadzących do pozyskania wymaganych dokumentów, gdyż jest to wyłącznie obowiązek samej strony, zamierzającej skorzystać z przywileju zwolnienia z cła. Organ II instancji nie uznał ponadto za istotny dowód w sprawie pisma Ministerstwa Finansów Republiki Federalnej Niemiec z 8 kwietnia 2004 roku, albowiem nie stanowiło ono źródła prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez Spółkę A., reprezentowaną przez adwokata A. M. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej zarzucając : a) naruszenie prawa procesowego art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 86 ustawy Prawo celne w zw. z art. 250 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 2913/93 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez niezasadne odebranie mocy dowodowej pismu Ministerstwa Finansów RFN z dnia 8 kwietnia 2004 r. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie ustaleń w zakresie wyłączenia spornych towarów z dopłat przywozowych ( m. in. w drodze współpracy z zagranicznymi organami celnymi ) art. 121 §1 Ordynacji podatkowej poprzez niezakwestionowanie zbyt krótkich terminów do przedłożenia przez spółkę stosownych dokumentów w toku I instancji b) naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji art. 212 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/93 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny c) błąd w ustaleniach faktycznych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje : Skarga okazała się uzasadniona, jednakże z przyczyn innych niż podniesione w skardze. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm. ) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada niezwiązania wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi oznacza, iż granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania tego sądu, które mają zakres szerszy od zakresu zaskarżenia danego aktu lub czynności (zob. m. in. red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 434). Sąd uznał, iż niezależnie od zarzutów podniesionych przez stronę nie ma możliwości zastosowania przez organy celne do oceny skutków prawnych wywołanych przez przedmiotowe zgłoszenie celne dokonane w dniu 7 maja 2004 r. przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. U. WE L 9/8 z dnia 14.01.2004 r.), które w momencie dokonywania importu nie zostało opublikowane w języku polskim. Wejście Polski z dniem 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej spowodowało, iż wspólnotowy system prawny stał się jej własnym systemem prawnym. W wyniku tego przystąpienia na terytorium Polski powstał nowy porządek prawny, obejmujący dotychczasowy system prawa narodowego oraz całe acquis communautaire (zob. m. in. glosa Ewy Łętowskiej do orzeczenia NSA z 21 października 2004r., sygn. FSK 571/04, OSP 2005/5/71). Od daty przystąpienia Polski do Wspólnoty oba porządki prawne funkcjonują równocześnie na jej terytorium jako państwa członkowskiego, przy czym wspólnotowa część porządku prawnego podlega własnym regułom interpretacji i kontroli zastrzeżonej tylko dla organów wspólnotowych. Z dniem 1 maja 2004r. również polskie prawo celne stało się uzupełnieniem i integralną częścią systemu wspólnotowego prawa celnego, które należy stosować bezpośrednio na terenie państwa polskiego, o ile prawo Unii Europejskiej nie odsyła wyraźnie do uregulowań występujących w ustawodawstwie krajowym (zob. m. in. opr. A. Kuś, Wspólnotowy Kodeks celny. Wspólnotowy system zwolnień celnych. Polskie prawo celne, Bydgoszcz - Lublin 2004, s. 31). Zgodnie z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia (w Traktacie o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej) nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia. Takim aktem jest niewątpliwie rozporządzenie Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich L 9/8 z dnia 14 stycznia 2004 r.). Na podstawie art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia teksty aktów prawnych przyjętych przed przystąpieniem oraz sporządzonych przez Radę, Komisję czy Europejski Bank Centralny m. in. w języku polskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi, na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych 11 językach. Teksty te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli teksty w obecnych językach były tam opublikowane (art. 58 zdanie 2 aktu). Wynika stąd, iż teksty aktów instytucji Wspólnoty przyjętych przed przystąpieniem do Wspólnoty winny zostać sporządzone również w języku polskim i opublikowane po polsku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a tak sporządzone i opublikowane mają walor autentyczności. W niniejszej sprawie w dniu dokonania spornego zgłoszenia celnego rozporządzenie Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. funkcjonowało w ramach wspólnotowego systemu prawnego i nie było jednocześnie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku polskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podziela w pełni pogląd zaprezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym nie można zaakceptować tezy, iż dany akt prawa wspólnotowego regulujący wprost uprawnienia i obowiązki obywateli polskich (m. in. w zakresie wysokości kwoty należnego cła) posiada wobec nich moc wiążącą i może być stosowany mimo braku jego publikacji w sposób przewidziany prawem w języku narodowym (zob. m. in. wyrok NSA z 21 kwietnia 2008 r., sygn. I GSK 964/07). Interpretacja przepisów wspólnotowych stanowi wyłączną kompetencję Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji (zob. m. in. red. R. Skubisz, Prawo europejskie - zarys wykładu, Lublin 2008, s. 156-183; K. Wójtowicz, T. Koncewicz, Trybunał Sprawiedliwości i Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, Warszawa 2003). Ponieważ po dacie akcesji sądownictwo krajowe jako część sądownictwa wspólnotowego zostało zobowiązane do odpowiedniego stosowania prawa wspólnotowego może ono dążyć do uzyskania legalnej wiążącej wykładni prawa wspólnotowego za pośrednictwem instytucji pytań prejudycjalnych. Jest to zasadniczy mechanizm współpracy prawnej pomiędzy sądami krajowymi a Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 19 grudnia 2006 r., P 37/05, OTK-A 2006/11/177). Wskazać należy w tym miejscu, iż Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma Lux przeciwko Celni reditelstvi Olomouc (Dz. U. UE. C 2008/51/13; Lex nr 354395) wypowiedział się w kwestii możliwości powoływania się przez organy i sądy danego państwa członkowskiego na przepisy wspólnotowe nie przetłumaczone na język tego państwa. W pkt. 51 tego orzeczenia Trybunał wyjaśnił, iż art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia sprzeciwia się, aby obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego (jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii) mogły zostać nałożone na jakiekolwiek jednostki w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi uregulowaniami przy użyciu innych środków. Orzekając o niemożności powoływania się na rozporządzenia wspólnotowe nie opublikowane w języku państwa członkowskiego Trybunał Sprawiedliwości dokonał wykładni prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) - zob. pkt. 61 wyroku z 11 grudnia 2007 r. Wskazać przy tym należy, iż jednoznaczna i dokładna odpowiedź w przedmiocie wykładni prawa wspólnotowego w praktyce determinuje treść orzeczenia sądu krajowego w danej sprawie i ma ponadto moc powszechnie obowiązującą, biorąc pod uwagę, iż zadaniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jest dbanie o jednolitość orzecznictwa (zob. też red. R. Skubisz, Prawo europejskie ..., s. 180). Z tego względu należy zaakceptować tezę, iż prawidłowa i wiążąca wykładnia art. 2 i art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 254 ust. 2 zdanie 1 TWE (dotyczącym daty wejścia w życie wspólnotowych aktów prawnych) nie pozwala na przyjęcie, że przedmiotowe rozporządzenie Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. mogło znaleźć skuteczne zastosowanie do zgłoszenia celnego dokonanego w dniu 7 maja 2004 r., jeżeli ten wspólnotowy akt prawny nie był wówczas jeszcze opublikowany w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przesłanką warunkującą możliwość powoływania się wobec jednostek na prawo wspólnotowe jest zatem jego prawidłowa publikacja w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, gdy obywatele jednych krajów Unii są zobowiązani do przestrzegania prawa z którym mogą zapoznać się w swoim języku ojczystym w powszechnie dostępnych i prawem przewidzianych organach publikacji, a obywatele innych (nowych) krajów są związani przepisami prawa, z którymi w taki sposób nie mogą się zapoznać. Nie jest przy tym uprawniony pogląd, iż obywatele Polski w celu zapoznania się z obowiązującym ich prawem unijnym zobowiązani są do korzystania np. z nieoficjalnych tłumaczeń w internecie (zob. m. in. wyrok NSA z 21 kwietnia 2008 r., sygn. I GSK 964/07). Możliwość powoływania się na obowiązki nakładane przez dane rozporządzenie wspólnotowe powstaje wobec tego w określonym państwie członkowskim dopiero od momentu, w którym jego obywatele mogą zapoznać się z tekstem aktu prawnego w oficjalny, prawem przewidziany sposób. W przedmiotowej sprawie organy celne nałożyły na stronę skarżącą obowiązek w zakresie uiszczenia kwoty długu celnego (wynikającej z tytułu dokonania zgłoszenia celnego w dniu 7 maja 2004 r.) na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, opublikowanego w oficjalny sposób w języku polskim w dniu 25 listopada 2005 r. ( zob. Dziennik Urzędowy UE - polskie wydanie specjalne, rozdział 3, tom 42, s. 125-129 ). Z tego względu należało uznać, iż w niniejszej sprawie zastosowano bezzasadnie przepis rozporządzenia wspólnotowego dotyczący nakładania na obywateli polskich obowiązków w zakresie prawa celnego w sytuacji, gdy import przedmiotowego towaru został dokonany przed dniem oficjalnego przetłumaczenia tego aktu prawnego na język polski. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien dokonać oceny stanu faktycznego pod kątem zastosowania odpowiednich przepisów wspólnotowego i krajowego prawa celnego, przy jednoczesnym założeniu, iż do importu towarów dokonywanego w dniu 7 maja 2004 r. nie mogła znaleźć zastosowania regulacja prawna wynikająca z przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. - w zakresie dotyczącym możliwości nakładania na stronę obowiązków celnych. Ponieważ w ocenie Sądu organ II instancji dokonał naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( poprzez przyjęcie, iż na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. można było nałożyć na stronę obowiązek celny) należało orzec o uchyleniu jego decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wykonalności zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 152 i 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/W. Długaszewska /-/M. Ławniczak /-/B. Sokołowska KS d