II GSK 87/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Protokolant Kamil Lissowski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 33/08 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty I uchyla zaskarżony wyrok; II uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]; III zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz M. K. 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II SA/Po 33/08 oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2007 r., [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty. Sąd orzekał w następujący stanie sprawy. Starosta O.i decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., działając na podstawie art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), cofnął M. K. uprawnienia diagnosty o nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w następstwie uzyskania informacji z Komendy Powiatowej Policji w O. W. o przedstawieniu zarzutu poświadczenia nieprawdy diagnostom zatrudnionym w stacji kontroli pojazdów P. "B." [...] w K. G., w tym M. K., postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. wszczęto postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych. Postępowanie to w dniu wszczęcia zostało zawieszone do czasu wydania prawomocnego wyroku przez sąd karny. Sąd Rejonowy w O. W. prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt II K 225/06 (obecnie sygn. akt. II K 317/06) uznał M. K. za winnego tego, że jako diagnosta, w okresie od 16 grudnia 2003 r. do 15 września 2004 r., wystawił co najmniej 32 zaświadczenia o przeprowadzeniu badań technicznych pojazdów, poświadczając tym samym nieprawdę, bowiem badania te nie miały miejsca. Za opisany czyn M. K., na podstawie art. 217 § 1 i 3 k.k., został skazany na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący cztery lata. Ponadto Sąd orzekł środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty przez okres dwóch lat. Na poczet zakazu zaliczony został okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu diagnosty od dnia 20 października 2004 r. do dnia 9 listopada 2006 r. Zdaniem organu I instancji powyższe postępowanie M. K. oprócz konsekwencji prawno-karnych wypełniało jednocześnie przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdu jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzi: a) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1), b) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Organ wskazał, iż ustawodawca odwołuje się w tym przepisie do kontroli o której mowa w art. 83 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, który to przepis uchylony został przez art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173 poz. 1808 ze zm.), jednak w konkretnym przypadku okoliczności faktyczne, tj. poświadczenia nieprawdy, zostały ustalone przez niezawisły sąd w postępowaniu karnym i nie było potrzeby przeprowadzania w tym zakresie odrębnej kontroli na podstawie art. 77 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazał także, że wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień nie oznacza dwukrotnego ukarania za ten sam czyn, bowiem postępowanie administracyjne jest postępowaniem odrębnym od postępowania karnego, a sankcje jakimi dysponuje organ administracji nie mogą być utożsamiane ze środkami karnymi. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm., dalej: k.k.w.), Starosta O. jest organem egzekucyjnym właściwym do wykonania nałożonego wyrokiem Sądu Rejonowego w O. W. środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 185 k.k.w. Starosta zobowiązany jest podjąć stosowne decyzje i bezzwłocznie zawiadamiać o nich sąd, który w przypadkach stwierdzenia nieprawidłowości nakazuje je usunąć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. WSA podniósł, że zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdzi przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Sąd I instancji zauważył, że art. 83 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony przez ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808), która weszła w życie dnia 21 sierpnia 2004 r. Uchylony przepis przewidywał, że starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie zgodności z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że powołaną ustawą - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej w ustawie Prawo o ruchu drogowym dodano art. 83b, zgodnie z którym starosta sprawuje nadzór nad stacjami kontroli, a w ramach tego nadzoru co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji pojazdów w zakresie: zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, art. 83b ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym odpowiada więc zakresowi uchylonego art. 83 ust. 6 tej ustawy. W związku z tym organ administracji, stosując art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym zobowiązany jest uwzględnić unormowanie zawarte w art. 83b ust. 2 tej ustawy. W ocenie Sądu I instancji okoliczność, że żadna z kontroli przeprowadzonych w dniach 25 października 2004 r. oraz 16 grudnia 2004 r. nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających cofnięcie M. K. uprawnień diagnosty nie ma znaczenia dla jego sytuacji prawnej. WSA zauważył, że Starosta O. w uzasadnieniu decyzji odwołał się do ustaleń poczynionych w postępowaniu karnym, zakończonym wydaniem wyroku skazującego skarżącego. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, zbędne było przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ustalenia sądu karnego wiązały organ administracji publicznej. WSA podniósł, że w postępowaniu karnym Sąd ustalił, iż skarżący co najmniej 32 razy poświadczył nieprawdę, poprzez wystawienie zaświadczeń o pozytywnym wyniku badań w sytuacji, gdy takich badań nie przeprowadził. W ocenie Sądu, organ I instancji zasadnie uznał, że w przypadku skarżącego M. K. ustalenia te mają charakter wiążący, co w konsekwencji oznacza, iż wystąpiły przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd zauważył także, że kontrola w dniu 25 października 2004 r. miała miejsce po zajęciu stacji komputerowej wraz z rejestrem badań technicznych pojazdów przez Komendę Powiatową Policji w O. W., stąd organ administracji publicznej nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli w zakresie określonym w ustawie Prawo o ruchu drogowym. W ocenie WSA, stosowanie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy wobec diagnosty został już orzeczony środek karny przewidziana w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty nie narusza Konstytucji RP. Sąd I instancji stwierdził, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie uzależnia cofnięcia uprawnień od stwierdzenia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu lub dowodzie rejestracyjnym, a wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Regulacje zawarte w kodeksie karnym oraz w ustawie Prawo o ruchu drogowym są przy tym od siebie niezależne, a sankcje określone tymi przepisami mają odmienny charakter. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, decyzja organu I instancji, o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty wydana została z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego i dlatego organ odwoławczy prawidłowo utrzymał ją w mocy. Jednak w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. błędnie powołało jako podstawę prawną decyzji art. 185 k.k.w. WSA podniósł, że stosownie do art. 180 k.k.w., w przypadku prawomocnego orzeczenia środka karnego w postaci orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu, sąd przesyła odpis wyroku właściwemu organowi administracji, który zgodnie z art. 185 k.k.w., zobowiązany jest do podjęcia stosownych decyzji. Sama regulacja wynikająca z powołanego przepisu nie mogła jednak stanowić jedynej, samodzielnej podstawy prawnej wydania decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty. W ocenie Sądu, wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem samo rozstrzygnięcie organu II instancji było prawidłowe. M. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P., ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że wyrok wydany w postępowaniu karnym stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, 2. przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewystarczające rozważenie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przez organ administracji publicznej co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w wyniku przeprowadzonych w dniach 25 października 2004 r. i 16 grudnia 2004 r. kontroli, nie wykryto jakichkolwiek nieprawidłowości, a w szczególności nie stwierdzono wydania przez skarżącego zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W związku z tym nie została spełniona przesłanka cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty określona w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Według skarżącego, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają przepisów dotyczących związania organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym ustaleniami poczynionymi w postępowaniu karnym. Skarżący dodał, że środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty, orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w O. W. został już wykonany. W związku z tym cofnięcie mu uprawnień diagnosty w postępowaniu administracyjny byłoby w istocie "podwójnym ukaraniem". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oznacza, iż podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują zakres jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny, poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. M. K. oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., w związku z tym w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w tym przepisie może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, a więc może polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że należy wykazać, iż pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi potencjalny związek przyczynowy. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Wymienione przepisy regulują postępowanie administracyjne. Natomiast wspomniana podstawa kasacyjna odnosi się zasadniczo do przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Zakładając jednak, że naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obejmuje także przepisy regulujące postępowanie przed organami administracji publicznej, podnieść należy, że dla dochowania wymogów jakim ustawodawca stawia skardze kasacyjnej, niezbędne jest określenie, czy i w jakim stopniu sąd pominął w ocenie zaskarżonej decyzji przypisywane organowi administracji uchybienie oraz czy tak rozumiane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w omawianym zakresie wymogi skargi kasacyjnej określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 176 p.p.s.a. nie został spełnione. W skardze kasacyjnej nie wykazano, by Sąd I instancji, kontrolując zaskarżoną decyzję pominął przypisywane organom orzekającym w sprawie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Opisana wada konstrukcyjna skargi kasacyjnej powoduje, że sformułowany w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania usuwa się spod merytorycznej jego oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego zauważyć należy, że Sąd I instancji oddalając skargę uznał, iż cofnięcie uprawnień diagnoście na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym następuje także wtedy, gdy uchybienia, o których mowa w powołanym przepisie zostaną stwierdzone nie w wyniku kontroli przeprowadzonej, lecz na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu karnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko WSA jest błędne z następujących przyczyn: Zgodnie z art. 83b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji pojazdów w zakresie: zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 powołanej ustawy, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Stosownie do art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie 83b ust. 2) ustawy, stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Z przytoczonej regulacji wprost wynika, że niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli przeprowadzonej w trybie określonym w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, że jeżeli przeprowadzona kontrola nie wykaże by diagnosta dopuścił się przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, pozbawienie go uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest wyłączone. Podkreślenia przy tym wymaga, że ustalenie dotyczące stwierdzenia uchybień w wykonywaniu obowiązków diagnosty powinno wynikać z czynności o charakterze kontrolnym a nie dopiero z aktów kończących postępowanie w sprawie. Dodać należy, że art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest przepisem o charakterze sankcyjnym i z tego powodu musi być stosowany ściśle. W wypadku, gdy w drodze decyzji administracyjnej dochodzi do pozbawienia określonego uprawnienia wykładnia rozszerzająca przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę podjęcia decyzji nie może mieć miejsca. W związku z tym cofnięcie diagnoście wspomnianego uprawnienia nie może nastąpić przy zaistnieniu innych przesłanek, niż wymienione w powołanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie cofnięcie uprawnień skarżącemu nie nastąpiło w wyniku stwierdzenia w wyniku kontroli przeprowadzonej przez starostę w ramach wykonywania nadzoru nad stacją kontroli pojazdów, naruszeń wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W aktach sprawy brak jest protokołu kontroli, z którego wynikałoby że skarżący dopuścił się naruszeń uzasadniających cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia było następstwem uzyskania przez Starostę O. informacji o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym, zaś decyzja odwołuje się do ustaleń zawartych w wyroku skazującym M. K. za popełnienie przestępstwa, którego opis odpowiada naruszeniu wymienionemu w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie przyjął, że na podstawie art. 11 p.p.s.a. był związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa przez skarżącego. Jednakże nie można pominąć, że skazanie diagnosty w postępowaniu karnym nie stanowi podstawy cofnięcia mu uprawnienia do wykonywania badań technicznych w postępowaniu administracyjnym. Wymienione postępowania toczą się niezależnie od siebie i możliwość zastosowania przewidzianych prawem środków jest uzależniona od spełnienia odpowiednich przesłanek określonych właściwymi przepisami prawa. W ustawie Prawo o ruchu drogowym ustawodawca ściśle powiązał uprawnienie do cofnięcia uprawnienia diagnoście z wykonywaniem przez starostę nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów w zakresie określonym w art. 83b ust. 2 ustawy. Takie ukształtowanie kompetencji starosty wyklucza wydanie decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w wypadku gdy naruszenia nie zostaną stwierdzone w toku czynności kontrolnych. Nie oznacza to jednak, że w przypadku, gdy starosta nie ujawni naruszeń w ramach sprawowanego nadzoru ich sprawca może uniknąć konsekwencji w zakresie możliwości wykonywania zawodu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż Sąd Rejonowy w O. W. obok wymierzenia kary pozbawienia wolności, zastosował wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty przez okres dwóch lat. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, doszło do naruszenia prawa materialnego - art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez zaaprobowanie przez WSA stanowiska organów orzekających, że istniały podstawy do cofnięcia skarżącemu uprawnienia diagnosty, podczas gdy brak było uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki wymienione w powołanym przepisie. Wskazane naruszenia miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a., jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zachodzi zaś jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i decyzje organów obu instancji. Starosta O. rozpatrując sprawę ponownie, powinien rozważyć, przy uwzględnieniu wyrażonej wyżej oceny prawnej, czy w ramach prowadzonego postępowania, istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu uprawnienia diagnosty. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).