II SA/Gl 1030/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na pismo Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. W. W. wystąpili do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o "zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu" w związku z rejestracją [...] pojazdów będących jego własnością ([...] marki [...] o nr rejestracyjnym: [...] oraz [...] marki [...] o nr rej. [...]) w latach [...]. W jego ocenie do zwrotu pozostawała napłata w łącznej kwocie [...] zł. W odpowiedzi na powyższy wniosek Zastępca Prezydenta Miasta S. w piśmie z dnia [...] r., nr [...] wyjaśnił, dlaczego był obowiązany do pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu, informując jednocześnie, iż nie jest właściwy do zwrotu tej opłaty. Zaakcentował, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U6/04, stanowi, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) utracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Natomiast nowa opłata, zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 59, poz. 421) obowiązuje od 15 kwietnia 2006 r. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. W. W. ponownie wystąpił do Prezydenta Miasta S. o rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, korygując jednocześnie wskazaną wcześniej kwotę zwrotu opłaty na sumę [...] zł. Pismem z dnia [...] r., nr [...] Zastępca Prezydenta Miasta S. podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe pismo z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu. Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Stanowi zatem czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008/2/21) . Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił pismem z dnia [...] r. z wnioskiem o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu. Właściwy organ, jakim jest Prezydent Miasta S. zajął w tej sprawie stanowisko w piśmie z dnia [...] r., nr [...], które zostało doręczone W. W. w dniu [...] r. W nawiązaniu do tej odpowiedzi skarżący pismem z dnia [...] r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i zwrot opłaty. Uznać zatem należy, iż powyższe pismo W. W. z dnia [...] r. stanowiło w swej istocie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zauważyć jednakże wymaga, iż ustawa wskazuje nie tylko na obowiązek uprzedniego, tj. przed wniesieniem skargi, wystąpienia z takim wezwaniem na piśmie do właściwego organu, lecz również dla czynności tej wyznacza czternastodniowy termin biegnący od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Skarżący zatem nie dochował ustawowego terminu. Jak wskazano na wstępie pismo informujące o odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu otrzymał on w dniu [...] r., zaś z wymaganym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wystąpił dopiero pismem z dnia [...] r. Ponadto, zgodnie z intencją W. W., jako przedmiot jego skargi oznaczono pismo Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...]. Pismo to w rzeczywistości stanowi jedynie odpowiedź na skierowane do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pojawia się zatem wątpliwość odnośnie dopuszczalności jego zaskarżenia do sądu administracyjnego, albowiem faktyczną czynnością materialno-techniczną odmawiającą zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu było wcześniejsze pismo powyższego organu z dnia [...] r., nr [...]. Należy przy tym zauważyć, iż także w przypadku przyjęcia, że taką czynnością było dopiero zaskarżone przez stronę pismo to po jego doręczeniu, a przed wniesieniem skargi, W. W. nie wystąpił do organu z wezwaniem do zmiany stanowiska w trybie art. 52 § 3 ustawy. W świetle wskazanych okoliczności, skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Jednocześnie podkreślić wymaga, że zarówno będące przedmiotem skargi stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. jak i pismo z dnia [...] r. podpisane zostały przez Zastępców Prezydenta Miasta S. bez powołania się na stosowne w tym zakresie upoważnienia organu właściwego w sprawie, tj. Prezydenta Miasta S. Oznacza to zatem, iż w sytuacji, gdy osoby te w rzeczywistości nie posiadały wymaganego upoważnienia, zaskarżone pismo oraz pismo z dnia [...] r. nie były aktem, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego.