IV SA/Wa 1284/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Agata Krysztofiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi Kopalni [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) maja 2008 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia (...) stycznia 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) grudnia 1994 r. Decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) grudnia 1994 r. dotyczyła zezwolenia na czasowe do dnia (...) grudnia 2013 r. wyłączenie z produkcji gruntu leśnego o powierzchni (...) ha oraz ustalała opłaty roczne i odszkodowanie z tytułu przedwczesnego wyrębu drzewostanu, a także zobowiązywała do wykonania rekultywacji zgodnie z decyzją Wójta Gminy K. z dnia (...) grudnia 1993 r. Wnioskiem z dnia 29 października 2007 r. Kopalnia (...) S.A. w K. domagała się, na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. stwierdzenia nieważności powyżej decyzji z dnia (...) grudnia 1994 r. w części, w jakiej ta decyzja nakłada na wnioskodawcę obowiązek zawarcia umowy dzierżawy gruntów wyłączonych na mocy tej decyzji z produkcji leśnej. Wniosek uzasadniono m.in. faktem, że w momencie wydawania decyzji powstało prawo wnioskodawcy do użytkowania - na cele nieleśne - gruntów wyłączonych z produkcji, w związku z ustaleniem w niej opłaty rocznej. Zdaniem wnioskodawcy, tym samym zobowiązanie do zawarcia umowy dzierżawy spowodowało podwójne obciążenie z tego samego tytułu. Rozpoznając wskazany wyżej wniosek Dyrektor Generalny Lasów Państwowych stwierdził, że opłaty roczne i odszkodowanie z tytułu przedwczesnego wyrębu drzewostanu wynikające z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych to opłaty mające charakter publicznoprawny i zostały one ustalone decyzją z dnia (...) grudnia 1994r. Organ wskazał, iż umowa dzierżawy ma charakter cywilnoprawny i opłaty z tego tytułu wynikają z kodeksu cywilnego, natomiast przedmiotowa umowa była jedynym sposobem uzyskania przez stronę prawa do dysponowania gruntami i nie ma związku z opłatami należnymi na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu decyzji z dnia (...) maja 2008 r. Minister Środowiska wskazał, iż w niniejszej sprawie grunt stanowi własność Skarbu Państwa - reprezentowanego przez Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych - który jednocześnie był organem prowadzącym postępowanie, co sprawiło że interesy właściciela były należycie zabezpieczone w postępowaniu. Powołując się na przepis art. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.) organ wskazał, iż ubiegający się o zgodę na wyłączenie gruntów z produkcji powinien być właścicielem już w chwili składania wniosku, jednak - jak wskazał Minister -nie wynika to z dosłownej treści ustawy. Przytaczając również przepisy art, 11 ust, 1 oraz art. 12 ust. 1 powołanej ustawy Minister stwierdził, że osoba zainteresowana może dopiero później, po uzyskaniu decyzji administracyjnej, uzyskać od właściciela cywilnoprawne upoważnienie do dysponowania gruntem. Organ nie podzielił stanowiska K. SA, iż uprawnienie tej spółki do korzystania z gruntu leśnego objętego decyzją powstało z chwilą wydania decyzji, bowiem decyzja wydana na podstawie art. 11 i art. 12 powołanej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. nie kreuje prawa do korzystania z gruntu. Minister stwierdził ponadto, że realizowanie celu publicznego - w rozumieniu art. 6 pkt. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami - nie sankcjonuje uzyskuje prawa do użytkowania, zaś opłaty publicznoprawne wynikające z decyzji zezwalającej na wyłącznie gruntu leśnego z produkcji zobowiązani są ponosić również właściciele nieruchomości, mający pełne prawo własności. Minister potwierdził, że w zaskarżonej decyzji błędnie pouczono co do trybu zaskarżenia wskazując, że odwołanie służy nie do Ministra Środowiska lecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister podał, że powyższa okoliczność nie miała jednak wpływu na zachowanie strony i nie szkodziła skarżącemu, który - pomimo błędnego pouczenia - prawidłowo skierował odwołanie. Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) maja 2008 r. wniosła Kopalnia (...) S.A. w K., która domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 4 pkt. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r., o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 70, 107 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na załatwieniu sprawy z naruszeniem słusznego interesu skarżących, pobieżnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz powołaniu w uzasadnieniu przepisów, które nie miały zastosowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż uzasadnienie Ministra Środowiska jest niekonsekwentne, bowiem z jednej strony uznano, iż faktyczne wyłącznie gruntu leśnego z produkcji może nastąpić po podpisaniu umowy cywilnej z właściwym nadleśniczym oraz że ubiegający się o zgodę na wyłączenie gruntów z produkcji powinien być właścicielem w rozumieniu art. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych już w chwili składania wniosku - a z drugiej strony stwierdzono, że osoba taka może dopiero później, po uzyskaniu decyzji administracyjnej uzyskać od właściciela cywilnoprawne upoważnienie do dysponowania gruntem. Skarżąca zarzuciła również, iż organ niezasadnie powołał się na przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż w momencie wydawania decyzji z (...) grudnia 1993 r. obowiązywała ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżąca wskazała także, że w decyzji z dnia (...) grudnia 1993 r. zezwolono na czasowe wyłączenie gruntów z produkcji leśnej i jednocześnie nałożono na skarżącą obowiązek zapłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, którą to opłatę skarżąca uiszcza do 30 czerwca każdego roku. Skarżąca podniosła również, że opłata roczna była i jest opłatą z tytułu użytkowania na cele nierolnicze i nieleśne gruntów wyłączonych z produkcji leśnej. Spółka stwierdziła także, że była zobowiązana do zapłaty jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu. W ocenie skarżącej opłata roczna jest wynagrodzeniem za korzystanie z przedmiotowych gruntów, zatem brak było podstaw do nakładania na skarżącą w drodze decyzji administracyjnej obowiązku zawarcia dodatkowej umowy dzierżawy tych samych gruntów i pobierania dodatkowego wynagrodzenia w postaci czynszu dzierżawy do gruntów leśnych, które oddano skarżącej w użytkowanie . Powołując się na przepisy Konstytucji RP skarżąca zarzuciła, iż niedopuszczalna jest sytuacja, w której decyzją administracyjną nakłada się obowiązki wynikające ze stosunków cywilnoprawnych. Spółka zarzuciła, że nakładanie w drodze decyzji nowej daniny publicznej, w postaci czynszu najmu, niezależnie od ustalonej w decyzji stałej opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji leśnej oraz opłaty jednorazowej za przedwczesny wyrąb lasu jest niezgodne z art. 217 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Ponadto, powołując się na treść art. 39 w zw. z art. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. skarżąca wskazała, że umowa dzierżawy z dnia (...) kwietnia 1995 r. była niedopuszczalna prawnie, gdyż po wydaniu decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, opisane nieruchomości nie były lasem, a ponadto na zawarcie takiej umowy wymagana była zgoda Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, jednak takiej zgody w niniejszej sprawie nie było. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ nie podzielił ponadto stanowiska skarżącej Spółki odnośnie naruszenia art. 7 , 70 oraz 107 k.p.a. Uczestnik postępowania Skarb Państwa - Lasy Państwowe Nadleśniczy Nadleśnictwa K. wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko Ministra Środowiska. Na uzasadnienie powyższego stanowiska uczestnik powoła się również na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie stwierdzono iż obowiązek zapłaty czynszu dzierżawnego jest niezależny od innych należności, rozliczeń oraz roszczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zaskarżona decyzja Ministra środowiska z dnia (...) maja 2008r. wydana została w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 156 i nast. kpa, regulujących nadzwyczajne postępowanie administracyjne służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem przez pryzmat przesłanek nieważności decyzji administracyjnej, określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie to wszczynane jest w nowej sprawie administracyjnej, której przedmiotem nie jest ponowne rozstrzyganie sprawy w zakresie objętym ocenianą decyzją, lecz ocena legalności samej decyzji, przez pryzmat wadliwości prawnych wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Badając legalność decyzji administracyjnej organ nadzoru zobowiązany jest zatem dokonać oceny, czy rozstrzygnięcie zawarte w ocenianej decyzji nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których decyzja została wydana i czy ustalenia organu wydającego ocenianą decyzję znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza brak przepisu prawa uprawniającego organ administracji do wydania decyzji administracyjnej w zakresie danej sprawy. Rażące naruszenie prawa polega natomiast na tym, że istnieje podstawa prawna do wydania decyzji, lecz rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których decyzja została wydana, lub które uprawniały organ do wydania decyzji. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samej decyzji od chwili jej wydania, a więc treść decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Zdarzenia i okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji nie mogą być traktowane jako rażące naruszenie prawa tkwiące w samej decyzji. Należy przy tym podkreślić, iż rolą organu orzekającego w postępowaniu nieważnościowym jest ustalenie, czy oceniana decyzja jest dotknięta jedną z wad nieważności określonych w art. 156 § 1 kpa. Oceniana przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych a następnie przez Ministra Środowiska decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) grudnia 1994 r. jest decyzją pierwszoinstancyjną wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych / Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm. / oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 20, poz. 149). Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 marca 1982r., o treści obowiązującej w dniu wydania ocenianej decyzji, wyłączenie z produkcji gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze lub nieleśne może nastąpić tylko na podstawie decyzji właściwego organu, określającej warunki tego wyłączenia. Osoba wyłączająca grunty z produkcji obowiązana jest uiścić należność i opłaty roczne oraz, w odniesieniu do gruntów leśnych i zadrzewionych, jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Z decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) grudnia 1994r. wynika, iż dotyczy ona zezwolenia na czasowe do dnia (...) grudnia 2013 r. wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni (...) ha (w tym: drzewostany (...) ha, halizny (...) ha, drogi leśne (...) ha, wizury (...) ha) o typie siedliskowym: Lśw, OIJ, LMśw, BMb (stanowiących lasy ochronne masowego wypoczynku). Art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych definiuje, że przez wyłączenie gruntów z produkcji należy rozumieć zaniechanie rolniczego lub leśnego użytkowania gruntów przez właściciela albo osobę nabywającą te grunty na cele nierolnicze lub nieleśne. Z zapisu tego wynika, że wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej może dokonać określony podmiot, tj. właściciel albo osoba nabywającą te grunty na cele nierolnicze lub nieleśne. Z kolei art. 4 pkt 1 w/w ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielu -rozumie się przez to również posiadacza. Zgodnie z art. 336 kc posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W dacie wydania decyzji z dnia (...) grudnia 1994r. Kopalnia (...) nie była ani właścicielem, ani posiadaczem gruntów, których dotyczyło zezwolenie na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych. Jednakże była podmiotem nabywającym te grunty na cele nieleśne, przez co należy rozumieć, że czyniła starania do uzyskania tytułu prawnego do posiadania tych gruntów aby móc prowadzić na nich planowaną działalność. Osoba nabywająca grunty, to osoba starająca się uzyskać tytuł własności do tego gruntu. W powiązaniu z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982r. należy wziąć tutaj pod uwagę również osobę starającą się wejść w posiadanie gruntów np. jako dzierżawca. O staraniach tych świadczy chociażby to, że Kopalnia (...) wystąpiła z wnioskiem o wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wydanie decyzji w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji poprzedza uzyskanie przez osobę ubiegającą się o to wyłączenie decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji lub decyzji o zmianie sposobu wykorzystania terenu. Kopalnia (...) w dniu (...) maja 1990r. uzyskała decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji, wydaną przez Urząd Wojewódzki w K., zgodnie z którą na przedmiotowych gruntach ustalono lokalizację inwestycji obejmującej odkrywkę (...) "K.". Decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) grudnia 1994r. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982r., które precyzują warunki na jakich następuje czasowe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych. Decyzja ta nie przenosi na Kopalnię (...) tytułu prawnego do dysponowania gruntem, którego dotyczy decyzja, w znaczeniu cywilistycznym, a więc prawa własności czy też posiadania. Z decyzji tej wynika jedynie, że podmiot, który takie prawo ma lub czyni o nie starania może korzystać z zezwolenia, o którym mowa w decyzji na warunkach w niej określonych. Tytuł prawny do gruntu i prawo dysponowania nim Kopalnia (...) uzyskała zawierając umowę dzierżawy z dnia (...) kwietnia 1995r. Warunki na jakich dzierżawa ta została ustanowiona wynikają z zawartej umowy cywilnej. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) grudnia 1994r. nakładała na Kopalnię (...) obowiązek zawarcia umowy dzierżawy. Z treści decyzji wynika jedynie, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. upoważnił w niej Nadleśniczego Nadleśnictwa K. do spisania umowy dzierżawy przedmiotowych gruntów z Kopalnią (...) na zasadach określonych w kodeksie cywilnym i decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowwych w P. z dnia (...) stycznia 1994r. Nr (...). Jest to więc jedynie upoważnienie dla Nadleśniczego Nadleśnictwa K. do zawarcia takiej umowy w imieniu Lasów Państwowych Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. a nie nałożenie na Kopalnię (...) obowiązku zawarcia takiej umowy. W tej sytuacji bezzasadny jest zarzut nieważności decyzji z dnia (...) grudnia 1994r. w części w jakiej decyzja ta nakłada na skarżącego obowiązek zawarcia ze Skarbem Państwa - Lasami Państwowymi umowy dzierżawy gruntów wyłączonych na mocy tej decyzji z produkcji leśnej. Umowa dzierżawy z dnia (...) kwietnia 1995r. została zawarta z woli stron, zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie cywilnym, w tym z zasadą swobody zawierania umów zapisaną w art. 3531 kc. Kopalnia (...) nie miała obowiązku zawarcia umowy dzierżawy, jednakże gdyby takiej umowy nie zawarła decyzja z dnia (...) grudnia 1994r. byłaby niewykonalna, gdyż podmiot, który uzyskał tą decyzją zezwolenie na czasowe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych nie posiadałby uprawnienia w znaczeniu cywilnym do dysponowania cudzym gruntem. Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych osoba wyłączająca grunty z produkcji obowiązana jest uiścić należność i opłaty roczne oraz, w odniesieniu do gruntów leśnych i zadrzewionych, jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Ponieważ grunty zostały wyłączone na okres do 20 lat i przewidziano następnie ich rekultywację na cele leśne, to zgodnie z art. 18 ust. 3 w/w ustawy na Kopalnię (...) został nałożony obowiązek uiszczenia jedynie opłaty rocznej oraz jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyręb drzewostanu. Obowiązek ponoszenia stałej opłaty rocznej z tytułu czasowego użytkowania na cele nieleśne wyłączonego z produkcji leśnej gruntu jest niezależny od kwestii dotyczących dzierżawy gruntu i czynszu dzierżawnego regulowanych odrębnymi przepisami. Dzierżawa gruntu to zagadnienie cywilnoprawne związane z uzyskaniem uprawnienia do dysponowania cudzym gruntem. Czynsz dzierżawny jest świadczeniem związanym z uzyskaniem tego uprawnienia w zakresie ustalonym w umowie dzierżawy. Jeśli zaś to dysponowanie przez dzierżawcę powoduje wyłączenie gruntu z produkcji leśnej, to dzierżawcę, jako osobę wyłączającą grunt z produkcji, obciąża z mocy cytowanych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych obowiązek uiszczenia przewidzianych w niej opłat za użytkowanie tego gruntu na cele nieleśne. Jest to obowiązek całkowicie odrębny, nie pozostający w żadnym związku z rozliczeniami wynikającymi z tytułu zawartej umowy dzierżawy. Stanowisko takie zajął również NSA w wyroku z dnia 19 września 1988r. II SA 2026/87 ONSA 1988/2/83. Sąd nie podziela także zarzutu niedopuszczalności zawarcia umowy dzierżawy w świetle art. 39 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Przede wszystkim dopuszczalność zawarcia umowy dzierżawy nie podlega ocenie w trybie administracyjnym. Jest to umowa cywilnoprawna i jak wynika z § 10 tej umowy spory wynikłe na tle stosowania tej umowy strony poddały rozstrzygnięciu właściwych dla stron Sądów. Z chwilą wyłączenia gruntów objętych decyzją z dnia (...) grudnia 1994r. z produkcji leśnej, grunty te nie odpowiadały definicji lasu zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach / Dz. U. Nr 101, poz. 444 ze zm. / i tym samym przy zawieraniu umowy dzierżawy nie miał zastosowania art. 39 tej ustawy. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, iż ocenia na w trybie postępowania nieważnosciowego decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia (...) września 1993r. nie jest obarczona wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1kpa. Zgodzić się natomiast należy ze stanowiskiem skarżącego, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera pewne uchybienia, jednakże należy uznać, iż pozostają one bez wpływu na rozstrzygniecie decyzji. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.