I OZ 486/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. P. i S. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Bk 493/08 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. P. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2008r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Bk 493/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek Z. P. i S. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez nich do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Białymstoku z dnia [...] maja 2008r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Sąd I instancji wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji może nastąpić jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wskazane w wymienionym przepisie przesłanki nie zachodzą w niniejszej sprawie z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zatem dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, bądź takich, mocą których podmiot uzyskuje uprawnienia, nałożone są na niego obowiązki lub akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Prezentując powyższy wywód, w oparciu o poglądy doktryny jak również orzecznictwo NSA, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja dotyczy umorzenia administracyjnego postępowania odwoławczego i nie należy do rozstrzygnięć wymagających wykonania, a wręcz nie nadającym się do wykonania. Przedmiotem decyzji jest rozstrzygnięcie stricte procesowe, któremu ze swej istoty brak cech wykonalności. Zatem wniosek skarżących jako niezasadny podlegał oddaleniu. Zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie z dnia 19 lutego 2009r. wnieśli Z. P. i S. B. Skarżący, reprezentowani przez adwokata, zarzucili zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie następujących przepisów prawnych: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami – bowiem w trakcie wykonywania podziału nieruchomości nie było decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa przez nierespektowanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; art. 10 § 1 kpa, gdyż nie zapewniono stronom udziału w postępowaniu podziałowym przed wydaniem decyzji; art. 61 § 4 kpa przez zaniechanie obowiązku powiadomienia stron, co skutkuje wznowieniem postępowania w trybie art. 145 § 1 kpa; 3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie stanowi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy spowoduje nieodwracalne skutki dla interesów Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości nr [...] i [...], polegające na pogorszeniu dojazdu do nieruchomości Wspólnoty, uniemożliwienie dojazdu samochodom ciężarowym typu Straż Pożarna, Pogotowie, MPO, zaciemnienie mieszkań Wspólnoty, a także ze względu na obszar oddziaływania zamierzonej inwestycji na konstrukcje budynków (posadowionych na terenach z wodą podskórną) może grozić katastrofą budowlaną. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia interesów Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości nr [...] i [...] i spowoduje nieodwracalne skutki, z uwagi na charakter planowanego obiektu i jego lokalizację przez utrudnienie dojazdu i zaciemnienie mieszkań. Ponadto organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego co do możliwości przeniesienia urządzeń infrastruktury znajdujących się na nieruchomości inwestora, a służących mieszkańcom sąsiednich budynków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odniesieniu do zarzutów zażalenia, wskazać należy, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Należy podkreślić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. W tym miejscu należy podzielić argumenty Sądu I instancji i jedynie można powtórzyć raz jeszcze, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postan. WSA w Gdańsku z dnia 26.07.2005r sygn. akt II SA/Gd 396/05, Lex nr 220325). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ administracji w zaskarżonej decyzji umorzył postępowanie odwoławcze wywołane przez Wspólnotę Nieruchomości przy ul. [...][...] i [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku nie może wymusić na skarżących w drodze egzekucji wykonania tej decyzji, gdyż ma ona charakter procesowy i nie podlega wykonaniu. Zarzuty zażalenie dotyczące naruszenia art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami oraz art. 8 kpa, 10 § 1 kpa, 61 § 4 kpa, nie zasługują na uwzględnienie, a to z tego względu, że wykraczają poza zakres oceny zaskarżonego postanowienia wydanego w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na uwadze, że postanowienie w przedmiocie udzielenia, bądź odmowy ochrony tymczasowej ma charakter wpadkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zatem przedstawione zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogą być kierowane przeciwko takim postanowieniom, gdyż niweczyłoby to kontrolę legalności wydanego aktu przez sąd administracyjny stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.