II SA/Wa 1007/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Sylwia Falkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na niewykonanie przez Ministra Sprawiedliwości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1300-1301/06 wymierza Ministrowi Sprawiedliwości grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1300-1301/06, w sprawie ze skargi K. K. (obecnie K.-K.) uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości: • z [...] lutego 2003 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] września 2002 r. w sprawie zarządzenia wypłaty świadczeń pieniężnych (odprawa, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy) związanych ze zwolnieniem ze służby; • z [...] lutego 2003 r. oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] stycznia 2003 r. w sprawie odmowy uchylenia (w trybie art. 145 kpa) decyzji o zwolnieniu ze służby i stwierdził, że nie podlegają one wykonaniu w całości. Wskazany wyrok stał się prawomocny od 19 lutego 2008 r. Tego dnia została bowiem oddalona skarga kasacyjna, wniesiona przez Ministra Sprawiedliwości wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2008 r. o sygnaturze akt I OSK 376/07. Odpis wyroku ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi przekazano organowi w dniu 16 kwietnia 2008 r. Pismem z 15 maja 2008 r. K. K. wezwał Ministra Sprawiedliwości do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2006 r. Następnie 2 czerwca 2008 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie wyroku, z żądaniem wymierzenia organowi grzywny w wysokości 20 tysięcy złotych, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Minister Sprawiedliwości, wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2006 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1300-1301/06, w sprawie zarządzenia wypłaty świadczeń pieniężnych w związku z decyzją nr [...] Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2002 r. o zwolnieniu K. K. (poprzednie nazwisko K.), z dniem [...] sierpnia 2002 r. ze Służby Więziennej, postanowieniem z [...] czerwca 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie, mając na uwadze fakt, że wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd – tj. kwestii kiedy decyzja o zwolnieniu K. K. ze Służby Więziennej została mu doręczona. Wykonując wskazany wyżej wyrok organ wydał również [...] czerwca 2008 r. decyzję o nr [...], na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 kpa, którą odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2002 r. o zwolnieniu z dniem [...] sierpnia 2002 r. K. K. ze Służby Więziennej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Ministra Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż w sprawie nie zachodzi bezczynność organu. Organ wskazał, że do zakończenia sprawy administracyjnej związanej z wypłatą świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem K. K. ze Służby Więziennej niezbędne jest prawomocne rozstrzygnięcie, "że z dniem [...] sierpnia 2002 r. na podstawie decyzji nr [...] Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2002 r. został on zwolniony ze Służby Więziennej". Jeśli zaś chodzi o postępowanie toczące się z wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] Ministra Sprawiedliwości to nadal nie jest to postępowanie zakończone. I dlatego okoliczność ta wyłącza dopuszczalność wznowienia postępowania. Organ podał również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykonując wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. o sygnaturze akt I OSK 375/07 wyznaczył w dniu 7 maja 2008 r. termin rozprawy na dzień 13 czerwca 2008 r. W dniu 15 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiadomił organ, iż posiedzenie wyznaczone na 13 czerwca 2008 r., nie odbędzie się, nie wskazując jednocześnie następnego terminu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi K. K. uczynił niewykonanie przez Ministra Sprawiedliwości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2006 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1300-1301/06, żądając wymierzenia organowi grzywny. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] lutego 2003 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] września 2002 r. w sprawie zarządzenia wypłaty świadczeń pieniężnych (odprawa, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy) związanych ze zwolnieniem ze służby, a także uchylił decyzję z [...] lutego 2003 r. oraz decyzję ją poprzedzającą z [...] stycznia 2003 r. w sprawie odmowy uchylenia (w trybie art. 145 kpa) decyzji o zwolnieniu ze służby. Tak więc, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostał w obrocie prawnym nierozpatrzony wniosek skarżącego z 4 października 2002 r. o wznowienie postępowania w zakresie zwolnienia go ze Służby Więziennej decyzją personalną z [...] sierpnia 2002 r. jak również wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie wypłaty skarżącemu świadczeń pieniężnych, w związku z decyzją z [...] sierpnia 2002 r. o zwolnieniu skarżącego ze Służby Więziennej z dniem [...] sierpnia 2002 r. Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że skarga K. K. jest dopuszczalna, albowiem skarżący pismem z 15 maja 2008 r. wezwał organ do wykonania wyroku. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z treści art. 154 § 1 ppsa wynika, że środki wskazane w tej normie prawnej znajdują zastosowanie wtedy, gdy organ nie wykona wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, bądź gdy organ pozostaje bezczynny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, a więc nie załatwi sprawy w sposób przewidziany prawem w przewidzianym terminie. Skarga o wymierzenie organowi grzywny ma na celu ukaranie organów za niewykonanie wyroków sądowych, a także dyscyplinowanie tych organów. Skuteczność skargi o wymierzenie organowi grzywny zależy od ustaleń dotyczących niezałatwienia w ustawowym terminie sprawy po wydaniu wyroku. Ustalenie więc, że po wydaniu wyroku organ nie załatwia sprawy, przy jednoczesnym żądaniu ukarania organu grzywną, winno skutkować zastosowaniem tego środka prawnego. Zgodnie zaś z art. 154 § 3 ppsa wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Tak więc Sąd Administracyjny oceniając zasadność skargi na niewykonanie wyroku bierze pod uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia. Późniejsze dopełnienie tych obowiązków, a więc już po wniesieniu skargi, choć przed wydaniem orzeczenia w sprawie, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Fakt ten może jedynie mieć wpływ na ustalenie wysokości grzywny w ramach określonych przez art. 154 § 6 ppsa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, str. 227). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że Minister Sprawiedliwości otrzymał prawomocny wyrok (po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 lutego 2008 r. o sygnaturze akt I OSK 375/07 skargi kasacyjnej, złożonej przez Ministra Sprawiedliwości) w dniu 16 kwietnia 2008 r. W tym dniu organ otrzymał również akta administracyjne sprawy. Przypomnieć należy, że z przepisem art. 286 § 1 i § 2 ww. ustawy, po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Następnie 15 maja 2008 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku, a 2 czerwca 2008 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając ukarania organu grzywną. W związku z powyższym, wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 154 ppsa, organ niewątpliwie pozostawał w bezczynności w momencie złożenia skargi przez K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wykonanie zaś wyroku sądu z opóźnieniem nie może skutkować ani umorzeniem postępowania, ani też oddaleniem skargi. Zgodnie z art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, grzywnę za niewykonanie wyroku wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2008 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2007 r. (M. P. z 2008 r. Nr 13, poz. 139) wynagrodzenie to wynosiło 2.691,03 zł. Grzywna za niewykonanie wyroku ma charakter dyscyplinujący. Przy określaniu jej wysokości, Sąd uwzględnił okoliczność, że Minister Sprawiedliwości w końcu załatwił sprawę, a zwłoka w wykonaniu obowiązku wynikającego z wyroku Sądu nie była znaczna. Ustalając jej wysokość, Sąd wziął pod uwagę w szczególności, iż bezczynność organu nie wynikała z jego złej woli, lecz ze skomplikowanego charakteru sprawy i jej wielu wątków. Sąd wziął ponadto pod uwagę wyjaśnienie organu, skierowane do skarżącego w dniu 13 czerwca 2008 r., informujące o niemożności wykonania wyroku. W świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy zasadnym było zatem wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł. W ocenie Sądu, grzywna wymierzona w dolnych jej granicach spełni zarówno cel dyscyplinujący, jak i represyjny, które to cele zostały jej przez ustawodawcę przypisane. Z tych powodów, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.