III SA/Łd 189/08

Dnia 17 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę III SA/Łd 189/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), cofnął J. W. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów o numerze [...], wydane decyzją Starosty [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że do urzędu wpłynęło pismo Komendy Powiatowej Policji w B., w sprawie zatrzymania w dniu 23 maja 2007r. dowodu rejestracyjnego pojazdu marki Toyota Avensis o nr rejestracyjnym [...]. Powodem zatrzymania dokumentu była niezgodność układu kierowniczego z wymaganiami określonymi przepisami, bowiem kierownica pojazdu znajdowała się po jego prawej stronie. Organ podniósł, iż na powyższą okoliczność dokonano kontroli i stwierdzono, że badania technicznego pojazdu dokonał w dniu 13 września 2005 r. diagnosta – J. W., wydając zaświadczenie o spełnieniu przez pojazd wymagań technicznych, o których mowa w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie natomiast do § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości 40 km/h nie powinna być umieszczona po prawej stronie. Zdaniem organu, w przypadku zatem, gdy w pojeździe kierownica umieszczona jest po prawej stronie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego. W ocenie Starosty, w sprawie zaistniały zatem przesłanki do zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Organ I instancji nie zgodził się jednocześnie ze stanowiskiem diagnosty co do bezpośredniego stosowania, w tego typu przypadkach, wskazanych przez niego przepisów prawa unijnego. Podkreślił, że Dyrektywa Komisji 1999/7/WE z dnia 26 stycznia 1999 roku dostosowująca do postępu technicznego Dyrektywę Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 roku odnoszącą się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz Dyrektywa Komisji z dnia 30 października 1990 roku dostosowującą do postępu technicznego Dyrektywę Rady Europy 77/649/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszącą się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych nie ma zastosowania bezpośredniego, gdyż wymaga inkorporacji do porządku prawnego poszczególnych krajów. Organ podniósł, iż prawo Unii Europejskiej obowiązuje bezpośrednio bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Podstawową zasadą prawa wspólnotowego ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z załącznikami i protokołami. Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć rozporządzenia, dyrektywy, decyzje zalecenia i opinie. Rozporządzenie jest aktem wiążącym w całości i jest bezpośrednio stosowane w każdym państwie członkowskim. Dyrektywy natomiast skierowane są do państw członkowskich, określają cel, który powinien być osiągnięty w wyznaczonym terminie. Wybór metody i sposobu realizacji celu należy do państw członkowskich. Zdaniem organu, warunkiem związania podmiotów przepisami dyrektywy jest wdrożenie przepisów dyrektywy do krajowego porządku prawnego. W odwołaniu J. W. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji jako niezgodnej z obowiązującym prawem. Zdaniem wnoszącego odwołanie, pojazd Toyota Avensis z kierownicą po prawej stronie, spełnia wymagania techniczne określone zarówno w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i w przepisach unijnych określonych w Dyrektywie Komisji 1999/7/WE z dnia 26 stycznia 1999 roku dostosowującej do postępu technicznego Dyrektywę Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 roku odnoszącej się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz Dyrektywie Komisji z dnia 30 października 1990 roku dostosowującej do postępu technicznego Dyrektywę Rady Europy 77/649/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszącej się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych. Zgodnie bowiem z art. 2 Dyrektywy 70/311/EWG żadne Państwo Członkowskie nie może w odniesieniu do układu kierowniczego odmówić dopuszczenia do ruchu pojazdów, jeżeli spełniają one wymagania przedstawione w Załączniku ww. Dyrektywy. J. W. podniósł także, iż użyty w przepisie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia wyraz "powinna" oznacza oczekiwanie, że coś istnieje, a nie obowiązek. Wskazał nadto, że homologacja pojazdu wydana w jakimkolwiek kraju Unii Europejskiej musi być honorowana w pozostałych krajach członkowskich, zgodnie z "Porozumieniem dotyczącym przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonym w Genewie dnia 20 marca 1958 roku". Skarżący powołał się na Komunikat Nr 2(89) - Informację Ministra Transportu z dnia 2 stycznia 2007 roku, z której wynika, że Komisja Europejska, w sprawie wszczętej przeciwko Polsce, podtrzymała zarzut dotyczący wymogu badań technicznych pojazdów używanych, importowanych z krajów UE, przed ich pierwszą rejestracją w Polsce. J. W. wskazał, że skoro w prawie unijnym istnieje norma, która dopuszcza uzyskanie świadectwa homologacji pojazdu z kierownicą po prawej stronie, co w konsekwencji oznacza, iż budowa takiego pojazdu nie zagraża bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie narusza porządku ruchu na drodze i nie naraża kogokolwiek na szkodę oraz zapewnia dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, to wynikający pośrednio z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, póz. 2250 z późn. zm.) zakaz dopuszczenia takiego pojazdu do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez wydanie negatywnego zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu - należy uznać za sprzeczny normami unijnymi. W dodatkowych wyjaśnieniach przesłanych w dniu 23 stycznia 2008 r. J. W. ustosunkował się do pisma Starostwa z dnia 23 lipca 2007 r. skierowanego do Ministerstwa Transportu Departamentu Dróg i Transportu Drogowego oraz odpowiedzi na powyższe pismo, wskazując, że odnoszą się one do jednego aktu wspólnotowego tj. Dyrektywy Komisji 1999/7/WE dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/311/EWG odnoszącą się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep. Wskazał, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Departamentu Dróg i Transportu Drogowego i Radcy prawnego, ponieważ przepisy powoływanych przez niego dyrektyw pozostają w ścisłej spójności ze sprawą. Samochód marki Toyota Avensis był dopuszczony do ruchu w UE, gdyż spełniał wszystkie wymogi prawa wspólnotowego, co oznacza, że osoba fizyczna kupująca auto na terenie unii nie jest zobligowana do uzyskania homologacji. W jego ocenie, w dniu przeprowadzania badania technicznego Toyota Avensis była sprawna technicznie i spełniała wszelkie wymogi, określone w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisach unijnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] Nr [...], utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, ze zm.) kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Także w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250, ze zm.) zawierającym wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego, w kolumnie "Podstawowe kryteria uznania stanu technicznego za niezadowalający" znajduje się zapis "Kierownica umieszczona z prawej strony w pojazdach o liczbie kół większej niż trzy, których prędkość jest większa niż 40 km/h". Odnosząc stan faktyczny sprawy do przedstawionej regulacji prawnej Kolegium uznało, iż decyzja organu I instancji zapadła zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zebrany bowiem w sprawie materiał dowodowy potwierdził wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnie z przepisami. Odnosząc się do zarzutu konieczności zastosowanie przez organy dyrektyw prawa europejskiego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło argumenty analogiczne z zawartymi w uzasadnieniu decyzji Starosty [...]. Kolegium wyraziło także pogląd, że użyty w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. zwrot "powinna" oznacza istnienie określonego obowiązku. Stosownie bowiem do objaśnienia zawartego w tomie II Słownika Języka Polskiego wyraz "powinna" w połączeniu z podmiotem nieosobowym wskazuje na konieczność spełniania pewnego warunku, odpowiadania pewnym wymaganiom, oczekiwaniom wyrażonym w orzeczeniu. Także w piśmiennictwie przyjmuje się, że wyrażenie, w którym użyto zwrotu "powinien" w sensie normatywnym, jest równoznaczne z wyrażeniem, przez które w sposób bezpośredni coś się komuś nakazuje (zakazuje). Organ nie zgodził się zatem z interpretacją tego przepisu, dokonaną przez wnoszącego odwołanie. W skardze na powyższą decyzję J. W. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym przez jego zastosowanie, a także przepisów prawa wspólnotowego – art. 2 Dyrektywy Rady UE z dnia 8 czerwca 1970 roku w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz art. 2 ust. 3 Dyrektywy Komisji 1999/7/WE z dnia 26 stycznia 1999 roku dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/311/EWG odnoszącą się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep – poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji uniemożliwienie przyznania homologacji krajowej oraz rejestracji pojazdu z powodów dotyczących układu kierowniczego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi J. W. wskazał, że zasadniczą kwestią rozpoznawanej sprawy jest możliwość stosowania regulacji zawartych w dyrektywie bezpośrednio w państwie członkowskim, mimo że państwo to nie doprowadziło do implementacji tejże dyrektywy. W ocenie skarżącego, organy całkowicie pominęły kwestię dopuszczalności bezpośredniego skutku dyrektyw w związku z uchybieniem terminu wprowadzenia regulacji dyrektyw do porządku krajowego, bądź niewykonaniem czy też nienależytym wykonaniem dyrektyw w terminie. Dopuszczalne jest bowiem, w drodze wyjątku, wywołanie bezpośredniego skutku dyrektyw, w sytuacji gdy upłynął termin do wykonania dyrektywy, a państwo członkowskie nie wykonało dyrektywy lub wykonało ją nienależycie. Skarżący podniósł, że w powołanych w zarzutach skargi dyrektywach wskazano termin implementacji ich postanowień na dzień 30 czerwca 1999 roku. Polski ustawodawca nie przystąpił do należytego wdrażania przedmiotowych przepisów, co skutkowało wszczęciem przez Komisję Europejską w lipcu 2005 roku postępowania przeciwko Polsce w trybie art. 226 TWE. Postępowanie dotyczyło określonego w prawie polskim wymogu badań technicznych pojazdów używanych, importowanych z krajów UE przed ich pierwszą rejestracją w Polsce. Po wyjaśnieniach strony polskiej, Komisja utrzymała wszystkie swoje zarzuty, co spowodowało wszczęcie zgodnie z art. 226 TWE drugiego etapu postępowania. W świetle tych postępowań Ministerstwo Infrastruktury w Komunikacie Nr 2 (89) poinformowało, iż dalsze ograniczanie swobody przepływu towarów – które zgodnie z oceną Komisji Europejskiej zachodzi w przypadku restrykcji związanych z rejestracją pojazdów z krajów UE – spowodować może wszczęcie postępowania w trybie art. 228 TWE, które może zakończyć się nałożeniem na Polskę kary finansowej. W ocenie skarżącego, informację tą należy zinterpretować jednoznacznie – wobec braku regulacji krajowych stosować należy bezpośrednio przepisy prawa wspólnotowego. Skarżący powołał się nadto na orzecznictwo ETS w zakresie możliwości bezpośredniego stosowania dyrektyw w tzw. układzie wertykalnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić przesłankę do ich uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w myśl którego starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Brzmienie tego przepisu oznacza, iż wydanie zaświadczenia przez diagnostę lub dokonanie przezeń wpisu w dowodzie rejestracyjnym niezgodnych ze stanem faktycznym lub wymogami prawnymi, zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień, bez konieczności wnikania, czy naruszenie prawa było znaczące, czy też nie. Powyższa regulacja nie daje bowiem organowi prawa do odstąpienia od wskazanej w tym przepisie sankcji, jak również do miarkowania konsekwencji. W niniejszej sprawie niespornym jest, iż w wyniku kontroli stwierdzono, że w dniu 13 września 2005r. J. W., posiadający uprawnienia diagnosty Nr [...] wydane w dniu [...], dokonał badania technicznego pojazdu marki Toyota Avensis o nr rejestracyjnym [...], w którym kierownica znajdowała się po prawej stronie. W tych okolicznościach skarżący wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym, uznając iż samochód spełnia wszelkie kryteria umożliwiające dopuszczenie go do krajowego ruchu drogowego. Tymczasem, zgodnie z przepisami art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, regulującymi warunki techniczne pojazdów, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę (pkt 1) oraz zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu (pkt 5). Stosownie natomiast do § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Także w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.), zawierającym wykaz czynności kontrolnych oraz podającym metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego w kolumnie "Podstawowe kryteria uznania stanu technicznego za niezadowalający" znajduje się zapis: "kierownica umieszczona z prawej strony w pojazdach o liczbie kół większej niż trzy, których prędkość jest większa niż 40 km/h". W kontekście powołanych wyżej przepisów należy uznać, iż umieszczenie kierownicy po prawej stronie pojazdu o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, zagraża bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu i narusza porządek ruchu na drodze, a także nie zapewnia dostatecznego pola widzenia kierowcy oraz łatwego, wygodnego i pewnego posługiwania się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu. Oznacza to, iż J. W. wydając w dniu [...] zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu marki Toyota Avensis, w którym kierownica znajdowała się po prawej stronie, działał niezgodnie z cytowanymi wyżej przepisami prawa. Słusznie zatem uznały organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie, iż zaistniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych, w oparciu o art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organy naruszyły przepisy prawa wspólnotowego, poprzez niezastosowanie art. 2 Dyrektywy Rady UE z dnia 8 czerwca 1970r. w sprawie zbliżania ustawodawst Państw Członkowskich odnoszących się do układów pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U.UE.L.70.133.10 ze zm.) oraz art. 2 ust. 3 Dyrektywy Komisji 1999/7/WE z dnia 26 stycznia 1999r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 70/311/EWG odnoszącą się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.Urz.UE.L.99.40.36 ze zm.), Sąd uznał go za niezasadny. Co prawda należy przyznać skarżącemu rację, iż istnieje możliwość stosowania wprost przepisów dyrektyw unijnych - a wynika to przede wszystkim z orzecznictwa ETS oraz podążającej za nim doktryny, jednak muszą zostać spełnione pewne warunki. Przede wszystkim, dyrektywa, której normy mają być stosowane bezpośrednio, nie została – mimo upływu terminu do jej implementacji – przetworzona do prawa krajowego lub została przetworzona w sposób nieprawidłowy oraz musi istnieć bezpośredni związek przepisów dyrektywy z przedmiotem uprawnień jednostki, a także precyzyjny i bezwarunkowy charakter przepisów dyrektywy (por. A.Wróbel, Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy. Kraków, 2005, str. 97 i nast.). W sprawie C-170/07 w orzeczeniu z dnia 5 czerwca 2008r. ETS stwierdził, iż wprowadzając przed pierwszą rejestracją w Polsce wymóg badania technicznego w stosunku do przywożonych pojazdów używanych zarejestrowanych uprzednio w innych Państwach Członkowskich, Rzeczpospolita uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 TWE, co mogłoby świadczyć, że spełniona została pierwsza z wymienionych wyżej przesłanek do bezpośredniego stosowania powołanych przez skarżącego dyrektyw. Jednak, w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, żadna z przytoczonych przez skarżącego dyrektyw nie nadaje praw jednostce – osobie przeprowadzającej badania techniczne pojazdów, w taki sposób, by mogła ona korzystać w pełni swoich praw i powoływać się na nie przed sądem krajowym. Powołane wyżej dyrektywy zawierają bowiem regulacje prawne odnoszące się do rejestracji przywożonych pojazdów używanych, a nie do metod i kryteriów przeprowadzania przez diagnostę oceny stanu technicznego pojazdu. Rozpatrywana natomiast sprawa toczy się w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdu, a nie w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, który posiada kierownicę umieszczoną po prawej stronie. Dlatego też, zdaniem Sądu, brak jest możliwości bezpośredniego zastosowania przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, powołanych przez skarżącego dyrektyw. Reasumując, Sąd uznał, iż zarówno ustaleniom dotyczącym stanu faktycznego sprawy, jak i rozumowaniu organów, opartemu na powołanych wyżej przepisach, nie można zarzucić błędu, który miałby istotny wpływ na wynik tej sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. AD