VI SA/Wa 1637/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął S. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 24 stycznia 2008 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską ze względu na uzyskaną informację od Prokuratury Rejonowej w [...] o toczącym się przeciwko S. W. postępowaniu karnym, o czyn z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. Z przesłanego aktu oskarżenia wynikało, iż S. W. jest oskarżony o to, że w dniu [...] września 2007 r., będąc odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnił wynikającego stąd obowiązku i przez to naraził pracownika M. N. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie dopełniając obowiązku udzielenia instruktażu BHP przed podjęciem pracy przez pracownika M. N., dopuścił do wykonywania pracy na terenie [...] w G. w wyniku czego, doszło do zsunięcia się kłody drewna, która uderzyła w lewą nogę M. N., powodując obrażenia w postaci [...] – naruszenia czynności narządów ciała powyżej 7 dni – tj. przestępstwo z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W uzasadnieniu wskazano m. in. na postawę oskarżonego dotychczas niekaranego sądownie oraz wyrażoną przez niego zgodę na skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy. W aktach administracyjnych znajduje się pozytywna opinia o S. W. w miejscu zamieszkania, sporządzona w dniu 1 lutego 2008 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] oraz pismo Polskiego Związku Łowieckiego – Zarządu Okręgowego w [...] z dnia 24 stycznia 2008 r. zawierające informację, iż S. W. jest członkiem PZŁ i przeciwko niemu nie toczy się i nie toczyło postępowanie dyscyplinarne. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. cofnięto S. W., zwanemu dalej skarżącym, pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, iż wobec skarżącego toczy się postępowanie karne na podstawie art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k., co pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdził, że fakt oskarżenia o popełnienie czynu przeciwko życiu i zdrowiu oraz przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową jest podstawą zaliczenia skarżącego do grupy osób nie dających rękojmi bezpiecznego posiadania i używania broni. Podkreślił wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez stronę. S. W. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. Zaznaczył, że został skazany za niedopełnienie obowiązków związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy i wyrok nie ma związku z jego zawodem [...] ani myśliwego. Podkreślił, iż pozwolenie na broń posiada od 1977 r. i do czasu wyroku nie był karany. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia 16 maja 2005 r., z której wynika, iż w Sądzie Rejonowym w [...] w dniu [...] grudnia 2007 r. zapadł wyrok w sprawie S. W. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. o sygn. akt [...], który jest prawomocny od dnia [...] stycznia 2008 r. Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zdaniem organu obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami wynika z faktu, iż dopuścił się on czynu z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k., sklasyfikowanego w kodeksie karnym jako przestępstwo skierowane przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową w zw. z przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Komendant Główny Policji podkreślił, iż fakt skazania za powyższe przestępstwo zostało potwierdzone przez stronę w odwołaniu oraz zweryfikowane w toku czynności przed organem odwoławczym. W związku z powyższym organ uznał, iż skarżącego należy zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazano, iż na tę ocenę nie może mieć wpływu pozytywna opinia z miejsca zamieszkania. S. W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł, iż wypadek, za który został skazany dotyczył naruszenia przepisów związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy a nie przeciwko życiu i zdrowiu. Podkreślił, iż wypadek spowodowany został przez niedopatrzenie. Zarzucił, iż złamanie przepisów o ochronie pracowników nie może być podstawą odebrania pozwolenia na broń myśliwską. Powołał się na pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przeciwko skarżącemu nie toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tj. przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skarżący został oskarżony o popełnienie czynu z art. 220 § 1 k.k., tj. przestępstwa zawartego w rozdziale XXVIII Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową. Czyn miał tylko związek z art. 157 § 1 k.k., tj. przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Prowadzone postępowanie karne wobec skarżącego a nawet późniejsze skazanie samo w sobie nie uzasadnia jeszcze stwierdzenia organu, iż zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt prowadzenia postępowania karnego czy nawet fakt skazania wyrokiem, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 697/07). W orzecznictwie zwraca się również uwagę, że należy oceniać charakter i cechy konkretnego czynu, również okoliczności dotychczasowego wykonywania uprawnień wynikających z pozwolenia na broń, a także opinii posiadacza broni nie pozostają bez znaczenia. Organ wziął pod uwagę jedynie sam fakt wydania aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu, nie przeprowadził żadnego dowodu w sprawie, nie przesłuchał strony na okoliczność zdarzenia, pominął stwierdzenia w samym akcie oskarżenia, w uzasadnieniu którego wskazano m. in. na postawę oskarżonego dotychczas niekaranego sądownie oraz wyrażoną przez niego zgodę na skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy, nie ustalił, za jaki czyn został rzeczywiście skazany oskarżony, pominął powoływaną przez skarżącego okoliczność wieloletniego prawidłowego korzystania z pozwolenia na broń. Ogólnikowe stwierdzenie, iż toczące się postępowanie karne w sprawie o czyn, który ma tylko związek z przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, w ocenie Sądu, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, iż skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż organ nie wykazał w dostatecznym stopniu związku między wniesionym aktem oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. i późniejszym skazaniem, a obawą użycia broni niezgodnie z prawem, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ze względu na to, że stwierdzone naruszenia wskazanych przepisów postępowania dotyczą zarówno decyzji I instancji jak i II instancji Sąd uchylił obie decyzje. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a.