I OZ 992/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata A.Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 892/08 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 maja 2009 r. oddalające wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.Ł. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wypłatę odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie adwokata A.Ż. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 maja 2009 r., którym oddalono wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Od postanowień referendarza przysługuje stroni i jej pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu skierowanego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wynika z art. 259 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu adwokat wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z zażaleniem, którego przedmiotem było postanowienie referendarza sądowego oddalające wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Zdaniem Sądu I instancji taki środek zaskarżenia podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny i podlegał on odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego adwokat A.Ż., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zasądzenia na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu żalący się podkreślił, iż złożył już w skardze stosowne oświadczenie o nieotrzymaniu wynagrodzenia od skarżącego, a ponowny wniosek o przyznanie wynagrodzenia miał służyć jedynie przypomnieniu o wniosku zawartym w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na postanowienia referendarza sądowego wydane w toku postępowania w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, stronie i jej pełnomocnikowi przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu skierowanego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wynika z art. 259 § 1 P.p.s.a. Dlatego też za zasadne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który uznał za niedopuszczalne zażalenie złożone przez adwokata, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego przedmiotem było postanowienie referendarza sądowego oddalające wiosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną. Adwokat zobligowany jest do znajomości obowiązujących przepisów i procedur i zasadnym jest wymaganie od niego większej staranności aniżeli od strony niebędącej profesjonalnym pełnomocnikiem. Dlatego też nie można było potraktować złożonego środka zaskarżenia jako sprzeciwu, co zasadnie uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na marginesie zauważyć należy, że okoliczności podniesione w zażaleniu nie mają z nim żadnego związku, jako nie odnoszące się do przyczyn odrzucenia zażalenia na postanowienie odmawiające przyznania wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.