II SA/Łd 510/08

Dnia 10 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi T. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego oddala skargę. ls Decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., działając na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku B. i W. małżonków K. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 1336 w miejscowości K. i zobowiązał inwestorów do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku przed przystąpieniem do jego użytkowania. Od powyższego rozstrzygnięcia T. Cz. wniosła odwołanie, w którym zażądała "unieważnienia" kwestionowanej decyzji "ze względu na wadliwe opracowanie". Podniosła, iż niezgodne z przepisami pozostaje usytuowanie dachu dwuspadowego w odległości 1,2 m od granicy jej posesji, oraz otworów okiennych w ścianie od tejże strony. Zdaniem odwołującej, budynek powstał w wyniku samowoli budowlanej, co zostało przezeń zgłoszone w 2003r. i nie doprowadziło do wszczęcia żadnego postępowania. Na działce nr 1336 w K. nigdy nie było żadnego budynku mieszkalnego, był natomiast budynek mieszkalno – inwentarski, składający się z pokoju, kuchni oraz obory. Budynek ten powstał w latach 1958-1960 i został zbudowany z pustaka piaskowego, produkowanego w latach budowy. Na przełomie lat 1974-1975 ojciec inwestora – T. K., dobudował tzw. sień z pustaka żużlowego, która nigdy nie była wewnątrz wytynkowana (zrobiono jedynie wylewkę). Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., w oparciu o treść "art. 138 § 2 k.p.a utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach orzeczenia wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, wszczętego na skutek interwencji T. Cz., ustalono, że inwestorzy – B. i W., małżonkowie K. rozpoczęli roboty budowlane na podstawie decyzji Starosty Powiatowego w W. z dnia [...]., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na rozbudowę z nadbudową budynku mieszkalnego oraz zbiornika na ścieki bytowe na działce o numerze geodezyjnym 1336 w K. Decyzją z [...], nr [...] Wojewoda [...]i, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził z urzędu nieważność opisanej wyżej decyzji Starosty [...] z uwagi na rażące naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż w projekcie budowanym przewidziano okap o szerokości 80 cm od krawędzi ściany, znajdującej się 1,5 m od granicy z działką odwołującej, co naruszało warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określone w cytowanym rozporządzeniu. Odnosząc się do zarzutów odwołującej, organ odwoławczy wskazał, iż zaprojektowany dach dwuspadowy nie narusza warunków technicznych, jakim odpowiadać winny budynki i ich usytuowanie. Okap dachu nie jest wysunięty poza płaszczyznę ściany od strony granicy działki. Zapewnione zostało odprowadzenie wód opadowych z dachu na teren własnej działki inwestora. Okno, usytuowane w połaci dachowej zaprojektowane jest w odległości zgodnej z § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (odległość krawędzi okna od ściany budynku tj. 2,80 m plus 1,20 m odległość od ściany do granicy działki, daje w sumie przepisową odległość tj. 4 m.). Projekt nie przewiduje okien w ścianie, znajdującej się od strony granicy działki skarżącej, przewiduje natomiast pozostawienie jednego otworu okiennego, wypełnionego luksferami, co spełnia wymogi dotyczące sytuowania obiektów przy granicy działki. Zarzut samowolnej budowy budynku mieszkalnego na początku października 2003 roku jest zatem bezzasadny, bowiem w tym czasie inwestor dysponował pozwoleniem na budowę w/w obiektu, zaś zarzuty fałszerstwa dokumentów nie są poparte żadnym orzeczeniem właściwych organów. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 7 marca 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 1034/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż brak kompletnych akt administracyjnych uniemożliwia należytą ocenę przeprowadzonych przez organy nadzoru budowlanego czynności i wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, tym bardziej, że zaskarżona decyzja wprost odnosi się do obowiązków, nałożonych orzeczeniem z dnia 16 kwietnia 2004 roku. Brak natomiast decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 20 sierpnia 2003 roku oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...], stwierdzającej nieważność tego rozstrzygnięcia nie pozwala natomiast na jednoznaczne odniesienie się do zarzutów skargi, dotyczących rzekomej samowoli budowlanej, której dopuścili się skarżący, dysponując pozwoleniem na budowę innego obiektu (położonego przy ul. Lipowej 23) oraz kwestii pierwotnego charakteru rozbudowywanego obiektu (mieszkalnego lub inwentarsko – mieszkalnego). Braki w zakresie nadesłanego materiału dowodowego dotyczyły również protokołu (lub protokołów) przeprowadzonych na terenie inwestycji oględzin. Nie było także jasne w ocenie Sądu, na jakiej podstawie w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znalazła regulacja, określona w art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118), skoro odnosi się ona do wykonania obowiązków nałożonych uprzednio na inwestorów w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy, unormowanie to ma natomiast zastosowanie w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało zaś, że obowiązki nałożone na inwestorów decyzją z dnia 16 kwietnia 2004 roku, określone zostały na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przy czym brak było precyzyjnych informacji, jaki był ich przedmiot. Znajdująca się natomiast w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna nie potwierdzała by nowowybudowana ściana, znajdując się w odległości 1,2 od granicy posesji skarżącej stanowiła jedynie docieplenie ściany istniejącej od lat siedemdziesiątych, składające się z warstwy styropianu i cegły, zwłaszcza, że wyrażona w postanowieniu z dnia 30 maja 2006 roku zgoda na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75,poz. 690 ze zm.) dotyczy usytuowania ścian bez otworów okiennych i drzwiowych – powstałych w następstwie ocieplenia i nadbudowy poddasza w odległości od 1,2 m do 1,4 m od granicy z działką sąsiednią i niedopuszczalna jest rozszerzająca interpretacja tego zezwolenia, obejmująca wzniesienie nowej ściany we wspomnianej odległości od granicy posesji. Konieczne zatem, Zdaniem Sądu konieczne stało się więc przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy wykonane i projektowane roboty budowlane w tym zakresie, mieszczą się w ramach udzielonej zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Mając na uwadze wytyczne i zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2007 roku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] działając w oparciu o treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...]. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, postanowieniem z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nałożył na B. i W. małżonków K. obowiązek przedłożenia oceny technicznej dotyczącej robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr 1336 w K., z przedstawieniem jednoznacznego sposobu usunięcia nieprawidłowości w celu doprowadzenia realizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem z terminie do dnia 30 czerwca 2008 roku. Na powyższe postanowienie T. Cz. wniosła zażalenie, w którym wskazując na nieprawidłowości w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podniosła, iż inwestorzy dokonali rozbudowy budynku mieszkalnego znajdującego się na działce przy ul. Lipowej 23, podczas gdy decyzja, jaką otrzymali zezwalała na rozbudowę obiektu istniejącego przy ul. Leśnej 24. Ponadto wskazała, iż w toku całego postępowania administracyjnego organy błędnie przyjmują, iż rozbudowie podlegał budynek mieszkalny, podczas gdy faktycznie jest to budynek mieszkalno – inwentarski. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podkreślił, iż bezspornym jest, że budowa spornego budynku została dokonana na podstawie pozwolenia na budowę, które decyzją Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego nie można jednak postawić inwestorom zarzutu, iż dokonali samowoli budowlanej tylko przeprowadzić postępowanie naprawcze. Zasadnym jednak jest, że przypadku gdy, jak ustalił organ nadzoru budowlanego, roboty budowlane w spornym budynku nie zostały zakończone, w celu podjęcia stosownego rozstrzygnięcia niezbędny jest materiał dowodowy wyjaśniający prawidłowość dokonanych robót. Odnosząc natomiast do zarzutów zawartych w zażaleniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] Starosta Powiatowy w W. uchylił decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorom pozwolenia na rozbudowę wraz z nadbudową budynku mieszkalnego w części dotyczącej adresu budowy prostując, iż adres powinien brzmieć "Lipowa 23". Ocena techniczna natomiast do przedłożenia której zostali zobowiązani inwestorzy ma na celu wyjaśnić wszystkie wątpliwości dotyczące prawidłowości wykonanych robót związanych z rozbudową spornego budynku oraz czy rozbudowywany obiekt był faktycznie budynkiem inwentarsko – mieszkalnym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, iż zaskarżone postanowienie jest wadliwe, ponieważ nakazuje przedłożenia oceny technicznej dotyczącej robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego, podczas gdy przed rozbudową na przedmiotowej działce nigdy nie było budynku mieszkalnego tylko budynek mieszkalno – inwentarski. Podniosła, iż budynek inwestorów usytuowany w 1,2 m od granicy działki stanowiącej jej własność nie może posiadać dwuspadowego dachu, okna w połaci dachowej usytuowanego na ścianie od strony działki sąsiedniej, ponieważ nie jest to niezgodne z przepisami prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że punktem wyjścia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji są rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2007 roku, sygn. akt II SA/Łd 1034/06. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 marca 2007 roku, Sąd uchylając zaskarżoną decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] wskazał, iż brak kompletnych akt administracyjnych uniemożliwia należytą ocenę przeprowadzonych przez organy nadzoru budowlanego czynności i wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, tym bardziej, że zaskarżona decyzja wprost odnosi się do obowiązków, nałożonych orzeczeniem z dnia 16 kwietnia 2004 roku. Brak natomiast decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 20 sierpnia 2003 roku oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...], stwierdzającej nieważność tego rozstrzygnięcia nie pozwala natomiast na jednoznaczne odniesienie się do zarzutów skargi, dotyczących rzekomej samowoli budowlanej, której dopuścili się skarżący, dysponując pozwoleniem na budowę innego obiektu (położonego przy ul. Lipowej 23) oraz kwestii pierwotnego charakteru rozbudowywanego obiektu (mieszkalnego lub inwentarsko – mieszkalnego). Braki w zakresie nadesłanego materiału dowodowego dotyczyły również protokołu (lub protokołów) przeprowadzonych na terenie inwestycji oględzin. Nie było także jasne w ocenie Sądu, na jakiej podstawie, w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znalazła regulacja, określona w art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118), skoro odnosi się ona do wykonania obowiązków nałożonych uprzednio na inwestorów w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy, unormowanie to ma natomiast zastosowanie w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało też, że obowiązki nałożone na inwestorów decyzją z dnia 16 kwietnia 2004 roku, określone zostały na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przy czym brak było precyzyjnych informacji, jaki był ich przedmiot. Znajdująca się natomiast w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna nie potwierdzała by nowowybudowana ściana, znajdująca się w odległości 1,2 od granicy posesji skarżącej stanowiła jedynie docieplenie ściany istniejącej od lat siedemdziesiątych, składające się z warstwy styropianu i cegły, zwłaszcza, że wyrażona w postanowieniu z dnia 30 maja 2006 roku zgoda na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczy usytuowania ścian bez otworów okiennych i drzwiowych – powstałych w następstwie ocieplenia i nadbudowy poddasza w odległości od 1,2 m do 1,4 m od granicy z działką sąsiednią i niedopuszczalna jest rozszerzająca interpretacja tego zezwolenia, obejmująca wzniesienie nowej ściany we wspomnianej odległości od granicy posesji. Konieczne zatem, zdaniem Sądu stało się przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy wykonane i projektowane roboty budowlane w tym zakresie, mieszczą się w ramach udzielonej zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Przedstawione stwierdzenia wyznaczyły zatem kierunek postępowania w sprawie, a ocena w niniejszej sprawie sprowadza się więc do zbadania, czy organy wykonały wytyczne i zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu powyższego wyroku. Mając na uwadze powyższe wytyczne i zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2007 roku, należy podnieść, iż organy postąpiły prawidłowo, ponieważ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] działając w oparciu o treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 14 lipca 2004 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nakazującej inwestorom sporządzenie i przedłożenie w terminie do 31 lipca 2004 roku inwentaryzacji geodezyjnej i budowlanej wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr 1336 w miejscowości K. Postanowieniem natomiast z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. działając na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia oceny technicznej dotyczącej robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr 1336 w K., z przedstawieniem jednoznacznego sposobu usunięcia nieprawidłowości w celu doprowadzenia realizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem z terminie do dnia 30 czerwca 2008 roku. Zgodnie z przepisem art. 81 c ust. 2 powołanej ustawy, organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego - w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego - mogą nałożyć w drodze postanowienia na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane ma jednak charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane, stanowi część innego, już toczącego się postępowania, przewidzianego w ustawie Prawo budowlane, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania. Przesłanką natomiast zastosowania cytowanego przepisu jest istnienie, jak w przypadku rozpoznawanej sprawy, uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Organ nadzoru budowlanego jest więc uprawniony do wydania postanowienia w trybie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane w każdym przypadku, gdy poweźmie wątpliwości w tym zakresie. Jak wynika z akt przedmiotowego postępowania, sytuacja taka zaistniała w rozpatrywanej sprawie, bowiem – wykonując zalecenia i wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2007 roku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. uznał, iż załączone do akt dokumenty nie dają podstawy do jednoznacznej oceny stanu technicznego i prawidłowości wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową budynku oraz ustalenia rzeczywistego charakteru rozbudowywanego budynku. Argumentacja przedstawiona w skardze nie może zatem wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim należy bowiem zwrócić uwagę, że nałożenie obowiązku przedłożenia określonych dokumentów nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Samo bowiem przedstawienie takich dokumentów jak: ocena techniczna wykonanych robót budowlanych wraz z przedstawieniem jednoznacznego sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w celu doprowadzenia realizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu powołanego przepisu. Kontrolowane rozstrzygnięcie dotyczy bowiem tylko kwestii nałożenia obowiązku przedłożenia przez inwestorów oceny technicznej wykonanych robót budowlanych wraz z przedstawieniem sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w celu doprowadzenia realizowanej budowy do stanu zgodnego z prawem, a tym samym nie przesądza o merytorycznym sposobie zakończenia sprawy wykonanej rozbudowy. Podniesione w skardze oraz w toku postępowania administracyjnego zarzuty nie mogą zostać uwzględnione przez Sąd, ponieważ nie odnoszą się do kwestionowanego rozstrzygnięcia. Na tle stanu faktycznego jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawy nie ulega bowiem wątpliwości, że nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia określonych dokumentów nie jest rozstrzygnięciem sprawy, co do istoty, lecz ma na celu rozszerzenie materiału dowodowego i jest postanowieniem o charakterze dowodowym, co oznacza, że postępowanie, w którym zostało ono podjęte, stanowi jedynie część innego, toczącego się już postępowania. Uwzględniając zatem powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. AŁ