I SA/Łd 1205/08

Dnia 14 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Usługi Audytorskie, Finansowo-Księgowe, Doradztwo Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kontroli celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz pochodzącymi z Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę. Spółka A. z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. w dniu 27 sierpnia 2008 roku wniosła skargę na wynik kontroli z dnia [...], wydany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego aktu. Zdaniem strony skarżącej wynik kontroli jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie, albowiem wynik kontroli nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa, od którego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje i inne akty wydane przez organy administracji publicznej. Powołana ustawa wprowadza ograniczenia właściwości sądu administracyjnego przez określenie prawnych form wykonywania administracji publicznej podlegających zaskarżeniu, podmiotów, na których działanie służy skarga, enumeratywnie wymienionych spraw wyłączonych spod właściwości sądu administracyjnego, a także kryterium kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż wynik kontroli sporządzony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, na który powołuje się skarżąca Spółka, nie stanowi aktu administracyjnego w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego i jako taki nie ma mocy wiążącej. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno treść przepisu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej, stanowiącego podstawę wydania przedmiotowego "wyniku", jak również treść art. 26 ust. 1 tej ustawy (t.j. Dz. U. z 2004 roku, Nr. 8, poz. 65 ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, inspektor kontroli wydaje wynik kontroli: gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości innych niż wymienione w pkt 1 (podatków i innych należności budżetowych, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych) lub gdy nieprawidłowości nie stwierdzono, albo gdy ustalenia dotyczą należności przywozowych lub należności wywozowych oraz gdy kontrolowany złożył korygującą deklarację obejmującą w całości stwierdzone nieprawidłowości. W myśl zaś art. 26 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, jednostce kontrolowanej przysługuje prawo do wniesienia odwołania wyłącznie od decyzji wydanej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy. Wynik kontroli może podlegać kognicji sądów administracyjnych, gdy jego treść, mając na uwadze badany stan faktyczny, niesie ze sobą określone obowiązki nakładane na skarżącego. Nałożenie tych obowiązków wynikać musi z władczego działania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 roku, sygn. akt FSK 1714/04, opubl. Finanse Komunalne 2005/12/72, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. akt II GSK 202/05, opubl. LEX nr 202624). W rozpoznawanej sprawie organ kontroli skarbowej nie sformułował w zaskarżonym wyniku kontroli obowiązków względem skarżącej Spółki w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tylko wskazał występujące nieprawidłowości związane z procesem gospodarowania środkami publicznymi. Wynik kontroli zawiera jedynie opis stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania kontrolnego oraz rekomendacje organu kontroli skarbowej, co do prawidłowego sposobu postępowania przy wydatkowaniu środków publicznych. Nie można zatem uznać wyniku kontroli za działanie o charakterze władczym z zakresu administracji publicznej, rozstrzygające o prawach i obowiązkach strony skarżącej. Przypisywanie przez instytucję wdrażającą mocy wiążącej wynikowi kontroli nie skutkuje powstaniem po stronie skarżącej spółki obowiązkami o charakterze administracyjnoprawnym. Organ kontroli skarbowej jedynie zobowiązał stronę skarżącą do uzgodnienia sposobu i terminu rozliczenia otrzymanych środków i wkładu własnego z instytucją wdrażającą. Nie można natomiast utożsamiać swobodnego zachowania osoby trzeciej z wykonaniem obowiązków wynikających z wyniku kontroli. Dokument ten nie jest samoistną podstawą roszczenia o zwrot nienależnie pobranych kwot pomocy udzielonej ze środków publicznych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji. J. W.