I SA/Wr 1066/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" - Oddziału Zakłady Górnicze R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, II. zwrócić na rzecz skarżącej wpis w kwocie 50.000,00 (pięćdziesiąt tysięcy) zł. "A"Spółka Akcyjna O. Zakłady Górnicze "R" w P. (dalej: skarżąca) zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.z dnia [...] o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Skarbnika Gminy z dnia [...] o nr [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej Burmistrza P. z dnia [..] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2006 r. Skarżąca w skardze z dnia 27 kwietnia 2007 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. art. 1a, 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. z 2006 Dz.U. Nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych), poprzez uznanie wyrobisk górniczych za nieruchomości podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, art. art. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. z 2006 Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. art. 6 pkt 7 i 58 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (j.t. z 2005 Dz.U. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) oraz art. art. 2 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie powszechnie obowiązujących orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, dokonanie błędnej wykładni złożonej deklaracji podatkowej, a także naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. z 2000 r. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w tym art. 8 i art. 107 § 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę z dnia 25 maja 2007 r. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. Zasadniczym powodem podjętego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ, iż po doręczeniu decyzji wymiarowej nastąpiły zmiany w majątku skarżącej, które skutkowały zmniejszeniem podstawy opodatkowania budowli, budynków i gruntu. Ponadto organ zauważył, iż w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyrobisk górniczych wypowiedział się we wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] r. utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (WSA wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt 1814/06 oddalił skargę). Pismem z dnia 14 października 2008 r. skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Przykładowo, postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – w skrócie p.p.s.a.), jeśli skarżący skutecznie cofnie skargę lub też z innych przyczyn stanie się ono bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż złożone oświadczenie o cofnięciu skargi spowodowało bezprzedmiotowość postępowania toczącego się przed tutejszym Sądem. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się okoliczności uniemożliwiających uznanie dokonanych przez pełnomocnika czynności za prawnie dopuszczalne. W myśl art. 60 p.p.s.a. skarżący może skutecznie cofnąć skargę o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi może nastąpić poprzez złożenie do protokołu rozprawy stosownego oświadczenia, które nie może budzić wątpliwości, co do treści. Cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 144 p.p.s.a. sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia. Tak więc cofnięcie skargi dopiero po tej dacie jest bezskuteczne. W związku z cofnięciem skargi przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, Sąd orzekł o zwrocie połowy dokonanego przez skarżącą wpisu. Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w sprawie podlega umorzeniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.