II OSK 826/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia del. NSA Grażyna Radzicka Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 304/08 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz [...] Sp. z o.o. w W. kwotę 447 (czterysta czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 304/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r., znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestora C. Sp. z o.o., zmienił ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] - zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku apartamentowego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w W. - w zakresie projektu budowlanego w ten sposób, że zatwierdził projekt budowlany budynku apartamentowego z usługami przy ul. [...] róg ul. [...] w W., usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], oznaczonej w projekcie zagospodarowania terenu literami A-B-C-D-E-F-G-H-I-J-K-L-Ł-M-N-O-A, kategoria obiektu XIII. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego został złożony przez C. Sp. z o.o., która z dniem 18 maja 2006 r. zmieniła nazwę na D. W ocenie organu, załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, jest on kompletny, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stwierdził również, że projekt zamienny budynku mieści się w obrysie zabudowy zatwierdzonej w 2001 r., jest zgodny z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym także spełnia warunki oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń. Ponadto organ wskazał, iż inwestor sporządził ekspertyzę techniczną budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. W odwołaniu od powyższej decyzji B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (następca prawny E. Sp. z o.o.), zarzuciła m.in. naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów z zakresu bezpieczeństwa przeciwpożarowego w zakresie wymagań dotyczących drogi pożarowej do obiektu budowlanego. Podniesiono ponadto, że pozwolenie na budowę zostało udzielone podmiotowi, który nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane całością nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym, gdyż inwestor nie dysponuje takim prawem wobec działki nr ewid. 67, będącej w użytkowaniu wieczystym odwołującego się. Zarzucono zatwierdzenie projektu budowlanego, niespełniającego ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 30 listopada 2000 r., m.in. ze względu na przekroczenie dopuszczalnej kubatury projektowanej inwestycji, a także zwrócono uwagę na brak decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej drogi pożarowej oraz sieci wodociągowej, kanalizacji ogólnospławnej, sieci cieplnej, sieci elektroenergetycznej, sieci oświetleniowej, kanalizacji teletechnicznej oraz dróg, parkingów i chodników. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. przez nienależyte zebranie i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego. Po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o. z siedzibą w G., Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] października 2006 r. znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając zarzuty zawarte w odwołaniu za bezzasadne. Organ wskazał, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji brały udział wszystkie strony, a zastrzeżenia i uwagi zgłoszone przez mieszkańców budynku przy ul. [...] w W. zostały rozpatrzone i szczegółowo wyjaśnione. W ocenie Wojewody Mazowieckiego, decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i udzielająca pozwolenia na budowę jest zgodna z warunkami decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a dokumentacja spełnia również wymagania określone w art. 34 ust 1-3 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu drugiej instancji, projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje działki nr ewid. [...] sąsiadującej z planowaną inwestycją, gdyż na jej terenie nie zaplanowano żadnego elementu niezbędnego dla budowy i funkcjonowania budynku. Wskazał, iż zgodnie z umową z dnia 17 listopada 2004 r. zawartą pomiędzy E. Sp. z o.o. a F. Sp. z o.o. inwestor został uprawniony do wykorzystania części nieruchomości odwołującego się na potrzeby tymczasowego przejazdu pożarowego, a zatem w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto organ zauważył, że inwestor przedłożył alternatywne rozwiązania projektowe w zakresie drogi pożarowej, co zostało potwierdzone dokonaniem zgłoszenia - nie zachodziła bowiem potrzeba przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla drogi pożarowej, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazał także, iż dla projektowanej inwestycji nie zaplanowano sieci, a jedynie przyłącza: wody, kanalizacji, sieci cieplnej, kanalizacji teletechnicznej i przyłącza energetyczne, przy czym budowa przyłączy podlega zgłoszeniu, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 20 oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił również, że łączna kubatura budynku dla części A i części B jest mniejsza, niż określona w decyzji o warunkach zabudowy, jak wynika z zapisu w projekcie budowlanym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka A. Sp. z o.o. w W. (następca prawny B. Sp. z o.o. w G.), ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji m. in. w zakresie: – braku prawa inwestora do dysponowania na cele budowlane całością nieruchomości, – braku decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej sieci wodociągowej, kanalizacji ogólnospławnej, sieci cieplnej, sieci elektroenergetycznej, sieci oświetleniowej, kanalizacji teletechnicznej oraz dróg, parkingów i chodników, – niezapewnienia obiektowi budowlanemu drogi pożarowej, – niespełnienia wymagań decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, – naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez nienależyte zgromadzenie i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz brak czynnego udziału strony w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd pierwszej instancji wskazał, że kontrolując niniejsze postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę stwierdził, iż organy architektoniczno - budowlane dokonały oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia [...] listopada 2000r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 4 kwietnia 2006r., projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez osobę uprawnioną, a przedstawiona dokumentacja spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1, 2, 3 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd podkreślił przy tym, ze kontrola projektu dokonywana przez organ ma wyłącznie charakter formalny, nie zaś merytoryczny. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy budowlane orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, iż inwestor spełnił wymogi zawarte w przepisach z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił nałożone na niego prawem budowlanym obowiązki. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie dostrzegł naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak bowiem wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego dla inwestycji nie zaplanowano budowy sieci infrastrukturalnych, a jedynie przyłącza. Ocena co do możliwości technicznych takiego rozwiązania należy do inwestora i odpowiednich służb, które jak wynika z akt sprawy wypowiedziały się co do możliwości takiego rozwiązania w postaci odpowiednich uzgodnień. Bezzasadny jest w tym zakresie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzut naruszenia zarówno art. 33 jak i art. 34 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że z akt sprawy nie wynika również, aby organ naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Inwestor złożył bowiem pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do gruntu, zaś co do działki 106/1 na której ma przebiegać droga pożarowa dodatkowo wykazał na swoje uprawnienia w tym zakresie wskazując na umowę zobowiązaniową z której prawo do gruntu wywodzi. Zdaniem Sądu nie został naruszony również art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W aktach sprawy znajduje się bowiem zgoda Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej z dnia 5 lipca 2006r. na przebieg drogi pożarowej na działce nr [...]. Sąd nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Stawiając w skardze skierowanej do sądu administracyjnego zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., nie wykazano w żaden sposób, by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie przedstawionemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, strona skarżąca tego nie wykazała. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) poprzez sporządzenie lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, nie odnoszącego się do wszystkich zarzutów skargi oraz pozbawiającego skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i brak uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 31 października 2006 r. pomimo naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w postaci naruszenia art. 10 k.p.a., to jest zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez brak umożliwienia skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji przez Wojewodę Mazowieckiego, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i brak uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2006 r. pomimo naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego i Prezydenta m.st. Warszawy przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez: – brak należytego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż dla inwestycji nie zaplanowano budowy sieci infrastrukturalnych, a jedynie budowę przyłączy, podczas gdy z decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2006 r. wprost wynika, iż "przed zgłoszeniem budynku do użytkowania należy wykonać sieci i przyłącza do obiektu"; – brak należytego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż oświadczenie o zgodzie na wykorzystanie działki nr [...] do budowy drogi pożarowej stanowi oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art.. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane; – brak należytego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2006 r. jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] listopada 2000 r. wydana przez Burmistrza Gminy Warszawa Centrum; – brak należytego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż budowa drogi pożarowej przy przedmiotowej inwestycji nie wymagała pozwolenia na budowę; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i przyjęcie, iż zgodność przedmiotowa decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy wyłącznie tych elementów inwestycji wymienionych w pozwoleniu budowlanym, dla których uzyskanie pozwolenia na budowę jest obligatoryjne, podczas gdy stosownie do ww. przepisów zakresem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinien być objęty całokształt zamierzenia budowlanego określonego w pozwoleniu na budowę, tzn. zakres przedmiotowy pozwolenia budowlanego nie może być szerszy niż zakres przedmiotowy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podkreślono przede wszystkim, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę w uzasadnieniu orzeczenia odniósł się wyłącznie do 4 z 10 podniesionych w skardze zarzutów i uczynił to w sposób ogólny, lakoniczny, bez przekazania skarżącemu informacji o przyczynach swojego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Podkreślono, że takie uzasadnienie wyroku powoduje, że skarżący nie ma wiedzy o rzeczywistych przyczynach rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co uniemożliwia mu pełne postawienie zarzutów w stosunku do zaskarżonego wyroku. Powyższe naruszenie nie pozwala na kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor w sposób bardzo szczegółowy odniósł się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej podkreślając jednakże, że lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej w znacznej mierze opierają się na próbie rekonstrukcji podstaw orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie w jakim zmierza do uchylenia zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W szczególności strona skarżąca nie została pozbawiona możności obrony swych praw, gdyż brała udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Nie zachodzi ponadto żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Jako w pełni zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "sporządzenie lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, nie odnoszącego się do wszystkich zarzutów skargi oraz pozbawiającego skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia". Wynikający z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek "przedstawienia stanu sprawy" nie można rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy (podobnie jak i zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia) w sposób zwięzły. Oznacza to konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast Sąd pierwszej instancji nie może ograniczyć się tylko do ogólnikowych stwierdzeń, czy też do przytoczenia wszystkich zarzutów bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji jest bowiem, wyjaśnienie stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 288/08 LEX Nr 511298) Uzasadnienie wyroku powinno zatem mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony danego postępowania, a także na ewentualne przeprowadzenie kontroli instancyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zawarta w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, powinny odnosić się nie tylko do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale również do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze na taką decyzję. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie wymogom zawartym w treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchybił poprzez rażąco lakoniczne odniesienie się do postawionych w skardze zarzutów, a przede wszystkim poprzez nie ustosunkowanie się do 6 z 10 postawionych w skardze zarzutów. Takie uzasadnienie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustalić, jakimi przesłankami kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony albo brak ich oceny jako nieistotnych, uznać należy za niewyjaśnienie stanu sprawy oraz za naruszające art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 973/07, LEX Nr 496220). Z uwagi na brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej prowadzić by musiało do merytorycznego rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, co nie jest rolą sądu kasacyjnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).