II SA/Wa 576/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA – Iwona Dąbrowska, – Janusz Walawski (spr.), Protokolant – Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi D. A. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego – oddala skargę – Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o zwolnieniu D. A. z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu jego do dyspozycji. W uzasadnieniu rozkazu organ stwierdził m.in., że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] jest prawidłowy i należało utrzymać go w mocy. Rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji stał się przedmiotem skargi wniesionej przez D. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącego zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem: 1) art. 37a ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że zwolnienie go z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji może nastąpić w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, 2) art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 79 – 81, art. 107 § 3 Kpa, poprzez ich nieuwzględnienie, 3) art. 108 § 1 Kpa, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przesłanką nadania rygoru natychmiastowej wykonalności może być konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki organizacyjnej Policji. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowych rozkazów personalnych. W odpowiedzi na skargę, Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, stwierdził, że są one nieuzasadnione. Zdaniem organu podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest zasadny, gdyż jego przeniesienie do dyspozycji przełożonego nie nastąpiło w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny prawa nie narusza. Zgodnie z art. 138 § 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy decyzji organu I instancji jest orzeczeniem o charakterze merytorycznym i stanowi konsekwencję stwierdzenia przez organ II instancji, że decyzja ta jest prawidłowa, lub że wprawdzie jest ona dotknięta wadą, ale niekwalifikowaną (nieistotną), albo że w sprawie zachodzą okoliczności powodujące zastosowanie zakazu reformationis in peius. Innymi słowy rozstrzygnięcie organu odwoławczego przybiera taką postać w sytuacji, gdy ocena organu II instancji jest, co do istoty sprawy, taka sama jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego przybiera postać uchylenia decyzji organu I instancji w całości i orzeczenia, co do istoty sprawy, gdy organ odwoławczy uzna, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem – zawiera istotne wady – lub jest niecelowa. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Podstawę materialno – prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego, właściwego w sprawach osobowych, na okres, poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Z użytego w tym przepisie sformułowania "może przenieść" wynika, że podejmowana na tej podstawie decyzja ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ posiada swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem tylko badać, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wydając decyzję administracyjną na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji ustawy, organ jest związany rygorami procedury administracyjnej. Ma on obowiązek przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 Kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 Kpa). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 Kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań, określonych w art. 107 § 3 Kpa. W niniejszej sprawie Komendant Stołeczny Policji przestrzegał wszystkich tych reguł procesowych, czego dowodem jest zebrany w sprawie materiał dowodowy i uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Przedstawiono w nim wszystkie okoliczności sprawy i na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy wydał zaskarżony rozkaz personalny. Zdaniem Sądu, zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nie można przypisać przekroczenia granic uznania administracyjnego. Wadliwe uzasadnienie przez organ I instancji swojego rozstrzygnięcia, nie może być podstawą do uchylenia tego rozstrzygnięcia przez organ II instancji, jeżeli uzna on, że samo rozstrzygnięcie jest prawidłowe i odpowiada prawu. Na gruncie obowiązujących przepisów dopuszczalne jest zatem utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, pomimo wadliwości jego uzasadnienia. Uchybienie, polegające na wadliwości uzasadnienia musi być jednak usunięte przez organ odwoławczy. Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie. Wbrew twierdzeniu skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego odpowiada warunkom, określonym w art. 107 § 3 Kpa. Nie jest również trafny zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia przez organ art. 108 Kpa, zgodnie z którym decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony (...). Uzasadnienie organu, że nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu powyżej określonego rygoru spowodowane było ochroną interesu służby, zdaniem Sądu, mieści się w pojęciu – inny interes społeczny. Na podkreślenie zasługuje fakt, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż zaskarżony rozkaz personalny został wydany w związku z wszczętym przeciwko D. A. postępowaniu dyscyplinarnym. Bowiem bezpośrednią przyczyną jego wydania były ustalenia organu w przedmiocie efektywności i jakości w kierowaniu przez skarżącego Referatem [...]. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.