I SA/Po 835/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek(spr.) Sędziowie Sędzia NSA Sylwia Zapalska Asesor sądowy WSA Szymon Widłak Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Słupcy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że decyzja wymienione w punkcie I nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/Sz. Widłak /-/St. Małek /-/S. Zapalska Wójt Gminy decyzją z (...) ustalił A. i K. K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2007 z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie (...) zł., w tym grunty o powierzchni (...) m2 według stawki "od pozostałych" w wysokości (...) za m2 i budynek o powierzchni (...) m2 stawką "od budynków rekreacyjnych i letniskowych" po (...) zł. za m2. K. K. wniósł odwołanie zarzucając, iż grunty powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a budynek winien być opodatkowany stawką "od budynków mieszkalnych". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazano na naruszenie przepisów art. 165 § 2 art. 200 i art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy postanowieniem z (...) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007. Decyzją z dnia (...) na podstawie przepisów art. 6 ust. 6 i 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy z (...) w sprawie określenia stawek na podatek od nieruchomości w 2007 r. określił A. i K. K. wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości (...) zł. w tym od budynku letniskowego w kwocie (...) zł. przy zastosowaniu stawki (...) zl. Ustalono, że K. K. na działce nr (...) w miejscowości K. zgodnie z udzielonym pozwoleniem wybudował domek letniskowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) potwierdził bez zastrzeżeń zawiadomienie inwestora o zakończeniu budowy budynku letniskowego. Według oceny organu podatkowego przedmiotowy obiekt jest domem letniskowym (rekreacyjnym), a nie budynkiem mieszkalnym. Podatnicy na stałe mieszkają na terenie miasta P., a w domu letniskowym mieszkają wyłącznie w miesiącach letnich. Zgodnie z powołaną uchwałą Rady Gminy stawka podatku od nieruchomości budynków rekreacyjnych i letniskowych wynosi (...) za m2. Stwierdzono także, iż w świetle przepisu art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy podatkowej żądanie zwolnienia gruntu od podatku jest nieuzasadnione. Powołany przepis dotyczy bowiem gruntów położonych na obszarach objętych ścisłą ochroną a także budynków służących bezpośrednio osiągania celów z zakresu ochrony przyrody w parkach narodowych i rezerwatach przyrody. K. K. wniósł odwołanie. Stwierdził, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy podatkowej przedmiotowy grunt jest zwolniony od podatku, gdyż położony jest na terenie Parku Krajobrazowego. W odniesieniu do budynku odwołujący wskazał, iż obiekt ten jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, odpowiadający wymogom przepisu art. 2 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Podniósł, iż od (...) jest w przedmiotowym budynku zameldowany na pobyt czasowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją uchyliło rozstrzygnięcie Wójta Gminy z (...) i ustaliło podatnikom A. K. i K. K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie (...) zł. (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej). Organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się na terenie parku narodowego bądź rezerwatu przyrody, o których mowa w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy podatkowej. Z tego względu przedmiotowe grunty nie podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości i w tym zakresie odwołanie nie zostało uwzględnione. Odnosząc się do problemu opodatkowania budynku organ odwoławczy wskazał, iż obiekty określone w pozwoleniu na budowę lub zgodzie na użytkowanie jako letniskowe mogą być w świetle art. 5 ust. 2 ustawy podatkowej: a) budynkami pozostałymi, b) budynkami mieszkalnymi, zaspokajającymi potrzeby mieszkaniowe. O funkcji mieszkalnej budynku nie może przesądzać kryterium całorocznego w nim zamieszkiwania, czy też potwierdzenie zameldowania na pobyt stały. Każdy bowiem taki przypadek winien być indywidualnie rozpatrywany. W niniejszej sprawie budynek zgodnie z pozwoleniem na budowę jest "budynkiem letniskowym". Wzniesiony został jednak jako budynek spełniający kryteria budynku przeznaczonego do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego, a nadto wyposażony jest w ogrzewanie węglowe. Z tego powodu organ odwoławczy przyjął, iż przedmiotowy budynek jest wykorzystywany dla szeroko rozumianej funkcji mieszkaniowej i winien być opodatkowany według stawki budynków mieszkalnych. Skargę wniósł Prokurator Rejonowy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie: – art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o, podatkach i opłatach lokalnych poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego dla budynku letniskowego w wysokości przewidzianej dla budynku mieszkalnego, – art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęcie budynku letniskowego za budynek mieszkalny., – oraz sprzeczność ustaleń ze zgromadzonymi dowodami. Wskazał, iż organ odwoławczy uzasadnił zaskarżona decyzję "w sposób lakoniczny i ogólnikowy", ograniczając się do stwierdzenia, iż "obiekt jest budynkiem letniskowym, jednakże spełnia kryteria budynku mieszkalnego". Wyrażony przez organ odwoławczy pogląd jest jednak sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym. Podatnik bowiem jak wynika z jego pisemnych wyjaśnień mieszka zarówno w P., gdzie jest zameldowany, jak też w K., gdzie mieszka w okresie letnim. Podkreślono, iż budynek służy podatnikom jedynie do zaspokajania potrzeb związanych z wypoczynkiem, rekreacją spędzaniem urlopów a nie zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Stwierdzono, iż bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisu art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne skoro Starostwo Powiatowe nie posiada założonej ewidencji budynków Gminy. W tej sytuacji dokumentacja techniczna budynku (pozwolenie na budowę) ma jedynie charakter dowodowy. Żaden jednak przepis ustawy podatkowej nie odsyła do dokumentacji technicznej jako kryterium zaliczenia budynku do określonej kategorii, dla potrzeb podatkowych. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Prokurator trafnie bowiem zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie przepisu art. 5 ustawy o, podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844). Wskazany przepis upoważnia Radę Gminy do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, wyznaczając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. Przepis różnicuje stawki podatku między innymi ze względu na kryterium sposobu korzystania z nieruchomości. W ramach tego zróżnicowania wyodrębniona została kategoria budynków mieszkalnych, dla których przewidziano najniższą (preferencyjną) stawkę podatkową (art. 5 ust. 1 pkr 2 lit. a). Wyższe stawki przewidziano dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zajętych na określone rodzaje działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b-d). Budynki nie mieszczące się w tych kategoriach określone zostały jako "budynki pozostałe" (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) z właściwą dla nich stawką podatkową. W rozpatrywanej sprawie uchwała Rady Gminy z (...) ustaliła stawki roczne na 2007 rok podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych w wysokości (...) za 1 m2, a od budynków rekreacyjnych i letniskowych po (...) zł za 1 m2 powierzchni użytkowej. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest problem klasyfikacji budynku położonego w miejscowości K. na działce (...). Organ odwoławczy, ustalając zobowiązanie podatkowe uznał, iż przedmiotowy budynek z uwagi na treść pozwolenia na budowę jest wprawdzie "budynkiem letniskowym", jednak wzniesiony został jako "budynek spełniający kryteria budynku przeznaczonego do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego i jest wyposażony w ogrzewanie węglowe". Prokurator słusznie zauważył, iż powyższe uzasadnienie sformułowane zostało "w sposób lakoniczny i ogólnikowy". Nie wynika bowiem z niego jakie przesłanki zadecydowały o zaliczeniu przedmiotowego obiektu do budynku mieszkalnego (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Stosownie do przepisu art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 z zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W przypadku jednak braku takiej ewidencji, co ma miejsce w niniejszej sprawie, rodzaj budynku powinien zostać określony przede wszystkim na podstawie dokumentacji budowlanej. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest bowiem dokumentem urzędowym, o którym mowa art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Bezsporne jest w sprawie, iż przedmiotowy budynek znajduje się na terenie, który zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczony został pod budownictwo rekreacyjne. Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła budynku letniskowego a podatnicy zgłosili do użytkowania budynek letniskowy a nie mieszkalny. Przyznali też, iż na stałe mieszkają w P., a w K. jedynie w okresie letnim. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, iż skarga słusznie zarzuca sprzeczność rozstrzygnięcia organu odwoławczego z zebranym materiałem dowodowym. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Z przyczyn społecznych niektóre nieruchomości opodatkowane zostały niższymi stawkami. Dotyczy to budynków mieszkalnych, które służą stałemu zamieszkiwaniu i zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych podatnika i jego rodziny. Temu wymogowi nie odpowiada budynek letniskowy, który ze swej istoty przeznaczony jest do sezonowego jedynie zamieszkiwania. Na klasyfikację takiego budynku nie ma jednak wpływu jego standard, a w szczególności czy jest wyposażony np. w ogrzewanie węglowe czy też długość trwania sezonu letniego. Z tego względu budynek przeznaczony przez podatników na cele rekreacyjne (letniskowe) niezależnie od jego stanu technicznego i częstotliwości wykorzystania winien być uznany za "pozostały budynek" o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy podatkowej. Organ odwoławczy ma oczywiście rację, że żaden przepis prawa nie odsyła do dokumentacji budowlanej jako kryterium zaliczenia budynku do określonej kategorii wymieniony w ustawie podatkowej. Jednak w przypadku braku stosownej ewidencji budynków zaliczenie do określonej kategorii winno być oparte przede wszystkim na urzędowej dokumentacji budowlanej, z której wynika przeznaczenie budynku. W postępowaniu podatkowym zgodnie bowiem z przepisem art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej – jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skarga słusznie więc stwierdza, z powołaniem się na stanowisko Ministerstwa Finansów wyrażone w piśmie 16 stycznia 2007 r., że jeżeli z dokumentów urzędowych (pozwolenie na budowę) nie wynika mieszkalny charakter budynku, to należy go opodatkować według stawki od "budynków pozostałych". Z tych powodów, uznając skargę za zasadną na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/Sz.Widłak /-/St. Małek /-/S. Zapalska LF