II SA/Po 58/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi P. W. [...] na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpadów; oddala skargę. /-/ M. Kwiecińska /-/B. Kamieńska /-/W. Batorowicz Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska [...] Delegatura w P. przeprowadził w dniach [...] 2007 r. kontrolę na terenie [...] P.W. W. [...] B., na podstawie której stwierdzono, iż kontrolowany: prowadzi niezgodnie z prawem działalność w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów (wraków pojazdów) oraz ich demontażu i sprzedaży odzyskanych w ten sposób części i podzespołów; nie dysponuje wymaganym prawem zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na sprowadzanie do kraju odpadów, jak też zezwoleniem właściwego organu (wojewody) na prowadzenie działalności w zakresie demontażu pojazdów; nie dysponuje wymaganymi przepisami ustawy o odpadach regulacjami formalno-prawnymi w zakresie wytwarzania odpadów, jak też nie prowadzi wymaganej ewidencji wytwarzanych odpadów. P. W. skorzystał z prawa odmowy podpisania protokołu kontroli, natomiast pismem z dnia [...] 2007 r. ustosunkował się do treści protokołu twierdząc, że nie sprowadza do kraju odpadów i wraków pojazdów, a jedynie zakupione części, głównie karoserie samochodowe - w pełni wartościowy produkt handlowy tak samodzielnie, jak i ich poszczególne elementy. Powyższych uwag organ ochrony środowiska nie uwzględnił (pismo z dnia [...] 2007 r.). Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] ([...]), wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach [...] 2007 r. na terenie [...] P. W. W. [...] zarządził: 1. międzynarodowy obrót odpadami prowadzić wyłącznie po uzyskaniu stosownego zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska - termin realizacji od dnia otrzymania niniejszego zarządzenia, 2. prowadzić ewidencję ilościową i jakościową wytwarzanych odpadów zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska - w terminie 14 dni od dnia otrzymania zarządzenia, 3. przedłożyć organowi ochrony środowiska dokumenty wymagane do uregulowania stanu formalno-prawnego w zakresie gospodarki odpadami - w terminie do [...] 2007 r., 4. demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji prowadzić wyłącznie po spełnieniu minimalnych wymagań dla stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz po uzyskaniu uregulowań formalno-prawnych - termin realizacji od daty otrzymania zarządzenia, 5. zagospodarować zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska odpady zdeponowane w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania - w terminie do [...] 2007 r. i zobowiązał P. W. do poinformowania Delegatury w P. WIOŚ [...] w terminie 7 dni od daty określonej powyżej. Powyższe rozstrzygnięcie organ ochrony środowiska uzasadnił tym, że kontrolowany prowadzi działalność w zakresie miedzy narodowego przemieszczania odpadów bez wymaganego zezwolenia, bowiem stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859) przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady, a zgodnie z art. 4 tej ustawy zezwolenie na przywóz odpadów na teren kraju, wywóz odpadów poza teren kraju oaz tranzyt odpadów przez teren kraju wydaje Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Organ stwierdził, iż kontrolowany nie prowadzi ewidencji wytwarzanych odpadów, której obowiązek prowadzenia nakłada art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.); jednostka nie posiada wymaganych prawem regulacji w zakresie gospodarki odpadami dotyczących odpadów powstających na ternie jednostki; kontrolowany prowadzi demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji bez wymaganego prawem wyposażenia i regulacji formalno-prawnych, a zgodnie z przepisami art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202) właściciel takiego pojazdu może przekazać pojazd wyłącznie przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów, zaś prowadzenie prac w zakresie wymontowywania z takich pojazdów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia oraz elementów nadających się do odzysku lub recyklingu jest zakazane i podlega karze grzywny na podstawie art. 50 ustawy o recyklingu pojazdów; kontrolowany składuje na dzierżawionym terenie części pojazdów i ich wraki tj. pojazdy, które nie odpowiadają wymaganiom norm technicznych oraz odpady powstałe wskutek demontażu pojazdów, ich naprawy lub wwiezione na terytorium RP we wnętrzach sprowadzanych pojazdów oraz we wrakach pojazdów, przy czym nie posiada żadnego z uregulowań formalno-prawnych, o których mowa w art. 63 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) określających miejsce i sposób magazynowania odpadów Z uwagi na brak zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów kontrolowany jest zobowiązany zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami innym, wyłącznie takim podmiotom, które uzyskały zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami, chyba że działalność taka nie wymaga zezwolenia, które to obowiązki wynikają z art. 13 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o odpadach oraz z art. 50 ustawy o recyklingu pojazdów. Pismem z dnia [...] 2007 r. P. W. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa podnosząc, iż w sprawie brak jest podstaw faktycznych do wydania kwestionowanego zarządzenia. Zaprzeczył, iżby prowadził działalność w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów i nie prowadził ich ewidencji, nie wytwarzał również odpadów - chyba że jako osoba fizyczna, która naprawia swój samochód do prywatnego użytku, podkreślił, iż prowadzi handel na zasadzie sklepu części samochodowych, nie wytwarza natomiast odpadów, dla których musiałby uzyskać regulacje prawne; nie prowadzi demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji; na terenie, do którego ma tytuł prawny, nie magazynuje wraków pojazdów, ani pojazdów, które nie spełniają norm technicznych i odpadów pochodzących z takich pojazdów. W odpowiedzi na wezwanie organ w piśmie z dnia [...] 2007 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie i wyjaśnił, iż w protokole dokonano właściwego zaklasyfikowania podmiotu, jako osoby fizycznej, która wprowadziła do kraju odpady w postaci uszkodzonych pojazdów, jak i wytworzyła odpady w wyniku nielegalnego demontażu części pojazdów, jak również, że na skontrolowanym ternie występuje proces magazynowania tych odpadów. Organ powołał się na definicję odpadu określoną w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz w załączniku nr 1 (kategoria Q-2) do tej ustawy, oraz dokonał klasyfikacji odpadów w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów. Organ wskazał na art. 36 i art. 17 ustawy o odpadach, jako nakładające obowiązek prowadzenia ewidencji wytwarzanych odpadów przez prowadzącego działalność gospodarczą, jak i obowiązek uzyskania uregulowań formalno-prawnych w zakresie gospodarki tymi odpadami. Zdaniem organu protokół pokontrolny, jak i dowody w postaci zdjęć, jednoznacznie wskazują, iż w momencie wprowadzenia pojazdów na terytorium RP stanowiły one odpady, a w dalszej kolejności kontrolowany zamierzał poddać je procesowi przywrócenia do poprzedniej funkcji, które to czynności należy uznać za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. P. W. zarzucił, iż w czasie kontroli nie uwzględniono prawdziwego charakteru jego działalności, nie przyjęto prawdziwych okoliczności, jak i nie uwzględniono jego pisma "o [...] zarządzenia". Skarżący przedstawił odmienny od organu ochrony środowiska pogląd na stan faktyczny sprawy i zarzucił, iż nakazano mu wykonanie obowiązków, które nie są mu potrzebne i do których prawo go nie zmusza. Podkreślił, iż wykonuje działalność handlową kupując i sprzedając części samochodowe; nie kupuje odpadów i ich nie sprzedaje, nie przywozi do kraju wraków ani odpadów i nie składuje ich; przywozi jedynie części, co wynika z rachunków; nie prowadzi demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a jedynie wydziela z uprzednio zdemontowanych i wprowadzonych do obrotu części inne części zamienne, jest kolejnym pośrednikiem handlowym części zamiennych, a nie pojazdu. W ocenie skarżącego, o tym, co jest odpadem nie może decydować pobieżne spojrzenie przez ochronę środowiska, a jedynie wyuczeni rzeczoznawcy, wyniki badań i pomiarów. Używane części pojazdów są przydatne i znajdują nabywców, którzy wykorzystują je do różnych celów, w tym do konstrukcji nowych pojazdów. Zdaniem skarżącego, idąc tokiem myślenia organu należałoby uznać za odpady wszystkie samochody, które trafiają do warsztatów naprawczych, jak i pojazdy przywożone z zagranicy do polskich stacji serwisowych, w których naprawa jest tańsza. Skarżący podkreślił, iż magazynuje pełnowartościowe części zamienne i one nie podlegają ustawie o odpadach, bowiem są towarem handlowym. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie ("[...]") zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] r. i unieważnienie protokołu (kontroli). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko uprzednio wyrażone w sprawie podkreślając, iż stan fatyczny uzasadnia uznanie, iż skarżący w ramach prowadzonej działalności wytarza i składuje odpady, w tym odpady zaliczane do niebezpiecznych, ponadto wprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez powiadomienia właściwych władz w rozumieniu Rozporządzenia Rady nr 259/93/EWG z dnia 1 stycznia 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.Urz. WE L 30 z dnia 6 lutego 1993 r.), a tym samym bez zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, co wyczerpuje znamiona nielegalnego obrotu odpadami w rozumieniu art. 26 ust. 1 powołanego rozporządzenia. W ocenie organu przedmiotowe odpady nie mogą być uznane za produkty lub wyroby, gdyż jako całość nie spełniają norm technicznych, pozwalających na uznanie ich za produkt w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a sprowadzone zostały w celu wymontowania z nich części, podzespołów i elementów z przeznaczeniem ich do dalszej sprzedaży. Na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. pełnomocnik organu złożył pismo z dnia 3 kwietnia 2008 r. zawierające wskazówki metodyczne w sprawie uznawania pojazdów za odpad oraz kserokopie pisma Zastępcy Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 13 czerwca 2008 r. i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Skarżący zakwestionował stanowisko organu co do tego, że sprowadza niepełnowartościowe produkty stanowiące odpady, zaprzeczył, iżby demontował części, potwierdził jednak, że zdarzało się, że dzielił sprowadzane części na mniejsze elementy na życzenie klienta, więc jeżeli klient życzył sobie połowę silnika, to taki podział silnika skarżący wykonywał. Pełnomocnika organu wyjaśnił, iż opisane przez skarżącego czynności są typowym demontażem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja Sądów administracyjnych obejmuje na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) kontrolę aktów lub czynności stanowiących jedną z form prawem przewidzianych działania administracji publicznej, innych niż decyzja lub postanowienie, jeżeli dotyczą obowiązku lub uprawnień wynikających z przepisów. Wystąpienie pokontrolne Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. Nr 112 poz. 982 z 2002 r. ze zm.) wskazujące na istniejące naruszenia wymogów z zakresu ochrony środowiska i stwierdzające istnienie po stronie skarżącego określonych obowiązków wynikających z przepisów regulacyjnych szeroko pojętej ochroną środowiska stanowi, jako rozstrzygnięcie władcze akt administracji publicznej o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podlega zaskarżeniu do Sądu w trybie art. 52 § 3 i 53 § 2 tej ustawy. Wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego, wymagałoby stwierdzenia, że został on wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu do takich przekroczeń w postępowaniu prowadzonym przez Wojewódzką Inspekcję Ochrony Środowiska nie doszło. Kwestią podstawową w niniejszej sprawie jest przesądzenie, czy sprowadzane przez skarżącego samochody, podzespoły samochodowe lub pojedyncze części stanowią odpady w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62 poz. 628 ze zm.) oraz ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25 poz. 202 ze zm.). Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku Nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia się jest obowiązany. W rozumieniu ustawy pojazdem wycofanym z eksploatacji (czy też jego częścią) będzie zatem pojazd (lub jego część) którego posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do pozbycia się którego jest zobowiązany. Brak przepisów nakazujących obowiązek pozbycia się pojazdu, nie ma wpływu na klasyfikację pojazdu wycofanego z eksploatacji jako odpadu, bowiem definicja odpadu operauje trzema sytuacjami: pozbywanie się lub zamiar pozbycia lub obowiązek pozbycia. Kluczowe pojęcie "pozbycia się" nie zostało w ustawie zdefiniowane. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że odpad powstaje z chwilą, gdy faktycznie władający przedmiotem nie znajduje dla niego zastosowania. Obojętne jest przy tym, czy odpad taki znajdzie w przyszłości jakieś zastosowanie np. zostanie wykorzystany gospodarczo w innym miejscu i czasie, w którym powstał, obojętny jest przy tym również stopień zużycia przedmiotu. W tym momencie faktycznie władający przedmiotem staje się posiadaczem odpadu, a konkretnie wytwórcą odpadu (art. 3 ust. 3 pkt 13 i pkt 22 ustawy). Wytwórca odpadu, może zwolnić się z obowiązków ciążących na nim z mocy ustawy poprzez przekazanie odpadów kolejnej osobie. Kiedy przejmuje je następny podmiot (odbiorca) staje się on ex lege posiadaczem odpadu (zgodnie z definicją z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy). W tym przypadku nie ma już potrzeby analizy woli pozbycia się przedmiotu. Podstawowym obowiązkiem każdego posiadacza jest zawsze prawidłowe zagospodarowanie odpadu. Może to uczynić znowu tylko i wyłącznie przez jego odzysk, albo unieszkodliwienie, albo poprzez przekazanie następnemu odbiorcy (por. Ustawa o odpadach - Komentarz pod redakcją Jana Jerzmańskiego, Wrocław 2002 str. 64, 65, 66). Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że zarówno z treści protokołu kontroli z dnia [...] 2007 r., bogatej dokumentacji fotograficznej, której rzetelności skarżący na żadnym etapie postępowania nie kwestionował, jak również załączonych do protokołu rachunków zakupu pojazdów samochodowych, części samochodowych, karoserii samochodowych wynika, że skarżący skupował (również za granicą) uszkodzone i wycofane z eksploatacji pojazdy samochodowe i ich części. Powyższe pojazdy, ich części, podzespołu nie nadawały się do dalszego bezpośredniego użycia i stanowiły w istocie wraki pojazdów (z [...] pojazdów zidentyfikowanych na terenie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, tylko na 2 pojazdy skarżący posiadał indywidualne dokumenty zakupu - tabela str. [...] protokołu), z których skarżący odzyskiwał poszczególne części - jak sam przyznał "wydzielał części z innych [...]". Zgodzić się zatem należy z przyjętą przez organy ochrony środowiska klasyfikacją, że skupowane przez skarżącego (na giełdach internetowych i tzw "szrotach) wraki samochodów i ich części, stanowiły przedmioty których ich dotychczasowi posiadacze nie znajdując dla nich dalszego przeznaczenia pozbywali się, a więc przedmioty te stanowiły odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, zaś sam skarżący stawał się posiadaczem odpadów, a zarazem ich wytwórcą w procesie demontażu części i ich czynnego odzysku (art. 3 ust. 13 i 22 ustawy o odpadach). Powyższa - prawidłowa w ocenie Sądu - klasyfikacja przesądza o tym, że na skarżącym jako posiadaczu oraz wytwórcy odpadów, spoczywał szereg obowiązków, o których mowa w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. I tak na podstawie ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach zobowiązany był do prowadzenia ewidencji odpadów w zakresie i na zasadach określonych w art. 36 ust. 1 i 4 ustawy (pkt 2 zarządzenia). W zależności od źródła odpadów (wytwarzanych w instalacji lub poza nią), charakteru odpadów (niebezpieczne czy inne niż niebezpieczne) oraz ilości wytwarzanych odpadów, zobowiązany był zgodnie z art. 17 ustawy o odpadach działalność swoją prowadzić po uzyskaniu pozwolenia na usytuowanie odpadów lub uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami względnie przedłożenia informacji o wytwarzanych oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami (pkt 3 zarządzenia). Nie mając stosownych uregulowań w zakresie wytwarzania odpadów, o których mowa w art. 17 ustawy i punkcie 3 zarządzenia pokontrolnego, skarżący nie mógł również legalnie magazynować odpadów, na co zwrócono uwagę w punkcie [...] zarządzenia. Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje bowiem zgodnie z art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach w jednym z pozwoleń, decyzji lub informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 2 ustawy. Zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji określa ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25 poz., 2002). W ustawie zawarto definicję pojazdu wycofanego z eksploatacji - rozumie się przez to pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach (art. 3 pkt 6 ustawy), a także stację demontażu, przez którą rozumie się zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności: – usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, – wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, – wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu (art. 3 pkt 10 ustawy). W artykule 1 ust. 2 ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji odsyła w sprawach nieuregulowanych do ustawy o odpadach. Zgodzić się należy z organem ochrony środowiska, że działalność skarżącego, stanowiąca szczególny rodzaj gospodarki odpadami - wycofanymi z eksploatacji pojazdami - z których (lub z elementów których) skarżący odzyskiwał poszczególne części lub przedmioty wyposażenia nadające się do dalszego użytku mogła być prowadzona jedynie w ramach stacji demontażu (art. 5 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji), przy czym prowadzenie demontażu poza stacją zagrożone jest karą grzywny (art. 50 ustawy o recyklingu). Konsekwentnie również uznać należy, że skoro będące w posiadaniu skarżącego wycofane z eksploatacji pojazdy samochodowe lub ich części należało zaliczyć do odpadów, a sprowadzane były one do Polski z innych krajów członkowskich Unii (takich jak [...] czy [...] - co wynika z załączonych do protokołu rachunków wystawionych na skarżącego), to zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124 poz. 859) wskazane w punkcie [...] Zarządzenia pokontrolnego. Ustawa określa postępowanie i organy właściwe do wykonywania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L 190 z 12.07.2006 5.1). Nie ma przy tym większego znaczenia z punktu widzenia definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy dotyczącej odbiorcy odpadów sprowadzanych nielegalnie w jaki sposób przedmiot uznany za odpady znalazł się w jego posiadaniu. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczane odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Przywóz odpadów na teren kraju, jak wskazano prawidłowo w zaskarżonym Zarządzeniu, wymaga zgody Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (art. 4 ustawy), którym skarżący nie dysponuje. Z tych wszystkich powodów Sąd nie stwierdził, iżby zaskarżone zarządzenie pokontrolne organu naruszało prawo, stąd też - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. /-/ M.Kwiecińska /-/ B.Kamieńska /-/ W.Batorowicz MK