VI SA/Wa 1095/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o uznaniu gier za gry na automatach oddala skargę Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Minister Finansów po rozpoznaniu wniosku R. sp z o.o. z siedzibą w G. (skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. rozstrzygającą, że gry urządzane na automatach [...] stanowiących własność skarżącej są grami na automatach w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 6 września 2007 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo Urzędu Celnego w G. z prośbą o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.- dalej powoływanej jako "ustawa o grach" lub "ugzw") charakteru gier urządzanych na automatach [...] stanowiących własność R. sp z o.o. z siedzibą w G. Złożenie wniosku było związane z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w [...], w którym funkcjonowały ww. automaty. Z uwagi na powyższe, Minister Finansów pismem z dnia 11 września 2007 r. wszczął postępowanie w sprawie przedmiotowego rozstrzygnięcia i wezwał prezesa skarżącej spółki Pana J. M. do przedstawienia szczegółowych zasad i opisu gier. W odwiedzi na to wezwanie pismem z dnia 28 września 2007 r. Pan J. M. stwierdził, że gry na wymienionych automatach nie są grami w rozumieniu ustawy o grach, gdyż nie wypłacają monet i nie umożliwiają uzyskania nagród rzeczowych w postaci przedłużenia czasu gry. Powołując się na opinię [...], znajdującą się w aktach sprawy, strona wskazała, że przedmiotowe urządzenia są wyłącznie symulatorami czasowymi i nie można uzyskać na nich żadnych wygranych skoro punkty nie przedłużają czasu gry. Decyzją z [...] listopada 2007 r. Nr [...] Minister Finansów rozstrzygnął, iż gry urządzane na automatach [...] stanowiących własność R. sp z o.o. z siedzibą w G. są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach. U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia powołano art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 2a przywołanej ustawy, a w jego motywach wskazano, powołując się na treść art. 2 ust. 2a tej ustawy, że grami na automatach są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych. W przypadku gier, których decyzja dotyczy w przypadku wygranej tj. uzyskania określonego układu symboli na ruchomych bębnach automatów, grający uzyskuje dodatkowe punkty kredytowe, za które może prowadzić dalszą grę. Po upływie wykupionego czasu gry automaty wyłączają się bez względu na wynik gry. Po dokonaniu dodatkowej opłaty grę można kontynuować, a niewykorzystane w poprzedniej grze kredyty zostają przeniesione na poczet kolejnej gry sumując się z nowymi kredytami. Tym samym gracz rozpoczyna nową grę ze zwiększoną pulą punktów kredytowych. Organ podkreślił, że czas trwania gry nie jest stały i nie jest z góry określony tj. wnosząc opłatę gracz nie wykupuje np. 20 minut gry a jedynie możliwość gry maksymalnie przez wymieniony wyżej czas (którego długość jest uzależniona od nominału wrzuconej monety tj. 1 zł-4 min.; 2 zł 8-min.; 5 zł-20 min.) w przypadku korzystnego przebiegu gry. W przypadku niekorzystnego przebiegu gry grający kończy grę przed upływem wskazanego wyżej czasu tj. w momencie utraty wszystkich punktów kredytowych otrzymanych na wstępie gry tj. po zakredytowaniu automatu określoną monetą. Ponadto po dokonaniu dodatkowej opłaty grę można kontynuować, a niewykorzystane w poprzedniej grze kredyty zostają przeniesione na poczet kolejnej gry sumując się z nowymi kredytami. Reasumując organ stwierdził, że w przypadku przedmiotowych gier grający ma możliwość przedłużania gry bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Zdaniem organu, w tym przypadku nie ma istotnego znaczenia fakt, czy tak rozumianą wygraną można skonsumować rozpoczynając nową grę, czy też grając dalej w tę samą grę czyli przechodząc na dalsze etapy gry. Celem i wygraną jest w tym przypadku kontynuowanie (przedłużenie) gry, jednakże nie dłużej niż pozwala na to wbudowany ogranicznik maksymalnego czasu gry. Przegraną jest krótsza gra natomiast wygraną - możliwość jej kontynuowania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka zarzuciła Ministrowi Finansów: - rażącą obrazę art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a z powodu nieprawidłowego oznaczenia stron postępowania. W ocenie spółki prawidłowo wskazanymi stronami powinny być dwa podmioty a mianowicie: F. N.V. jako właściciel urządzeń [...] a także odwołująca się spółka jako właściciel automatów [...] oraz dzierżawca urządzeń [...]; - rażące naruszenie art. 7, 77, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a mające oczywisty wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia; oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia pozostające w opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie strony organ w sposób rażący i arbitralny jedynie wybiórczo ocenił opinię [...] oraz opinię uzupełniającą. Nie podzielając stanowiska organu w zakresie dokonanych ustaleń strona zaakcentowała, że czas trwania gry jest z góry ustalony, opłacony czas nie ulega przedłużeniu w żaden sposób związany z wynikiem gry, klient zawiera umowę w zakresie prowadzenia gry pod warunkiem rozwiązującym – zręcznego prowadzenia gry. W razie ziszczenia się tego warunku tj. prowadzenie niezręcznie gry – gracz będzie miał możliwość używania urządzenia przez krótszy czas. Celem samej gry jest satysfakcja. Nie ma wygranej albowiem urządzenie stanowi symulator czasowy. Gracz może wyłącznie odczuwać satysfakcję używania urządzenia przez wykupiony ściśle określony czas. Czas używania zależy wyłącznie od wysokości pierwotnie uiszczonej opłaty. Jakiekolwiek punkty uzyskane w grze nie przedłużają czasu gry, a zatem nie stanowią wygranej rzeczowej w postaci uprawnienia do korzystania z urządzenia na podstawie innego tytułu prawnego. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji Minister ponowił dotychczasową argumentację w zakresie uznania przedmiotowych gier za gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odwołując się do art. 28 k.p.a oraz art. 2 ust. 3 ustawy o grach organ stwierdził, że decyzja została skierowana prawidłowo do R. sp. z o.o. z siedzibą w G. jako strony postępowania, gdyż w świetle zebranego materiału dowodowego bezspornym jest, że podmiotem, który organizował gry na wymienionych w decyzji urządzeniach jest właśnie ta spółka a nie F. N.V. W ocenie organu zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a również nie jest uzasadniony, gdyż organ wziął pod uwagę całość zebranego materiału dowodowego i dokonał jego oceny w sposób wymagany przepisem art. 80 k.p.a. Minister Finansów uznał za nietrafne stwierdzenia strony, że czas trwania gry jest stały i z góry określony albo, że czas gry jest zawsze taki sam. Organ podkreślił, że w przypadku przedmiotowych gier określana jest jedynie maksymalna granica czasu przez jaki będą prowadzone gry, a nie jest wskazany stały czas, przez który grający będzie miał na pewno możliwość gry. Zdobywane punkty kredytowe zwiększają ogólna pulę stwarzając większą szansę pełnego wykorzystania maksymalnego czasu gry. Równie niezasadne Minister Finansów uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury z uwagi na niewyznaczenie rozprawy administracyjnej. W tym zakresie organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji i nie było potrzeby wyjaśnienia sprawy w drodze oględzin. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. powyższej decyzji zarzuciła: 1) rażącą obrazę art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a poprzez wadliwe oznaczenie stron postępowania, w wyniku którego pominięto w toku postępowania firmę F. N.V., która jest właścicielem pięciu urządzeń [...]; w ocenie skarżącej, powyższe naruszenie stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co skutkuje obowiązkiem uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b) p.p.s.a. 2) rażącą obrazę art. 7, 77 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a w zw. z art. 85 § 1 k.p.a poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie skarżąca podnosi, że całość materiału dowodowego została zgromadzona tylko i wyłącznie przez Urząd Celny w G. w postępowaniu karno-skarbowym toczącym się przeciwko osobie fizycznej – J. M. a zatem w sprawie, której skarżąca uczestniczyła dopiero od momentu zgłoszenia interwencji. Powołując się na specyfikę postępowania karno-skarbowego w szczególności w aspekcie ograniczonego dostępu do materiałów śledztwa skarżąca zarzuca: - że nie była zawiadomiona o miejscu i terminie przesłuchania świadków pomimo przywoływania w treści zaskarżonej decyzji wyjaśnień podejrzanego J. M. składanych w sprawie karno-skarbowej; - niezawiadomionie jej o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych, co zresztą jest niemożliwe - jak podaje skarżąca - ze względu na dopuszczenie przez organ dowodu z opinii biegłych sporządzonego w nieznanych stronie okolicznościach w dniu 24 grudnia 2004 r.; - pozbawienie strony prawa udziału w przeprowadzeniu dowodów – w tym prawa zadawania świadkom i biegłym pytań; - zaniechanie przeprowadzenia oględzin z udziałem strony, urządzeń do gier będących przedmiotem niniejszego postępowania; 3) rażącą obrazę art. 10 k.p.a poprzez uniemożliwienie stronie wyrażenia ostatecznego stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, co miało istotny wpływ na wynik postępowania wobec faktu, że organ nie dopuścił dowodu zaoferowanego przez skarżącą w piśmie z dnia 1 lutego 2008 r. o czym strona dowiedziała się dopiero z decyzji; 4) rażącą obrazę art. 80 k.p.a oraz art. 107 § 3 k.p.a poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego niesprostanie wymogowi sporządzenia wnikliwego i logicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5) błędną wykładnię przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez wadliwe przyjęcie, że przedmiotowe urządzenia do gry umożliwiają prowadzenie gier o wygrane rzeczowe. W konkluzji spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie. W odpowiedzi Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Wobec postawienia zaskarżonej decyzji zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego w pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność zarzutów proceduralnych. W tym zakresie skarżąca podniosła rażącą obrazę art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a poprzez wadliwe oznaczenie stron postępowania, w wyniku czego pominięto w toku postępowania firmę F. N.V., która jest właścicielem pięciu urządzeń. Ponadto strona zarzuciła przeprowadzenie postępowania dowodowego z rażącym naruszeniem przepisów regulujących to postępowanie; wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego a także naruszenie art. 10 k.p.a. Zdaniem Sądu, podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, jest to zresztą okoliczność przyznana przez skarżącą R. (w dalszej części powoływaną również jako: R.), że wszystkie automaty do gier, których dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie znajdują się w prawnej dyspozycji skarżącej. Dwa z nich stanowią własność R. (automaty [...]) natomiast pozostałe pięć jest wydzierżawione przez skarżącą od F. N.V., która jest ich właścicielem (automaty: [...]). Nie jest również kwestionowane przez stronę ustalenie dokonane przez organ, że podmiotem urządzającym gry na wszystkich przywołanych wyżej automatach jest skarżąca spółka. Zgodnie z art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4 poz. 27, ze zm.) Minister Finansów rozstrzyga w drodze decyzji, czy dana gra na automacie jest grą na automacie w rozumieniu ww. ustawy. Decyzja rozstrzyga zatem charakter gry prowadzonej na konkretnym urządzeniu. W tym stanie rzeczy za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że stroną w postępowaniu w przedmiocie rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach jest podmiot urządzający gry na automatach. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie podmiotem urządzającym gry na wzmiankowanych automatach, będących zresztą w prawnym władaniu R., była skarżąca spółka zatem organ prawidłowo uznał ją za jedynego adresata decyzji. W tym stanie rzeczy, za błędne należy uznać stwierdzenie zawarte w skardze, że obowiązki przewidziane w ustawie o grach i zakładach wzajemnych związane z urządzeniami podlegającymi tej ustawie obciążają przede wszystkim właściciela tych urządzeń. Powyższe stanowisko nie tylko nie odwołuje się do jakiegokolwiek przepisu ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ale jednocześnie jest sprzeczne z jednoznaczną treścią przywołanych przepisów art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2a ww. ustawy. Zdaniem Sądu, nie mogą również odnieść pożądanego przez R. rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuty odnoszące się do występujących, zdaniem skarżącej, naruszeń prawa w zakresie kluczowych dla strony gwarancji procesowych, szczególnie związanych z podejmowanymi przez Ministra Finansów czynnościami dowodowymi. Nie ulega kwestii, że Minister Finansów jako organ właściwy w sprawach rozstrzygnięcia na podstawie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2a ugzw, jest związany w toku postępowania rygorami procedury administracyjnej, określonymi przepisami k.p.a. Musi m.in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W związku z tym ciąży na nim obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) i wreszcie obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Treść uzasadnienia decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych. Skarżąca formułując przytoczone zarzuty akcentuje posługiwanie się przez organ jako dowodem, materiałami zgromadzonymi w postępowaniu karno-skarbowym, jakie toczyło się wobec osoby fizycznej tj. Pana J. M. Uszło jednakże uwadze R., że Pan J. M. był w tym samym czasie jednocześnie Prezesem Zarządu skarżącej spółki. Trudno więc uznać za uzasadnione zarzuty, że organ oparł rozstrzygnięcie na materiałach zgromadzonych bez jakiegokolwiek udziału strony. Materiał dowodowy zebrany w sprawie karno-skarbowej był bowiem znany Panu J. M. a za jego pośrednictwem również skarżącej spółce, reprezentowanej w rozpatrywanej sprawie administracyjnej przez Pana J. M. Należy podkreślić, że w sprawie karno-skarbowej pełnomocnictwa do reprezentowania spółki R. udzielał radcy prawnemu również Pan J. M. Akcentowany przez skarżącą dowód w postaci "opinii biegłych sporządzonego w nieznanych stronie okolicznościach w dniu 24 grudnia 2004 r." został złożony do akt przez samego J. M. Jest to sprawozdanie z badań przeprowadzone przez Urząd Dozoru Technicznego, Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego w P., nr zlecenia [...] dotyczący gry [...] wykonanej na zlecenie III Urzędu Skarbowego w G. Na ten dokument powołał się Sąd Rejonowy w P. w sprawie [...] w uzasadnieniu postanowienia z [...] kwietnia 2006 r. o umorzeniu postępowania wobec Pana J. M. Z kolei Pan J. M. w trakcie przesłuchania go w charakterze strony w postępowaniu karno-skarbowym odpis powyższego postanowienia złożył do akt sprawy wraz z opinią z 24 grudnia 2004 r. (v. protokół przesłuchania z [...] maja 2007 r.). Należy zwrócić uwagę, że wówczas opinia ta nie została zakwestionowana. Również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca nie postawiła organowi zarzutów dotyczących uwzględnienia ww. opinii. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanym stanie faktycznym, Minister Finansów włączając do akt sprawy dowody z postępowania karno-skarbowego prowadzonego wobec J. M. i dokonując ich oceny w ramach aktualnego postępowania administracyjnego nie naruszył art. 7, 77 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że w aktach niniejszej sprawy administracyjnej znajduje się wyjaśnienie z 28 września 2007 r. podpisane przez J. M., stanowiące odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w którym powołano się na dowody zebrane w postępowaniu karno-skarbowym w szczególności na opinię Nr [...] wykonaną przez [...] oraz opinię biegłego z Politechniki Łódzkiej oznaczonej numerem: [...]. Opinia Nr [...] dotyczy dokładnie tych urządzeń, jakie są przedmiotem zaskarżonej decyzji, co wynika z analizy numerów fabrycznych wskazanych we wzmiankowanej opinii. Natomiast opinia [...] dotyczy urządzeń analogicznych do wymienionych w decyzji. Ponadto strona przedłożyła organowi wraz z pismem z dnia 1 lutego 2008 r. dwa sprawozdania z badań sporządzone przez Urząd Dozoru Technicznego w P. na urządzenie typu [...] oraz na urządzenie typu [...]. Obydwie te opinie zostały sporządzone na zlecenie Sądu Rejonowego w K. sygn. akt [...], identyfikacja próbek została przeprowadzona w obecności przedstawiciela firmy R. (v. pkt 10 opinii). Stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2008 r., że przedstawione przy piśmie z dnia 1 lutego 2007 r. "sprawozdania nie mogą stanowić dowodu w sprawie, albowiem odnoszą się do innych automatów niż objęte przedmiotowym postępowaniem" jest niezręczne, gdyż sugeruje, że organ nie zaliczył tego dokumentu w poczet materiału dowodowego zebranego w sprawie, jako nieprzydatnego dla rozstrzygnięcia. Tymczasem z dalszej części uzasadnienia wynika, Minister Finansów ocenił powyższe dokumenty jako potwierdzające ustalenia organu, że liczba uzyskanych punktów w czasie gry wpływa na czas jej trwania lecz maksymalny czas gry jest ściśle określony; nadto, że czas gry na automatach nie jest stały i zawsze taki sam. Nie budzi zatem wątpliwości, że omawiane dowody zostały włączone do materiału zebranego w niniejszej sprawie i ocenione. Nie dość jasne sprecyzowanie swojego stanowiska w decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a jednakże w realiach rozpatrywanego przypadku stwierdzone uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, stąd nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Reasumując: za prawidłowe należy uznać działanie organu, który włączył do akt sprawy i ocenił dowody zaoferowane przez stronę w aspekcie pozostałych zebranych w sprawie dowodów. Wyprowadzenie przez organ odmiennych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego nie może być w żadnym razie poczytywane za zignorowanie dowodów przedstawionych przez stronę, czy też uznane za wybiórczą, rażąco arbitralną ocenę dowodów zebranych w sprawie. Zdaniem Sądu, za chybiony należy również uznać zarzut błędnej wykładni przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Naruszenia powyższego przepisu, strona upatruje w wadliwym przyjęciu przez organ, że przedmiotowe urządzenia do gry umożliwiają prowadzenie gier o wygrane rzeczowe. Z wyjaśnień strony zawartych w pismach kierowanych do organu w toku postępowania a także z treści samej skargi wynika, że kluczowym dla rozstrzygnięcia dowodem jest opinia nr [...] [...], która dotyczy wymienionych enumeratywnie w zaskarżonej decyzji urządzeń. Strona twierdzi, że powyższa opinia jest jedynym, miarodajnym dowodem, który co prawda podlega swobodnej ocenie organu, jednakże organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii. Stanowisko strony jest słuszne, jednak nie uwzględnia, że w rozpatrywanej sprawie organ nie zakwestionował przebiegu gier przedstawionego w ww. opinii. Minister Finansów nie podzielił jedynie ogólnej opinii biegłego, że fakt wprowadzenia czasowego ogranicznika maksymalnego czasu gry powoduje, iż w przedmiotowych grach nie występują wygrane w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zdaniem Sądu, Minister Finansów mógł nie podzielić stanowiska biegłego w przywołanym wyżej zakresie, gdyż wypowiadając powyższą opinię organ nie wkroczył w merytoryczną zasadność przedmiotowej opinii. Opinie czy ekspertyzy uzyskane w postępowaniu w przedmiocie rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach dotyczą wyłącznie kwestii technicznych i nie mogą mieć charakteru rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (charakteru gier na przedmiotowych automatach). Z akt sprawy wynika, że nie jest przedmiotem sporu przebieg gier na spornych automatach. Gry prowadzone na automatach [...] są grami na urządzeniach elektromechanicznych. Automaty te są wyposażone w zestawy ruchomych (obrotowych) bębnów, na których umieszczone są określone symbole. Automaty te są wyposażone we wrzutniki monet o nominałach 1,2, lub 5 złotych. Po zakredytowaniu automatów monetami o odpowiednich nominałach grający otrzymuje punkty kredytowe, za które może prowadzić grę (1 zł-4 min.; 2 zł-8 min.; 5 zł- 20 min.) W przypadku wygranej, tj. uzyskania określonego układu symboli na ruchomych bębnach automatów, grający uzyskuje dodatkowe punkty kredytowe, za które może prowadzić dalszą grę. Po upływie wykupionego czasu gry automaty wyłączają się bez względu na wynik gry, co jest skutkiem zamontowania w nich ograniczników maksymalnego czasu gry. Po dokonaniu dodatkowej opłaty grę można kontynuować a niewykorzystane w poprzedniej grze kredyty zostają przeniesione na poczet kolejnej gry sumując się z nowymi kredytami. Tym samym gracz rozpoczyna nowa grę ze zwiększoną pulą punktów kredytowych. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, który twierdzi, że czas trwania gry nie jest stały i z góry określony, ponieważ w razie niekorzystnego przebiegu gry zakończy się ona przed upływem opłaconego z góry czasu. Wynika to z faktu, że gracz kredytując urządzenie monetą np. o nominale 5 zł uzyskuje jedynie możliwość gry maksymalnie przez 20 minut i to tylko w przypadku korzystnego przebiegu gry. Korzystny przebieg gry zachodzi wówczas, gdy strona będzie prowadzić grę wygrywając kolejne punkty. Niekorzystny zaś, gdy gracz będzie tracić punkty. Zdobywane punkty kredytowe zwiększają ich ogólną pulę stwarzając większą szansę pełnego wykorzystania maksymalnego (tj. wykupionego) czasu gry. Innymi słowy, zainteresowany może kontynuować grę w przedziale czasowym rozpoczynającym się od chwili zakredytowania automatu do maksymalnie 20 minut. Wnosząc więc opłatę za grę, gracz uzyskuje jedynie prawo do rozpoczęcia gry w czasie zależnym od przypadku. Celem i wygraną jest w tym przypadku możliwość kontynuowania gry w omawianym przedziale czasowym. Przegraną jest natomiast krótsza gra. Wprowadzenie ogranicznika czasowego tj. ograniczenie maksymalnego czasu gry nie powoduje, zdaniem Sądu, iż taka wygrana traci cechy wygranej w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W rozpatrywanym przykładzie wygrana tj. możliwość kontynuowania gry w przedziale czasowym od chwili zakredytowania automatu do maksymalnie 20 minut jest, zdaniem organu, wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wprowadzając w przywołanym przepisie art. 2 ust. 2a definicję pojęcia gry na automacie (grami na automatach są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych) ustawodawca nie sprecyzował określenia "wygrana rzeczowa" pozostawiając jego interpretację właściwemu organowi określonemu w art. 2 ust. 3 tej ustawy, tj. Ministrowi Finansów. W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów, działając na podstawie kompetencji przyznanych mu w art. 2 ust. 3 ustawy rozstrzygnął o charakterze gier urządzanych przez stronę na automatach będących w jej posiadaniu. Sąd podziela stanowisko organu, że wygraną rzeczową jest każda korzyść wynikająca z gry, w tym możliwość jej kontynuowania. Dokonana przez organ wykładnia art. 2 ust. 2a ustawy jest prawidłowa i zgodna z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznych sprawach, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę aprobuje. Na przykład w wyroku z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt II GSK 967/4 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wygraną rzeczową jest także możliwość kontynuowania gry. Nie ma przy tym znaczenia czy dotyczy to możliwości kontynuowania tej samej gry, czy też rozpoczęcia nowej, niezależnej gry bez potrzeby ponoszenia opłaty. Ta ostatnia uwaga odnosi się do eksponowanego przez skarżącą argumentu, że celem gry jest jedynie satysfakcja używania urządzenia przez ściśle określony czas oraz że błędem logicznym jest obarczone stwierdzenie, że możliwe jest kontynuowanie gry podczas gdy kontynuować można wyłącznie czynność przerwaną. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.