III SAB/Kr 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Piotr Lechowski (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu w dniu 8 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Komendanta Policji postanawia: odrzucić skargę Sygn. III SAB/Kr 18/08 U Z A S A D N I E N I E Skargą wniesioną dnia 8 lipca 2008 r bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. B. zarzucił bezczynność Komendantowi Policji. Po przekazaniu przez Sąd skargi organowi, za pośrednictwem którego skarga winna być wniesiona, Komendant Policji w dniu 24 lipca 2008 r. przedstawił Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami postępowania. Skarżący upatruje bezczynności Komendanta Policji ,, w braku działań komórki finansowej w strukturach Komendy Policji i domaga się zobowiązania Komendanta Policji do natychmiastowego wypłacenia świadczeń wynikających z art. 114 ustawy o Policji wraz z odsetkami ‘’. Uzasadniając tak sformułowany zarzut bezczynności, skarżący wskazał , że dnia 21 marca 2008 r pełniąc funkcję Komendanta Komisariatu Policji złożył raport do Komendanta Powiatowego o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2008 r. Rozkazem Personalnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] opartym na przepisie art. 41 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji , skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2008 r. W rozkazie personalnym - decyzji o zwolnieniu ze służby , poza wskazaniem grupy zaszeregowania w chwili zwolnienia i wysokości uposażenia zasadniczego, wysokości mnożnika oraz kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy i wysokości pobieranego dodatku funkcyjnego stwierdzono także, że skarżący jest uprawniony do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 i 2 cyt. ustawy. Wobec nieotrzymania świadczeń w dniu ,, 5.05.2008 r. ‘’ pocztą elektroniczną zwrócił się do ,, KWP" o informacje jakie, w jakiej wysokości i kiedy zostaną wypłacane należne mu świadczenia. Do skargi załączono datowane na 2 lipca 2008 r. skierowane do skarżącego pismo Z-cy Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Policji, a stanowiące odpowiedź na przesłaną drogą elektroniczną w dniu 4 a nie 5 maja 2008 r. ( k. 101 akt administracyjnych ) skargę. Wynika z udzielonej odpowiedzi, że wobec ustalenia , iż bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji skarżący podjął zatrudnienie jako funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zastosowanie ma przepis art. 118 ustawy o Policji , który w tym przypadku wyłącza prawo do odprawy z tytułu zwolnienia ze służby , natomiast ekwiwalent za niewykorzystany urlop został wypłacony. Komendant Wojewódzki Policji wnosił o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 8 października 2008 r skarżący na pytanie Sądu wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi wniósł do Komendanta Policji drogą elektroniczną pismo, na które otrzymał odpowiedź z dnia 2 lipca 2008 r . Wyjaśnił też, że skargę złożył na bezczynność Komendanta Policji, bo ten organ jest płatnikiem wobec skarżącego, oraz, że nie kierował przed wniesieniem skargi zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy wypłaty odprawy, zażalenia do Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył : Skarga ulega odrzuceniu z powodu niedopuszczalności . Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 z późn.zm. ) – dalej ustawa p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn ( niż wymienione w pkt 1- 5 ) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl przepisu art. 52 § ustawy p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba , że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich . Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 . Wynika z tego , że skarga na bezczynność organów jest dopuszczalna wtedy , gdy organ nie załatwia w terminie określonym art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 k.p.a sprawy w formie ; 1/ decyzji administracyjnej ( pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a ) ; 2/ postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym , na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym , na które służy zażalenie ( pkt 3) oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa ( pkt 4 ) . Skarżący prezentuje w skardze stanowisko, iż ostateczna decyzja - rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] ustalił , iż służą mu z tytułu zwolnienia ze służby świadczenia określone art. 114 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r w Policji ( t.j. Dz.U. z 2007 r Nr 43, poz. 277 ze zm. ) , a w szczególności odprawa. Z tego względu wyartykułowane w skardze na bezczynność Komendanta Policji żądanie zobowiązania tego organu do wypłaty świadczeń, lokowane być może tylko na płaszczyźnie zarzutu bezczynności w dokonaniu czynności w postaci wypłaty odprawy , a zatem na płaszczyźnie skargi opartej na przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a przez wyczerpanie środków zaskarżenia (warunkujące w myśl § 1 dopuszczalność skargi) należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia , taki jak zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy , przewidziany w ustawie. Przepis art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego przewiduje , że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przepis § 2 określa jakie czynności podejmuje organ wyższego stopnia uznając zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a za uzasadnione . W myśl art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji jest w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji . Skarżącemu służył zatem przewidziany art. 37 § 1 kpa środek zaskarżenia z którego nie skorzystał przed wniesieniem skargi na bezczynność , a zatem nie wyczerpał dostępnych mu środków zaskarżenia. Skorzystanie z tego środka zaskarżenia (niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia o tym zażaleniu przez organ wyższego stopnia), warunkowało dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność. Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.