II OZ 116/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółki jawnej [...] z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt IISA/Kr 902/08 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi Spółki jawnej [...] z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2008 r., zn. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi Spółki jawnej [...] z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2008 r., zn. [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że strona skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego - skoro pełnomocnik był zobowiązany do uiszczenia wpisu, to oczywiste jest, że w razie wyręczenia się pracownikiem, ponosi on odpowiedzialność za jego działania. Zaniedbania pracownika pełnomocnika powodują, że nie można uznać braku winy strony w uchybieniu terminowi. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki wskazał, że doszło do niezawinionej omyłki, która spowodowała, że wpis został opłacony częściowo. Zdaniem pełnomocnika dokonał on wszelkich aktów staranności wymaganych od osób świadczących profesjonalnie pomoc prawną, zostały zachowane wszelkie wewnętrzne procedury kancelarii związane z dokonywaniem wpłat. Powodem uchybienia terminu była wyłącznie omyłka osoby dokonującej przelewu, wywołana złym stanem zdrowia, a pełnomocnik nie ponosi żadnej winy w zaistnieniu tej pomyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) sąd postanowi przywrócenie terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że o braku winy można mówić wyłącznie wówczas, gdy przeszkody, będącej przyczyną uchybienia terminu, nie można było usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki wywodzi, że nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, ponieważ przelew, na jego zlecenie, został dokonany przez pracownicę kancelarii, a odpowiedzialna za dokonanie przelewu pracownica kancelarii przelała omyłkowo kwotę 200 zł. i nieświadoma tej pomyłki poinformowała pełnomocnika, że przelew został dokonany w kwocie 500 zł. Z powyższym twierdzeniem pełnomocnika nie można się zgodzić. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia zaistnienia winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu jest oczywista i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie właściwie ocenił wniosek o przywrócenie terminu. Należy zauważyć, że pełnomocnik posługując się innymi osobami przy wykonywaniu swoich obowiązków ponosi odpowiedzialność za działania i zaniedbania tych osób. W tej sytuacji, nie można uznać, że pełnomocnik nie ponosi winy za skierowanie do Sądu przelewu w niewłaściwej kwocie, skoro nie zachodziła sytuacja, w której nie można było usunąć, będącej przyczyną uchybienia terminu przeszkody. Zaistniała pomyłka w dokonaniu przelewu mogła być wykryta i usunięta, tymczasem pełnomocnik nie sprawdzając, czy przelew został dokonany we właściwej kwocie, bez wątpienia nie wykazał należytej staranności. Powoływana przez pełnomocnika kwestia stanu zdrowia pracownika, któremu zlecono wykonanie przelewu nie ma zatem znaczenia. Błędne uiszczenie wpisu sądowego będące wynikiem braku optymalnej organizacji działalności kancelarii nie może tym samym przemawiać za uznaniem braku winy pełnomocnika. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.