IV SA/Wa 993/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi B. P. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - B. P. wniósł zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno - zachodniego - II etap. Kwestionuje ustalenia dotyczące nowo projektowanej ulicy oznaczonej na rysunku symbolem 10 KDD. Ulica ta według ustaleń projektu przebiega m. in. przez działkę nr ew. (..), która stanowi jego własność. W zarzucie podniósł, że przyjęcie przez Radę Gminy planu o takim ustaleniu spowoduje konieczność wywłaszczenia części działki tj. pasa o szerokości 2,5 m na całej jej długości. Pogorszy to znacznie warunki korzystania z nieruchomości a bliskość drogi uczyni korzystanie niemożliwym. Według wnoszącego zarzut projekt planu został sporządzony na nieaktualnej mapie, na której nie uwidoczniono podziału działki nr (...), która to działka stanowi obecnie działki (...), (...), (...). Projektowanie drogi bez znajomości aktualnej sytuacji w terenie jest w jego ocenie niezgodne z prawem, niezgodne ze sztuką projektową i zdrowym rozsądkiem. Ponadto zrealizowanie ulicy 10 KDD spowoduje, że odległość budynku usytuowanego na działce (...) od krawędzi jezdni będzie wynosić 4 m co jest niezgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który stanowi, że odległość obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni wynosi przy drogach gminnych co najmniej 6 m. Projektowana droga na odcinku istniejącej przy ulicy (...) zabudowy ma mieć 5 m szerokości, w sytuacji gdy rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) w § 7 ust. 1 stanowi, że minimalna szerokość ulicy klasy D w terenie zabudowanym wynosi 10 m, a tylko w wyjątkowych wypadkach dopuszcza się przyjęcie mniejszej szerokości pod warunkiem, że szerokość ta będzie zapewniać funkcjonalność drogi. Według wnoszącego zarzut droga o szerokości 5 m nie będzie spełniać swojej funkcji, gdyż utrudnione będzie korzystanie z niej przez samochody osobowe, a wręcz niemożliwe przez samochody dostawcze i większe, zwłaszcza biorąc pod uwagę wyjazd na ulice (...). Utwardzona jezdnia będzie miała mniej niż 5 m szerokości, a w takiej sytuacji przepisy przewidują lokalizację "mijanki". Brak mijanek stwarza potencjalne niebezpieczeństwo zderzenia się pojazdów jadących z przeciwnych stron. Również skrzyżowanie drogi 10 KDD z istniejąca ulicą (...) będzie zagrażało bezpieczeństwu ruchu, gdyż istniejące zjazdy do posesji zlokalizowanych w niedalekiej odległości od ww. skrzyżowania, wysokie ogrodzenia i rosnące drzewa utrudniają dobrą widoczność. Według wnoszącego zarzut Rada winna odstąpić od uwzględnienia w projekcie planu drogi 10 KDD, gdyż brak jest logicznego uzasadnienia dla budowy tej drogi. Istniejące drogi równoległe do ulicy (...) doskonale sprawdzają się w praktyce i zapewniają optymalną komunikację. Rada Miejska K. uchwałą z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) odrzuciła zarzut B. P. do projektu planu. W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała co następuje: Projektowana ulica 10KDD ma poprawić warunki obsługi komunikacyjnej tego obszaru. Jej całkowita długość wynosi około pół kilometra a szerokość w liniach rozgraniczających - 10 m. Ze względu na istniejącą zwartą zabudowę wzdłuż ulicy (...) (11 KDW), fragment projektowanej drogi 10 KDD jest zawężony do 5 m. Dotyczy to odcinka, na którym droga ta przebiega przez działkę stanowiąca własność B. P.. Odcinek ten ma długość około 30 m i jest równy szerokości pasa zabudowy, przez który trzeba przeprowadzić drogę aby ją połączyć z ulicą (..). Wprowadzenie projektowanej ulicy 10 KDD do ulicy (...) w innym miejscu niż to wskazane w projekcie planu nie jest możliwe z uwagi na zwartą jej zabudowę. Brak odpowiedniego dojazdu do działek wynika z zabudowy powstałej w efekcie sukcesywnych podziałów działek rolnych. W ten sposób ulica (...) o szerokości 3 m, która stanowiła dogodny dojazd do pól uprawnych, stanowi obecnie jedyny dostęp do drogi publicznej dla ponad 30 zabudowanych działek na odcinku 600 m. Projektowane rozwiązanie komunikacyjne choć niekomfortowe, będzie korzystniejsze dla mieszkańców niż jego brak. Odnosząc się do zarzutu zbędności projektowania drogi w układzie prostopadłym do ulicy (...) Rada wskazała, że istniejące nieproporcjonalnie długie i wąskie "sięgacze", które pełnią funkcje ulic dojazdowych przy jednoczesnym braku ulic prostopadłych powodują wysoce niedogodną dla mieszkańców sytuację komunikacyjną. Dopuszczenie zabudowy w oparciu o trzymetrowej szerokości dojazdy jest sprzeczne z podstawowymi zasadami urbanistycznymi. Rada odniosła się też do zarzutu niezachowania w projekcie planu parametrów w zakresie szerokości na kwestionowanym odcinku drogi 10 KDD, jak również odległości budynku od krawędzi jezdni jakie wynikają z rozporządzenia wykonawczego w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i z ustawy o drogach publicznych. Wskazała, że przepisy dopuszczają odstępstwo od tych wymogów w wyjątkowych sytuacjach. Taką wyjątkową sytuacją w okolicznościach sprawy jest konieczność przeprowadzenia drogi przez tereny zainwestowane pomiędzy istniejącymi budynkami. Nie może być też mowy, według Rady, o lokalizowaniu "mijanki", skoro długość zawężenia drogi 10 KDD wynosi około 30 m zaś długość mijanki nie może być krótsza niż 25 m. Przewidziane w projekcie ścięcie linii rozgraniczających 5m x 5m (trójkąt bezpieczeństwa) poprawi widoczność i bezpieczeństwo ruchu na skrzyżowaniu drogi 10 KDD i 11 KDW a ww. wielkość tego ścięcia jest zgodna z przepisami rozporządzenia wykonawczego. Projekt planu został sporządzony na mapie, na której nie jest uwidoczniony podział działki nr ew. (...) na trzy odrębne działki oraz budynki wybudowane na tych działkach, gdyż podział i zainwestowanie nastąpiły już w toku procedury planistycznej, wszczętej uchwałą Rady z dnia (...) maja 1996 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu. Wykorzystywane na potrzeby projektu planu materiały planistyczne sporządzone na podstawie odrębnych przepisów powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzenia planu (według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dz. U. Nr 104, poz. 1587). Jako uzasadnienie prawne podjętego rozstrzygnięcia Rada wskazała przepis art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który upoważnia gminę do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze, w tym podejmowania rozstrzygnięć w zakresie przewidzianym w art. 10 ust. 1 tej ustawy. Dotyczy to także rozstrzygnięć, które naruszają interes prawny lub uprawnienie właściciela nieruchomości. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B. P.. Zaskarżonej uchwale zarzucił obrazę: - artykułu 1 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym (projekt planu nie uwzględnia wymagań ładu przestrzennego oraz zdrowia i bezpieczeństwa ludzi), - artykułu 24 ust. 3 powyższej ustawy (uchwała nie zawiera uzasadnienia prawnego), - artykułu 45 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (odległość pomiędzy krawędzią zaprojektowanej drogi 10 KDD a budynkiem na działce wynosi 4 m.), - artykułu 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane w związku z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (szerokość projektowanej drogi 10 KDD wynosi 5 m.). Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi przytacza te same argumenty co w zarzucie do projektu planu. W odpowiedzi na skargę Rada wnosi o jej oddalenie, dodatkowo wywodząc, że ingerencja w prawo własności skarżącego jest konieczna, bo nie ma innej możliwości połączenia drogi 10 KDD z drogą 11 KDW, z uwagi na zainwestowanie terenu wzdłuż drogi 11 KDW. Przebieg projektowanej drogi 10 KDD został ustalony w wyniku konsultacji z mieszkańcami w styczniu 2001 r. Również ówczesny właściciel działki nr ew. (...) nie sprzeciwiał się lokalizacji drogi i nie wniósł zarzutów do projektu planu, który to plan podczas pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu przewidywał taki sam przebieg drogi jak i obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) bowiem warunki o jakich mowa w tym przepisie zostały spełnione. Rada Miejska podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia (...) maja 1996 r. a o terminie wyłożenia projektu planu zawiadomiono w 2002 r. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym gmina w ramach zadań własnych ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu, a uprawnienie to realizuje między innymi przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To uprawnienie gminy określane w doktrynie jako "władztwo planistyczne" oznacza, że gmina samodzielnie rozstrzyga o zasadach zagospodarowania, co nie może być uznane jako dowolność działania. Rozstrzygnięcie o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania musi być dokonane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i na zasadach określonych w powołanej ustawie. Miejscowy plan zagospodarowania wraz z innymi ustawami kształtuje sposób wykonywania prawa własności i w sposób istotny determinuje treść prawa własności w zakresie wykorzystywania nieruchomości (art. 33 ustawy). W związku z tym wszelkie rozstrzygnięcia planistyczne, które ograniczają właściciela w sposobie korzystania z niej muszą być dokonywane z uwzględnieniem obowiązującego prawa. W sytuacjach konfliktowych gmina musi poszukiwać kompromisu między interesem wspólnoty samorządowej a indywidualnym interesem właściciela nieruchomości. Prawo własności, choć konstytucyjnie chronione, może być ograniczone w drodze ustawy i takim aktem ograniczającym prawo własności jest ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym (patrz Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, komentarz C.H. Beck, Warszawa 2005). Ochrona indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości, położonych na obszarze objętym planem, następuje na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jest realizowana między innymi przez składanie zarzutów do projektu planu (art. 24 ust. 1 ustawy). Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone ustaleniami przyjętymi w projekcie planu może wnieść zarzut. Wniesienie zarzutu nie oznacza obowiązku jego uwzględnienia. Obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego Rada nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie z mocy art. 4 ustawy tzw. "władztwa planistycznego". Wówczas mimo, że zostaje naruszony prawem chroniony interes wnoszącego zarzut wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględniania zarzutu, a w ślad za tym Radzie Gminy nie można skutecznie zarzucić, że zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługujących jej uprawnień i o ile uprawnień nie nadużywa i nie narusza obowiązującego prawa, odrzucenie zarzutu nie może skutkować stwierdzeniem przez Sąd nieważności uchwały odrzucającej zarzut. Skarżący jest właścicielem działki nr (...), która jest zabudowana domem mieszkalnym, położonej na obszarze objętym projektem planu. Według ustaleń planu projektowana ulica dojazdowa 10 KDD mająca połączyć ul. (...) z ul. (...) przebiega przez działkę skarżącego. Realizacja tego ustalenia wymaga zajęcia 150 m2 działki. Skarżący zarzuca, że pogorszy to znacznie warunki korzystania z nieruchomości między innymi przez bliskość drogi w stosunku do zabudowy. Przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem. Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd badając legalność zaskarżonej uchwały nie oceniał jej z punktu widzenia celowości i słuszności przyjętego w planie ustalenia odnośnie przebiegu drogi, a jedynie czy prawidłowo rozstrzygnięto o odrzuceniu zarzutu. Analiza przedłożonej dokumentacji nie wykazała, aby zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. Jej podjęcie zostało poprzedzone wyczerpaniem procedury, określonej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie znalazł argumentów, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że odrzucenie zarzutu skarżącego nastąpiło z naruszeniem prawa. Rada przyjęte ustalenia planistyczne uzasadniła wyjaśniając przyczyny takiego rozwiązania komunikacyjnego. Z uzasadnienia uchwały wynika, że projektowana ulica 10 KDD ma poprawić warunki obsługi komunikacyjnej obszaru już zabudowanego oraz przeznaczonego pod zabudowę. Jej całkowita długość wynosi około pół kilometra a szerokość w liniach rozgraniczających 10 m. Ze względu na istniejącą zwartą zabudowę wzdłuż ulicy (...) (11 KDW) jej fragment na odcinku przebiegającym przez działkę skarżącego jest zwężony do 5 m i ma długość około 30 m. Istniejąca ulica (...) (11 KDW) stanowi jedyny dojazd do prawie 30–stu zabudowanych działek na odcinku 600 m, a jej szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 3 m. Projekt przewiduje jej poszerzenie do 6 m ale nie będzie to możliwe na całej długości ze względu na stopień zainwestowania działek. Rada wskazała, że zwarta zabudowa uniemożliwia połączenie ulicy projektowanej z ulicą (...) w innym miejscu niż wskazano w projekcie planu. Większość nieruchomości wzdłuż ulicy (...) jest intensywnie zabudowana lub ma wymiary uniemożliwiające jednocześnie zabudowę i poprowadzenie drogi. Została także rozważona przez Radę propozycja skarżącego by zrezygnować z prostopadłego układu drogi 10 KDD na rzecz równoległego. Układ równoległy przy braku ulic prostopadłych Rada uznała za wysoce niedogodny dla mieszkańców, sprzeczny z podstawowymi zasadami urbanistycznymi dla terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową. W odpowiedzi na skargę Rada nadto wyjaśniła, że przebieg projektowanej drogi 10 KDD był wynikiem konsultacji z mieszkańcami S., które miały miejsce w styczniu 2001 r. Zawężenie drogi do 5 m na odcinku przebiegającym przez działkę nr (...) było rozwiązaniem kompromisowym z ówczesnym jej właścicielem. Do wyłożonego w 2002 r. projektu planu nie wniesiono ani jednego zarzutu dotyczącego przebiegu tej drogi, ówczesny właściciel działki również nie kwestionował tego ustalenia. Znając zamierzenia planistyczne gminy zabudował działkę nr (...) trzema budynkami mieszkalnymi i dokonał jej podziału na działki (...), (...), (...). Decyzja o warunkach zabudowy z dnia (...) marca 2004 r. zawierała ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy – 9 m od granicy działki sąsiedniej, co było uzasadnione projektowaną przez działkę drogą. W 2007 r. skarżący nabył działkę (...). Do wyłożonego ponownie w 2007 r. projektu planu, który przewiduje taki sam przebieg projektowanej drogi 10 KDD jak w wyłożeniu w 2002 r. skarżący wniósł zarzut kwestionując przebieg drogi przez jego działkę (...). Ze skargi wynika, że w dniu nabycia nieruchomości nie znał zamierzeń planistycznych gminy, co oznacza, że nie został poinformowany przez poprzedniego właściciela o projektowanej na jego działce drodze oraz, że sam nie zasięgnął informacji w tym zakresie w gminie. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że nie zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Wbrew zarzutowi skargi Rada powołała się na swoje uprawnienia wynikające z art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym upoważniona jest do ustalenia przeznaczenia zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy, w tym rozstrzygnięć przewidzianych w art. 10 ust. 1 ustawy. Rada wskazała, że jest zmuszona do ingerencji w prawo własności skarżącego i że ma on w związku z naruszeniem jego prawa ustaleniami projektu planu roszczenie do odszkodowania albo wykup nieruchomości lub też o nieruchomość zamienną. Przewidziane w projekcie planu zawężenie odcinka ulicy do 5 m jest dopuszczone prawem. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43 poz. 430) w § 7 stanowi, że szerokość ulicy w liniach rozgraniczających dla ulicy klasy D nie powinna być mniejsza niż 10 m. Wyjątkowo w przypadkach uzasadnionych trudnymi warunkami technicznymi lub istniejącym zagospodarowaniem dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1 (art. 2 § 2) jednak pod warunkiem spełnienia wymagań o których mowa w § 6. W sprawie niniejszej warunki z ust. 2 § 7 są spełnione. Istniejące zagospodarowanie terenu uniemożliwia przyjęcie szerokości 10 m. Wymóg przeprowadzenia analizy w przypadku przyjęcia mniejszej szerokości ulicy nie dotyczy sytuacji o jakiej mowa w sprawie. Zawężenie dotyczy odcinka ulicy około 30 m, a nie całej ulicy. Wymienione w przepisie elementy wymagające analizy wskazują jednoznacznie, że dotyczy to sytuacji, gdy przyjęto mniejszą szerokość całej ulicy nie zaś jej niewielkiego odcinka. Również wymóg stosowania mijanki, o jakim mowa w art. 126 rozporządzenia, nie ma zastosowania w sprawie. Dotyczy on sytuacji w której szerokość utwardzonej części jednopasmowej drogi klasy D jest mniejsza niż 5 m, przy czym długość mijanki powinna wynosić nie mniej niż 25 m. Odcinek zawężenia drogi 10 KDD wynosi 30 m, jest końcówką ulicy łączącą się z ulicą (...). Nie ulega wątpliwości, że projektowana droga na działce (...) w przypadku jej realizacji spowoduje, że istniejący budynek mieszkalny pozostanie w odległości 4 m od krawędzi drogi. Ustalenie to, aczkolwiek uciążliwe, nie narusza przepisów ustawy o drogach publicznych jak to zarzuca skarżący. Art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) określa wymogi sytuowania obiektów budowlanych przy drogach i stanowi, że przy drodze gminnej obiekt może być usytuowany w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przepis ten w ust. 2 przewiduje w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, co może nastąpić za zgodą zarządcy drogi. Treść tego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości, że nie dotyczy on sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej, ale sytuowaniem obiektu względem istniejącej drogi. Nadto skarżący zarzucił, że załącznik graficzny do projektu planu został sporządzony na nieaktualnej mapie sytuacyjno – wysokościowej. Na mapie nie są bowiem uwidocznione podziały działki nr (...) na trzy mniejsze (...), (...), (...) oraz wybudowane na tych działkach budynki. Załącznik graficzny istotnie nie uwidacznia ani podziału działki ani też jej zabudowy. Ten stan zaistniał jednak już w trakcie trwania procedury planistycznej, która została zapoczątkowana uchwałą nr (...) Rady Miejskiej K. z dnia (...) maja 1996 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i (...) K. w części obejmującej obszar S. północno – zachodniego. Odnosząc się do tego zarzutu Rada powołała się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164 poz. 1587) wydanego na podstawie ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzenia tego projektu i stwierdziła, że projekt planu został sporządzony na mapie aktualnej na dzień przystąpienia do sporządzenia tego projektu. Można oczywiście mieć wątpliwości, na które wskazuje skarżący, czy Rada może powoływać się na rozporządzenie wydane na podstawie ustawy innej niż ta, na której jest oparta procedura planistyczna w niniejszej sprawie. Należy jednak podkreślić, że przed wydaniem wspomnianego rozporządzenia w orzecznictwie przyjmowało się, że mapa wykorzystywana na potrzeby projektu planu miejscowego powinna być aktualna na dzień skierowania projektu do uzgodnienia. Jak wynika z akt sprawy projekt planu został skierowany do uzgodnienia w lutym 2001 roku. Ponowne wyłożenie projektu planu nastąpiło w 2007 r. przy czym ustalenie dotyczące drogi 10 KDD nie uległo zmianie w stosunku do pierwotnego. Skoro przebieg drogi przez działkę nr (...) zaakceptował jej ówczesny właściciel w 2002 r. i zabudował działkę w sposób uwzględniający przebieg projektowanej drogi (nieprzekraczalna linia zabudowy 9 m od granicy sąsiada), to ponowne wyłożenie projektu planu z takim samym ustaleniem na mapie, która nie uwzględniała zabudowy powstałej w toku procedury planistycznej, nie jest uchybieniem, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Reasumując należy stwierdzić, że aczkolwiek kwestionowane ustalenie projektu planu ingeruje w prawo własności skarżącego, to jednak zaskarżona uchwała odrzucająca zarzut nie narusza prawa. Przyjęte ustalenie w projekcie planu dotyczące przebiegu drogi 10 KDD przez działkę (...) mieści się w granicach uprawnień gminy wynikających z ustawy i nie narusza obowiązującego prawa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.