II SA/Ol 546/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Ewa Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2008 roku sprawy ze skargi J.M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji urządzeń w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 200 zł. (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.M. prowadząca działalność pod firmą: B. w G., zwróciła się w dniu 7 sierpnia 2007r. do Zarządu Dróg Powiatowych z wnioskiem, sporządzonym na formularzu tego urzędu, o wydanie postanowienia z warunkami technicznymi na wykonanie przebudowy wodociągu wraz z przyłączami przy ulicach K. i M. w G. Wskazała, iż planowany termin zajęcia nastąpi w IV kwartale 2007r., zaś powierzchnia zajętego pasa drogowego wyniesie odpowiednio 495 m2 jezdni, 56,2 m2 chodnika oraz 5 m2 zieleńca. Podała, iż powierzchnia urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi, a pozostawionych w pasie drogowym wyniesie łącznie 28,15 m2, zaś inwestorem będzie Przedsiębiorstwo W. w G. Do wniosku załączyła mapę projektowanej inwestycji z wyszczególnionym zakresem ingerencji w pas drogowy wskazanych ulic. Decyzją z 10 października 2007r. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych działający z upoważnienia Zarządu Powiatu uzgodnił pozytywnie powyższy wniosek. Decyzja ta została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 stycznia 2008r., w której sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż z akt sprawy nie wynika, czy decyzja organu I instancji wydana została w zakresie zezwolenia na lokalizację urządzeń, co sugeruje powołany w podstawie prawnej przepis art. 39 ust. 3, 3a i 4 ustawy o drogach publicznych, czy też rozstrzygnięcie jest uzgodnieniem inwestycji w trybie art. 38 ust. 2 tej ustawy, albo też uzgodnieniem z zarządcą drogi, o jakim mowa w art. 39 ust. 3a pkt 3 tej ustawy, czy wreszcie decyzją zezwalającą na zajęcie pasa drogowego, gdyż zawiera określone warunki przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. W toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona przedstawiła do akt administracyjnych kopię pisma Przedsiębiorstwa W. z 23 marca 2008r., w którym wyjaśniono, że wodociąg został wybudowany przed rokiem 1960, a projektowana inwestycja będzie polegała na "przebudowie istniejącego wodociągu, tj. wymianie istniejącego rurarzu i armatury". Na wezwanie organu skarżąca wyjaśniła w piśmie z 11 kwietnia 2008r., że jej wniosek dotyczy wydania decyzji na lokalizację wraz z warunkami technicznymi podkreślając, że chodzi o czynność przebudowy wodociągu wraz z przyłączami. Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" działający z upoważnienia Zarządu Powiatu Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych zezwolił na lokalizację w pasie drogowym ul. K. i ul. M. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. wodociągu z przyłączami. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych. W wydanej decyzji przewidziano także warunki umieszczenia wymienionych urządzeń w pasie drogowym, w tym wymóg odtworzenia warstw konstrukcyjnych i jezdnej. Od decyzji tej J.M. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła, iż wskazała w pierwotnym wniosku zakres przebudowy istniejących budowli i urządzeń jako niezwiązanych z gospodarką drogową, a w takim przypadku ma zastosowanie art. 38 ustawy o drogach publicznych, który nakłada na organ obowiązek wydania zgody w terminie 14 dni. Nie daje natomiast, podobnie jak inne przepisy prawa uprawnienia do stanowienia zakresu i warunków projektowania obiektów budowlanych lub urządzeń. Wskazała, iż warunki przywrócenia pasa drogowego mogłyby się znaleźć dopiero w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego. Podniosła, iż nałożenie na stronę obowiązku wymiany warstwy ścieralnej jezdni na całej szerokości, po uprzednim sfrezowaniu starej nawierzchni, nie ma oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" uchyliło w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach uzasadnienia przytoczono treść art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wyjaśniając, że co prawda decyzja lokalizacyjna powinna zawierać wskazania dotyczące warunków umieszczenia urządzeń w pasie drogowym, jednakże w przepisie tym chodzi jedynie o kwestie techniczne związane z samym umieszczeniem urządzeń oraz czynności poprzedzające takie umieszczenie, jak określenie ewentualnej głębokości czy też metody umieszczenia. Stwierdzono, że pod pojęciem "warunków" nie sposób podciągnąć warunków przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, bowiem kwestii tej został poświęcony oddzielny przepis art. 36 ustawy o drogach publicznych, a ponadto wynika to także z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U z 2004r., Nr 140, poz. 1481), gdzie w § 2 pkt 1 (powinno być: § 2 ust. 2 pkt 2) wskazuje się, że w przypadku zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia robót zezwolenie na zajęcie pasa drogowego powinno określać dodatkowo warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności. To w warunkach przywrócenia pasa drogowego określa się zakres i technologię robót przywracających poprzedni stan użyteczności, sposób odbioru przedmiotowego odcinka pasa drogowego oraz zasady usuwania usterek i wad technicznych, powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Kolegium uznało zatem argumenty odwołującej się odnośnie ustalania warunków przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego za zasadne. Organ stwierdził, że w zezwoleniu o zajęciu pasa drogowego dopiero będzie możliwe określenie szczegółowych zasad przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności. Przy czym organ może zobowiązać m.in. do sfrezowania starej nawierzchni i wymianę warstwy ścieralnej na całej szerokości jezdni, jeżeli odtworzenie jej tylko w miejscu ingerencji mogłoby doprowadzić np. do pogorszenia trwałości jezdni. Jak wyjaśniono, pod pojęciem poprzedniego stanu użyteczności należy rozumieć bowiem także takie parametry jak trwałość, jakość, wytrzymałość, czy też wartość. Na tą decyzję J.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła, iż w wyniku przekazania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do ponownego załatwienia organ I instancji co prawda ponownie wydał pozytywną decyzję w tej samej sprawie, jednak nie uwzględnił argumentów Kolegium, będących podstawą uchylenia poprzedniego rozstrzygnięcia. W zaskarżonej decyzji Kolegium nie ustosunkowało się do zarzutów strony dotyczących: – podania błędnej postawy prawnej w decyzji organu I instancji, gdyż podstawą decyzji winien być art. 38, a nie powołany w sentencji art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych, gdyż sprawa dotyczy inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego wodociągu, a nie budowie nowych urządzeń, – nie podania w decyzji organu I instancji podstaw prawnych uprawniających do ustalania przedstawionego w rozstrzygnięciu zakresu i warunków projektowania obiektów budowlanych lub urządzeń, – zakwestionowania nakazu ustanowienia inspektora nadzoru posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności drogowej, z uwagi na okoliczność, iż uprawnienie to nie należy do kompetencji Zarządu Dróg Powiatowych. Nadto skarżąca podniosła, że Kolegium potraktowało bardzo pobieżnie podnoszony w odwołaniu brak merytorycznej analizy prawnej i niewskazanie podstaw prawnych odnośnie wymogów zawartych w decyzji organu I instancji dotyczących nakazu wykonania remontu całej jezdni w sytuacji fragmentarycznej ingerencji w pas drogowy. Podniesiono, iż zamiast merytorycznej analizy prawnej żądania strony, Kolegium oceniło jako zasadne, wprawdzie pod pewnymi warunkami, narzucenie obowiązku pełnego remontu jezdni na całej jej szerokości. W ocenie skarżącej, w postępowaniu odwoławczym naruszono art. 227 oraz zasady określone w art. 6, 7, 8, 12, 35 i 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnośnie zarzutów skargi organ podał, że w toku postępowania wzywano skarżącą do sprecyzowania charakteru wniosku i w piśmie z 11 kwietnia 2008r. strona wskazała, iż jej wniosek należy traktować jako żądanie wydania decyzji lokalizacyjnej wraz z warunkami technicznymi. Skoro wniosek został doprecyzowany w ten sposób, to nie można w chwili obecnej uznać, iż stronie chodziło o wydanie zezwolenia w trybie art. 38 ustawy o drogach publicznych. Zarzut braku podstaw prawnych do ustalenia zakresu i warunków projektowania obiektów budowlanych lub urządzeń Kolegium uznało za niezrozumiały, gdyż w zaskarżonej decyzji podzielono stanowisko skarżącej, iż część z nałożonych warunków nie ma oparcia w przepisach prawa (zasady przywrócenia pasa drogowego) i z tego powodu uchylono decyzję, zaś pozostałe warunki decyzji organu I instancji wynikają z treści art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych. Zatem zarówno organ I instancji, jak i Kolegium przywołało podstawę prawną swoich rozstrzygnięć. Odnośnie zarzutu braku powołania przez Kolegium podstaw do nałożenia obowiązku wykonania pełnego remontu jezdni uznano go za gołosłowny, bowiem organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem strony, iż nie ma podstaw prawnych do zamieszczania takich warunków w decyzji lokalizacyjnej. Na rozprawie w dniu 14 października 2008r. skarżąca podała, iż o przebudowie urządzenia decydują przepisy Prawa budowlanego, które określają co należy rozumieć pod pojęciem przebudowy. Natomiast jej wniosek dotyczył właśnie przebudowy w pasie drogowym ul. K. w G. i winien być rozpoznany w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie takiej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określa art. 134 § 1 ustawy ppsa, który stanowi, że Sąd nie jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem z urzędu bierze pod rozwagę wszelkie naruszenia przepisów prawa, których nie wskazano w skardze. Z powołanych wyżej przepisów prawa wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a zatem jej zgodność z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w chwili orzekania przez organ administracji publicznej. Dokonana w takim zakresie kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje, iż wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii trybu, w którym winien być rozpoznany wniosek J.M. o wydanie "postanowienia z warunkami technicznymi na wykonanie przebudowy wodociągu wraz z przyłączami w pasie drogowym ulicy K. i M. w G". Zaskarżoną decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu z dnia 17 kwietnia 2008r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolegium swoje stanowisko uzasadniło niezgodnym z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zawarciem w decyzji organu I instancji postanowień dotyczących warunków przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności. W sprawie tej stosownie do zaleceń Kolegium wynikających z decyzji z dnia 10 października 2007r. organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy miał obowiązek jednoznacznie ustalić, w którym z czterech możliwych trybów postępowania należało rozpoznać wniosek skarżącej: - czy dotyczył on zezwolenia na lokalizację urządzeń w pasie drogowym na podstawie art. 39 ust. 3, 3a i 4 ustawy o drogach publicznych, - czy dotyczył uzgodnienia inwestycji w trybie art. 38 ust. 2 tej ustawy, - uzgodnienia z zarządcą drogi, o jakim mowa w art. 39 ust. 3a pkt 3 ustawy, - czy też zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) możliwe jest bowiem lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Może to nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 39 ust. 3a powołanej ustawy w decyzji tej określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Inne postępowanie ma miejsce w sytuacji, gdy ma nastąpić przebudowa lub remont obiektów budowlanych i urządzeń nie związanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu istniejących w pasie drogowym, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, bowiem w takim przypadku na ich przebudowę lub remont wymagana jest zgoda zarządcy drogi - art. 38 ust. 2 tej ustawy. Przy czym wyrażenie tej zgody powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę, a niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej - art. 38 ust. 3. Jeszcze inne postępowanie ma miejsce w przypadku wystąpienia o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Jak z powyższych przepisów prawa wynika dla właściwego rozpoznania wniosku skarżącej niezbędne było jednoznaczne ustalenie, o jakie zezwolenie lub też zgodę na lokalizację wystąpiła skarżąca w złożonym wniosku, bowiem to ustalenie będzie miało następnie odzwierciedlenie w zastosowaniu prawidłowych przepisów prawa dla podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji rozpoznał sprawę wskazując w decyzji z dnia "[...]" jako podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych, natomiast organ odwoławczy uchylając tę decyzję do ponownego rozpatrzenia pominął podnoszony w odwołaniu zarzut, że sprawa winna być rozpoznana w trybie art. 38 tej ustawy, jak również pominięto wyjaśnienia inwestora - Przedsiębiorstwa W. - udzielone w piśmie z 25 marca 2008r. Nr DI.04/07/08, iż wodociąg przy ulicy K. został wybudowany przed rokiem 1960, a projektowana inwestycja będzie polegała na jego przebudowie - wymianie istniejącego rurarzu i armatury. Powyższe okoliczności wskazują, iż w sprawie nadal nie wyjaśniono zakresu żądania strony, natomiast te dodatkowe wyjaśnienia uzyskane w toku postępowania administracyjnego Kolegium pominęło w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Pomimo, iż organ odwoławczy już w decyzji z 29 stycznia 2008r. wskazał wyjaśnienie których okoliczności jest niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania w tej sprawie, to z przekazanych akt administracyjnych wynika, że organ I instancji wprawdzie wystąpił do strony oraz inwestora o wyjaśnienie czego dotyczy planowana inwestycja oraz od kiedy istnieje w pasie drogowym sieć wodociągowa, jednakże uzyskane informacje w tym zakresie pominął w decyzji z "[...]" przyjmując, iż skarżąca wystąpiła o zezwolenie na lokalizację urządzeń w pasie drogowym na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych. Pominięta została najistotniejsza okoliczność wynikająca z wyjaśnień strony i inwestora, iż planowana inwestycja dotyczy przebudowy już istniejącej od 1960r. w pasie drogowym sieci wodociągowej, a więc nie dotyczy lokalizowania w pasie drogowym nowych obiektów czy urządzeń budowlanych. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż problem z wyjaśnieniem trybu w jakim należy rozpoznać złożony wniosek wynika między innymi z nieprecyzyjnego wniosku, który złożony został na formularzu przygotowanym przez Zarząd Dróg Powiatowych, który nie pozwala na ustalenie tych podstawowych kwestii. Na tę okoliczność zwróciła uwagę skarżąca w odwołaniu informując, że planowana inwestycja dotyczy jedynie przebudowy istniejącego wodociągu wybudowanego przed 1960 rokiem. Wcześniej w piśmie z dnia 11 kwietnia 2008r. potwierdziła, że wniosek jej dotyczy wydania decyzji na lokalizację wraz z warunkami technicznymi i podkreśliła, że planowana inwestycja dotyczy czynności przebudowy wodociągu wraz z przyłączami. Organy tak I, jak i instancji odwoławczej nie wyjaśniły jednak tej sprawy pod kątem faktycznego zakresu planowanej inwestycji. Słusznie skarżąca wywodzi, iż poszukując definicji pojęcia "przebudowy" obiektu budowlanego bądź urządzenia budowlanego należy sięgnąć do przepisów ustawy Prawo budowlane, skoro ustawa o drogach publicznych nie zawiera własnej definicji tych pojęć. Zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006, Nr 156, poz. 1118, ze zm.) ilekroć w tej ustawie jest mowa o przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Organ odwoławczy winien zatem ustalić, czy planowana przez inwestora realizacja inwestycji faktycznie odpowiada wskazanej wyżej definicji przebudowy i w przypadku potwierdzenia tej okoliczności winien podjąć rozstrzygnięcie w trybie art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych, bądź też w sytuacji, gdy planowana inwestycja wykracza poza ramy przebudowy, wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a tej ustawy. W tym stanie sprawy organ odwoławczy winien wyjaśnić jednoznacznie zakres inwestycji co znajduje odzwierciedlenie w zastosowaniu właściwego trybu postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. Przy ustaleniach tych organ winien kierować się definicją przebudowy obiektu i wyjaśnieniami skarżącej udzielonymi w toku postępowania przed organem I instancji, w postępowaniu odwoławczym, jak też w postępowaniu przed Sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż podejmując zaskarżoną decyzję organ naruszył zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak bowiem wyjaśnienia kwestii zakresu złożonego wniosku dotyczącego "wydania postanowienia z warunkami technicznymi na wykonanie przebudowy wodociągu wraz z przyłączami w ul. K." miało wpływ na zastosowane przepisy prawa dotyczące trybu wydania zezwolenia oraz podania warunków dotyczących lokalizacji takich urządzeń w pasie drogowym. W konsekwencji nie rozpatrzony został w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę powyższe ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego, bowiem w postępowaniu odwoławczym organ nie tylko kontroluje podjęte rozstrzygnięcie lecz dokonuje ponownej merytorycznej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego mając na uwadze także zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. W związku z tym, że sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organ administracji Sąd nie może ustosunkować się do podnoszonych w skardze kwestii merytorycznych, jak kwestionowane narzucenie obowiązku przeprowadzenia pełnego remontu jezdni na całej jej szerokości, bowiem jak już wskazano w skarżonej decyzji takie zapisy mogą być umieszczone dopiero na etapie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, czyli na kolejnym etapie sprawy, która dopiero może zostać wszczęta na skutek złożenia wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Wcześniejsze rozważania na ten temat są niedopuszczalne, z uwagi na okoliczność, iż wpierw w tym zakresie powinno zostać zainicjowane postępowanie aby organy administracji, a następnie Sąd mogły się wypowiedzieć w tym przedmiocie. Mając na względzie podniesione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oparto na przepisie art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 200 zł orzeczono na wniosek skarżącej zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 tej ustawy.