II SA/Po 269/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] Nr [...], II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego , III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ M. Kwiecińska W dniu 30 października 2007 r. do Prezydenta Miasta P. wpłynęło zgłoszenie spółki A o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na instalacji [...] tablicy reklamowej na budynku przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o stanowisko [...] Konserwatora Zabytków dla przedmiotowej inwestycji oraz o opłatę w wysokości 17 zł za pełnomocnictwo dla osoby, która podpisała zgłoszenie. Na uzupełnienie braków zgłoszenia organ zakreślił inwestorowi termin 4 dni liczony od dnia otrzymania postanowienia. Na zwróconym przez pocztę dowodzie doręczenia nie odnotowano daty odebrania postanowienia. Decyzją z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zgłosił sprzeciw co do zgłoszonego organowi zamiaru wykonania robot budowlanych w postaci budowy [...] tablicy reklamowej na budynku przy ul. [...] w [...], otrzymanego w dniu 30 października 2007 r. W uzasadnieniu organ podniósł, iż pomimo wezwania z dnia [...] zgłaszający nie uzupełnił zgłoszenia o żądane dokumenty, zatem konieczne było zgłoszenie sprzeciwu stosownie do art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ powołał się na art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz.. 1568 ze zm.) oraz porozumienie zawarte pomiędzy Wojewodą Wielkopolskim a Prezydentem Miasta Poznania z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie powierzenia Miastu P. spraw z zakresu właściwości Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz.Urz. Woj. Wlkp. Nr 184/2003 z dnia 1 grudnia 2003 r., poz. 3434), z których wywiódł obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na prowadzenie prac zlokalizowanych na obszarach ochrony konserwatorskiej. W dniu [...] do Urzędu Miasta P. wpłynęło do wiadomości organu pismo [...] Konserwatora Zabytków skierowane do inwestora, a odpowiadające na pismo spółki A z dnia [...] dotyczące wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W piśmie tym [...] Konserwator Zabytków nie wyraził zgody na umieszczenie konstrukcji z reklamą na wnioskowanym budynku podnosząc, iż budynek ten znajduje się w eksponowanym miejscu na skrzyżowaniu ulic i dlatego jest doskonale widoczny z ulic: [...]; proponowana reklama jest zbyt monumentalna, ingerująca w widoki otaczających ulic; konstrukcja ta może stworzyć niebezpieczny precedens montowania na budynkach sztucznych kurtyn pod lokalizację reklam, a ponadto niedopuszczalny jest pięcioletni termin ekspozycji reklamy. Pismem z dnia [...] inwestor zwrócił się do organu I instancji o przesłanie na jego adres informacji dotyczącej nie wniesienia sprzeciwu wobec praw wymienionych w zgłoszeniu i jednego kompletu poświadczonej dokumentacji (projekt, podkład geodezyjny). Inwestor wyraził w tym piśmie pogląd, że jeżeli do końca 30-dniowego terminu organ nie doręczy zgłaszającemu sprzeciwu, to z tą chwilą traci kompetencję do działania w sprawie, a zgłaszający od następnego dnia po upływie terminu uprawniony jest z mocy samego prawa do rozpoczęcia robót objętych zgłoszeniem. W dniu 5 grudnia 2007 r. pełnomocnikowi inwestora doręczono sprzeciw z dnia [...]. Odwołanie od przedmiotowej decyzji pismem z dnia [...] wniósł inwestor domagając się uchylenia ponosząc, że żądane przez organ I instancji stanowisko [...] Konserwatora Zabytków wobec przedmiotowej inwestycji stanowiło jeden z załączników zgłoszenia i znajduje się w aktach sprawy. Ponadto przedstawił poglądy doktryny i orzecznictwa potwierdzające stanowisko, iż termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem do załatwienia sprawy, a nie do sporządzenia decyzji, a sprzeciw zostaje zgłoszony dopiero z dniem doręczenia decyzji stronie. W związku z tym doręczenie go inwestorowi z uchybieniem 30-dniowego terminu do doręczenia, powoduje, iż sprzeciw jest bezskuteczny; decyzja o sprzeciwie z dnia [...], została awizowana u inwestora w dniu 3 grudnia 2007 r., a odebrana w dniu 5 grudnia 2007 r. Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Organ powołał się na zawarte w aktach sprawy pismo [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...], w którym organ ten jednoznacznie nie wyraża zgody na umieszczenie konstrukcji z reklamą na budynku objętym zgłoszeniem. Ponadto organ wyjaśnił, iż w omawianej sprawie nie został przekroczony ustawowy 30-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 prawa budowlanego) i powołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo - decyzja wnosząca sprzeciw - zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Od decyzji organu II instancji skargę do sądu administracyjnego wniósł inwestor, który działając poprzez pełnomocnika procesowego zarzucił temu rozstrzygnięciu: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 110 Kpa poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na tym, że organ błędnie przyjął, iż złożył sprzeciw co do zgłoszenia prac budowlanych w sytuacji, gdy decyzja administracyjna została doręczona skarżącemu już po upływie 30-dniowego terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a to zgodnie z treścią art. 110 Kpa oznacza, że decyzja o sprzeciwie doręczona po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczna; b) art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie., iż zgłoszony zamiar wykonania robót budowlanych, który nie wymaga pozwolenia na budowę ma braki materialne w postaci wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 powołanej ustawy, stanowiące w przypadku ich nie uzupełnienia podstawę do wniesienia sprzeciwu; c) art. 30 ust. 2 i 5 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię poprzez przyjęcie, iż wyznaczenie dodatkowego terminu na uzupełnienie dokumentów przedłuża termin do wniesienia sprzeciwu, podczas gdy żaden przepis prawa nie przewiduje takiego unormowania, a ustawowy termin 30 dni jest terminem zawitym i nie podlega przywróceniu ani przedłużeniu, 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 7 w zw. z art. 80 Kpa przez błędną ocenę materiału zebranego w sprawie oraz brak wszechstronnego zbadania przedmiotowej sprawy; b) art. 124 § 2 Kpa oraz art. 126 w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Ponadto skarżący zarzucił postanowieniu (organu I instancji) naruszenie: 1. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, iż zgłoszony zamiar wykonania robót budowlanych, który nie wymaga pozwolenia na budowę, ma brak materialny w postaci nie przedstawienia stanowiska [...] Konserwatora Zabytków, podczas gdy przedmiotowe stanowisko zostało wyrażone w piśmie z dnia [...] oraz w piśmie z dnia [...] i znajduje się w aktach sprawy, 2. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, iż nieopłacenie udzielonego pełnomocnictwa stanowi brak materialny powodujący, iż zgłoszenie nie spełnia wymogów prawidłowego zgłoszenia, podczas gdy brak opłaty za pełnomocnictwo jest brakiem formalnym pisma i nie stanowi w razie jego nie uzupełnienia przesłanki do wniesienia przez organ sprzeciwu w drodze decyzji, 3. art. 64 Kpa przez niewłaściwe wyznaczenie czterodniowego terminu dla uzupełnienia braków zgłoszenia, 4. art. 124 § 2 Kpa oraz art. 126 w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę na rażące sprzeczności pomiędzy decyzjami zapadłymi w sprawie; w decyzji z dnia [...] organ I instancji błędnie przyjął, iż przedmiotowe zgłoszenie ma nie uzupełnione w terminie braki w postaci wymaganych dokumentów zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, co spowodowało zgłoszenie sprzeciwu. W decyzji organu II instancji nie stwierdzono braku wymaganych prawem dokumentów, wręcz oparto uzasadnienie na stanowisku [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] wyrażonego w niniejszej sprawie. Skarżący przedstawił także argumentację przemawiającą za tym, że termin 30 dni z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem zawitym i nie jest możliwe jego przedłużenie, w szczególności poprzez wydanie postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia, a żaden przepis, w tym art. 30 ust. 2 powołanej ustawy, nie wyznacza dodatkowego terminu na uzupełnienie brakujących dokumentów i przedłużenie terminu do wniesienia sprzeciwu, gdyż termin ten jest do "załatwienia sprawy", a nie do wydania decyzji, stąd tez musi obejmować doręczenie decyzji stronie postępowania administracyjnego. Na poparcie swojego zarzutu skarżący przywołał stanowisko sadownictwa administracyjnego i stwierdził, iż zgodnie z art. 110 Kpa organ jest związany swoją decyzją dopiero od chwili jej doręczenia, zatem przedmiotowa decyzja zgłaszająca sprzeciw jest bezskuteczna i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W ocenie skarżącego organ naruszył zasadę praworządności, gdyż rozstrzygając sprawę nie podjął niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do jej załatwienia, nie przeprowadził wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia brak dokumentacji, która wówczas znajdowała się w aktach sprawy. Zaskarżone decyzje w przekonaniu skarżącego naruszają także zasady proceduralne co do wymogów, jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 Kpa). Skarżący podniósł także, iż organ błędnie przyjął, że przedmiotowe zgłoszenie nie zawiera opinii [...] Konserwatora Zabytków, podczas gdy do akt sprawy dołączono pismo organu ochrony zabytków z dnia [...], a następnie także pismo z dnia [...], które wpłynęło do organu prowadzącego sprawę dwa dni po doręczeniu skarżącemu postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia. Ponadto skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, iż nieopłacenie w terminie pełnomocnictwa stanowi naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż przedmiotowa opłata nie stanowi przesłanki do wniesienia sprzeciwu, nie wpływa na ocenę prawidłowości zgłoszenia. Skarżący zakwestionował także wyznaczenie terminu 4 dni na uzupełnienie braków zgłoszenia podnosząc, że żadne przepisy procedury administracyjnej nie przewidują takiego terminu, a jedynie zgodnie z art. 64 § 2 Kpa termin do usunięcia braków pisma wynosi 7 dni, a nie 4. W ocenie skarżącego uzsadnienie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia nie spełnia wymogów wyrażonych w art. 124 § 2 Kpa oraz art. 126 w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], którą Prezydent Miasta P. zgłosił sprzeciw; ponadto wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia [...] zobowiązujące do uzupełnienia zgłoszenia oraz złożył wniosek o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał uprzednio zajęte w sprawie stanowisko podkreślając, iż wydając decyzję oparł się na stanowisku [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...], którego organ I instancji nie mógł znać w dniu wydania swojej decyzji z dnia [...], jednak organowi II instancji została ona przedłożona i należało jej meritum wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu całości sprawy. Odnosząc się do wyznaczonego przez organ I instancji 4-dniowego terminu Wojewoda wskazał, iż organ wyznaczając taki termin kierował się tym, by przesyłka doszła do Warszawy i by w razie jej awizowania organ zdążył ze zgłoszeniem sprzeciwu. Uznając skargę za bezzasadną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] 2008 r. skarżący poinformował, iż w dniu 10 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy dla [...], XIII Wydział Gospodarczy KRS zarejestrował przekształcenie formy prawnej skarżącej w "[...]" [...]. Dołączył do pisma aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Wskazał, iż na zasadzie art. 553 Kodeksu spółek handlowych nowopowstała spółka [...] pozostaje podmiotem tych samych praw i obowiązków, co przekształcana spółka [...], w niniejszej sprawie wstępując w prawa skarżącego. Na rozprawie pełnomocnik procesowy skarżącego dodatkowo zwrócił uwagę, iż w decyzjach wadliwie powołano art. 39 ustawy Prawo budowlane, który ma zastosowanie wyłącznie do pozwolenia na budowę, a kwestie związane z zabytkami w sposób wyczerpujący są uregulowane w art. 29 ust. 2 pkt. 6, jak i w art. 30 tegoż prawa. Pełnomocnik nie wiedział, czy do zgłoszenia zamiaru wykonania robót dołączona była opinia [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...], gdyż dokumenty zgłoszeniowe składali pracownicy poprzednio istniejącej spółki . Pełnomocnik podniósł także , iż ze wspomnianego pisma Konserwatora wynika, iż w sprawie nie jest niezbędne uzgodnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca aktualnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z tą zasadą sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też zawartą w skardze argumentacją. Zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżących. Zgodnie z art. 30 ust. 1pkt. 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt. 6 prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym. W myśl art.30 ust.2 prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt.2 oraz w zależności od potrzeb odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a przypadku ich nie uzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W niniejszej sprawie dnia 30 października 2007r. zgłoszono zamiar wykonania konstrukcji reklamowej, mocowanej na dachu budynku. Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...], wydanym w trybie cyt. art. 30 ust. 2 nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o: 1) stanowisko [...] Konserwatora Zabytków dla przedmiotowej inwestycji, 2) opłaty w wysokości 17 złotych, Wszystko w terminie 4 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W wypadku nie uzupełnienia braków decyzja o sprzeciwie nie może zapaść przed upływem wyznaczonego terminu, liczonego od dnia doręczenia postanowienia. W niniejszej sprawie wobec niewykonania postanowienia do dnia zgłoszenia sprzeciwu zbadania wymagała data otrzymania przez zgłaszającego tego orzeczenia, celem ustalenia biegu terminu wyznaczonego tym orzeczeniem. Organ zobowiązany był zatem do zbadania zwróconego przez pocztę dowodu doręczenia orzeczenia. Jego analiza prowadzi tymczasem do wniosków, ze nie zostało ono zaopatrzone w adnotację adresata co do daty otrzymania postanowienia. Brak wpisanej odręcznie daty praktycznie uniemożliwia poczynienie ustaleń co do rzeczywistej daty doręczenia. Z adnotacji poczynionych na odwrocie wynika że przesyłka była awizowana 19 listopada i tego samego dnia złożono ją w urzędzie pocztowym. Z pieczątki urzędu widniejącej przy podpisie odbierającego wynika, że 23 listopada przesyłkę skierowano na powrót z [...] do [...]. Zgłoszenie sprzeciwu w takiej sytuacji naruszało nie tylko przepis art. 30 ust.2 , ale także przepisy postępowania zawarte w art. 7, 77§1 kpa. W istocie bowiem organy nie poczyniły istotnych ustaleń w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa budowlanego, w szczególności zaś art.30 ust.2. Nie sposób było w zaistniałej sytuacji przyjąć, że zgromadzone w aktach dokumenty przemawiały za przyjęciem, że sprzeciw zgłoszony został po bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie postanowienie zobowiązujące do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie pkt. 2 wykraczało poza dopuszczoną przepisami treść. W istocie bowiem żaden przepis prawa, w tym wspomniany art.30 ust.2 nie stanowi podstawy by przesłanką zgłoszenia sprzeciwu uczynić nie uiszczenie opłaty od pełnomocnictwa. Tym samym niedopuszczalnym było zgłoszenie sprzeciwu wskutek niewykonania tak określonego braku zgłoszenia. Podkreślenia wymaga, iż organ żądając uzupełnienia zgłoszenia winien zgłaszającemu wyznaczyć termin, który w sposób realny umożliwi wykonanie nałożonego nań obowiązku, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Ustawodawca pozostawia w tym względzie swobodę organowi, która w istocie nie może oznaczać dowolności. Żądanie dostarczenia pozwolenia, uzgodnień, opinii winno uwzględniać czas adekwatny na ich uzyskanie od właściwego organu, aby dopuszczonego przez normę prawa do uzupełnienia zgłoszenia nie czynić iluzorycznym. Termin czterodniowy na dostarczenie stanowiska Konserwatora Zabytków nie odpowiada zdaniem Sądu tym standardom. Spod kontroli sądu wymyka się zasadność skierowania do zgłaszającej spółki żądania przedłożenia stanowiska Konserwatora Zabytków oraz zgłoszenie sprzeciwu z powodu nie wyrażenia zgody przez tegoż Konserwatora na projektowane prace . W istocie bowiem organy obydwu instancji nie dostatecznie wyjaśniły konieczność uzyskania przez skarżącego stanowiska [...] Konserwatora Zabytków, a ściśle rzecz ujmując uzyskania pozwolenia przewidzianego w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1598 ze zm.). Organ I instancji w decyzji powołał się na art. 39 ust. 1w związku z 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz porozumienie zawarte pomiędzy Wojewodą Wielkopolskim a prezydentem Miasta Poznania wskazując na obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na prowadzenie prac zlokalizowanych na obszarach ochrony konserwatorskiej. Organ nie wyjaśnił jednak, na jakiej podstawie przyjął, iż inwestycja objęta zgłoszeniem skarżącego dotyczy właśnie takiego obszaru. Organ odwoławczy z kolei uznał, iż w sprawie najistotniejszy jest fakt, że zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wywiódł także, że [...] Konserwator Zabytków w piśmie z dnia [...] nie wyraził zgody na umieszczenie reklamy. Tymczasem z pisma, na które powołał się organ odwoławczy, nie wynika, by budynek objęty zgłoszeniem był wpisany do rejestru zabytków, bądź by plan miejscowy obejmował ten budynek ochroną konserwatorską. Danych w tym względzie nie zawiera także decyzja I instancji , organ odwoławczy zaś powołuje się na ochronę konserwatorską, wynikającą z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie odnosi się jednak do konkretnych jego postanowień, nie precyzuje także co do daty, numeru konkretnej uchwały Rady Miasta. Brak szczegółowych wywodów w tym względzie powoduje , że w istocie nie można ocenić, czy organy zasadnie przyjęły, iż zgłoszona przez skarżącego inwestycja wymaga uzgodnienia z właściwym organem ochrony zabytków. Podkreślenia wymaga, że orzekając w przedmiocie sprzeciwu organy winny odnosić się do regulacji dotyczącej postępowania zgłoszeniowego, także w zakresie wymaganych pozwoleń, uzgodnień, opinii, nie zaś do norm regulujących procedurę związaną z pozwoleniem na budowę. O ile ostatnio wymienione normy mają zastosowanie do postępowania zgłoszeniowego należy podać przepis zezwalający na ich odpowiednie zastosowanie, także w zakresie koniecznych pozwoleń, uzgodnień, opinii. Nadto decyzje organów obu instancji ze względu na swą lakoniczność naruszały także art. 107§3 kpa. Nie sposób jednak zgodzić się ze skarżącym, że termin wyznaczony postanowieniem z art. 30 ust. 2 nie wstrzymuje 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin do wniesienia sprzeciwu jest liczony bowiem od dnia doręczenia zgłoszenia, które nie zawiera braków lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia tych braków. Podkreślić należy także, iż w istocie do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie dołączono stanowiska Konserwatora Zabytków. W tych warunkach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art.200 oraz art. 152 p.p.s.a. należało orzec, jak w pkt I - III sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania. /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/M. Kwiecińska