V SA/Wa 1464/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. sprawy ze skargi A. W., A. W. – wspólników W. s.c. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz stwiedzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w zakresie stanowiska co do kontynuowania egzekucji administracyjnej oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2006 r. w W. przy ul. E. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowany kierowca okazał wymagane dokumenty. W trakcie kontroli stwierdzono, że w kontrolowanym pojeździe zainstalowany był taksometr, który w czasie kontroli był użytkowany, na kontrolowanym pojeździe znajdowały się napisy [...] i numer telefonu [...], a nadto pojazd wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci podświetlanego transparentu z numerem telefonu [...] i napisem [...]. Stwierdzono zatem naruszenia wynikające z art. 18 ust. 5 lit. a, b, c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.); dalej: "ustawa o transporcie drogowym". Wskazany przepis stanowi, iż przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W wyniku stwierdzonych naruszeń M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "MWITD") decyzją nr [...] z [...] lipca 2007 r. nałożył na A. W. i A. W.- wspólników W. s.c. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją nr [...] z [...] października 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W celu przymusowego wyegzekwowania kary pieniężnej organ I instancji wystawił w dniu [...] listopada 2007 r. tytuł wykonawczy nr [...]. Skarżący pismem z [...] stycznia 2008 r. wnieśli do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. skargę na czynności egzekucyjne, zarzucając brak natychmiastowej wykonalności nieprawomocnych decyzji administracyjnych, na podstawie których wydano tytuł wykonawczy oraz wydanie decyzji przez niewłaściwy organ poprzez naruszenie art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462 z późn. zm.), nowelizującego art. 51 ustawy o transporcie drogowym. Powyższą skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał do MWITD celem zajęcia stanowiska w trybie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954); zwanej dalej: "ustawą egzekucyjną". MWITD postanowieniem z [...] lutego 2008 r. nr [...] uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne oraz wniósł o kontynuowanie egzekucji administracyjnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez art. 35 i 36 k.p.a. Podniesiono, iż tytuł wykonawczy pochodzi od nieuprawnionego do jego złożenia organu. Wskazano, że skoro po nowelizacji ustawy o transporcie drogowym organem uprawnionym do wydania decyzji jest wojewoda, a inspektor wydaje decyzje tylko w jego imieniu, to jednocześnie wszelkie czynności egzekucyjne jako mające charakter techniczny mogą być wykonane przez wojewodę. Ponadto, zarzucono, iż decyzja nakładająca karę została niewłaściwie doręczona stronie, bowiem w toku postępowania administracyjnego wspólnicy spółki ustanowili pełnomocnika, na adres którego przedmiotowa decyzja winna być doręczona. GITD postanowieniem nr [...] z [...] marca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w zakresie stwierdzenia bezzasadności zarzutów zobowiązanych oraz stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie w zakresie stanowiska co do kontynuowania egzekucji administracyjnej. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, co przesądza o tym, iż decyzje w I instancji wydaje jedynie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, a także naruszenie art. 33 pkt 10 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Ponadto, zarzucili naruszenie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. W uzasadnieniu wskazano, iż MWITD jest organem nieuprawnionym do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśniono, iż od 1 stycznia 2007 r. jedynie właściwym podmiotem w zakresie prowadzenia egzekucji na podstawie prawomocnej decyzji jest Wojewoda M. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Rozważając w tym kontekście zarzuty podniesione w skardze stwierdzić należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na skutek wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z [...] listopada 2007 r. przez nieuprawniony podmiot, przez co nie spełnia on wymogów z art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej, należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 1a pkt 13 ustawy egzekucyjnej użyte w ustawie pojęcie wierzyciela oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z treści art. 5 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej wynika, iż uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji rządowej – właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Wskazać w tym kontekście należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego – Główny Inspektor. Takie rozwiązanie dopuszcza ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 z późn. zm.), która w art. 2 pkt 2 lit. b stanowi, iż administrację rządową na obszarze województwa wykonują działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych inspekcji, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią. Uprawnieni do kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z przewozem karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Podkreślenia wymaga przy tym, iż, zgodnie z art. 93 ust. 1a, decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. W świetle powyższych regulacji zasadne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, iż podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji z [...] lipca 2007 r. o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej jest MWITD, jako właściwy do orzekania organ I instancji. W ocenie Sądu, należy zatem uznać, iż tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej. Odnosząc się z kolei do zarzutu niezbadania przez organ egzekucyjny z urzędu kwestii braku dopuszczalności egzekucji administracyjnej, należy wyjaśnić, iż niezależnie od prawa zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada, zgodnie z art. 59 § 4 ustawy egzekucyjnej, uprawnienie do żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny jest wówczas zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania postanowienia bądź o umorzeniu postępowania, bądź o odmowie umorzenia postępowania. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.