I FSK 946/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Ewa Michna, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 653/08 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 11 marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2002 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 653/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 11 marca 2008 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2002 r. B. Sp. z o.o. nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku w zakresie prawidłowego odprowadzania podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2002 r. oraz wykazała nienależny zwrot podatku za miesiąc listopad 2002 r. (zwrotu dokonał organ podatkowy 14.02.2003r.). Urząd Kontroli Skarbowej w P. wydał w dniu 23 maja 2005 r. decyzję, w której określił ww. Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2002 r. w wysokości 9.380,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Powyższa kwota nie została w pełnej wysokości zapłacona przez Spółkę i do zapłaty pozostała kwota 3.670,00 zł w należności głównej. Przeprowadzone przez organ podatkowy I instancji postępowanie egzekucyjne w celu zaspokojenia roszczeń Skarbu Państwa zostało z uwagi na brak majątku spółki uznano za bezskuteczne, wobec czego organ podatkowy I instancji wszczął 10 września 2007 r. postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości Skarżącego, który w okresie ich powstania sprawował funkcję członka Zarządu Spółki. Następnie decyzją z dnia 04 grudnia 2007 r. orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za ww. zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za m-c listopad 2002 r. w wysokości 3.670,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, organ drugiej instancji nie uznał podnoszonych przez wnioskodawcę argumentów, w związku z czym w dniu 11 marca 2008 roku wydał decyzję, którą zaskarżone orzeczenie organu I instancji utrzymał w mocy. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Jak wskazał Sąd, zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określone zostały w rozdziale 15 Ordynacji podatkowej. W rozdziale tym mieści się zakres podmiotowy oraz przedmiotowy tej odpowiedzialności. Zgodnie z art. 107 § 1 tejże ustawy tylko w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatnika odpowiadają solidarnie z podatnikiem i całym swoim majątkiem osoby trzecie. Z kolei na mocy art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej członkowie zarządu na warunkach w artykule tym określonych odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki. W ocenie Sądu organ drugiej instancji, który wydał zaskarżoną decyzję, w sposób należyty ustalił zakres odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe reprezentowanej przezeń spółki B.. Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 70 ustawy - Ordynacja podatkowa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Co prawda w istocie rzeczy organ drugiej instancji ustalił stan prawny w zakresie obowiązywania art. 70 ww. ustawy w sposób nieprawidłowy, tj. z pominięciem dyspozycji normy intertemporalnej z art. 20 §2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw. (Dz. U. z dnia 11 października 2002 r., nr 169, poz. 1387). Niezależnie jednak od prawidłowości ustaleń organu dotyczących tego, czy norma z art. 20 §2 ww. ustawy zmieniającej znajdzie albo nie znajdzie zastosowania - skutek ostateczny dla podatnika wobec podjętych przez organy czynności egzekucyjnych pozostaje niezmieniony w związku z dokonaniem czynności egzekucyjnej - zajęcia konta bankowego podatnika pierwotnego - spółki B., która została powiadomiona w trybie zastępczym z art. 151 w zw. z odpowiednim zastosowaniem art. 150. W związku z powyższym niezależnie od przyjętego za obowiązujący stanu prawnego i ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego w tym względzie nie doszło do naruszenia normy z art. 70 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zatem na dzień wydania zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom Skarżącego, zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec spółki B. - co wynika z przedłożonych sądowi akt. Sąd wskazał ponadto, że organ drugiej instancji nie zakwestionował wiarygodności żadnego z dostarczonych przez Skarżącego dokumentów. Nie ulega jednak wątpliwości, że ocena treści merytorycznej materiału dowodowego sprawy jest między Skarżącym a Organem różna. Nie ulega wątpliwości przy tym, iż treść art. 116 Ordynacji wskazuje na "zaległość podatkową", za którą odpowiada członek zarządu. Bez wątpienia zaległość ta powstała w czasie, gdy Skarżący był członkiem zarządu spółki (25 grudnia 2002r.). Sąd I instancji wskazał, że na gruncie aktualnej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego określonej uchwałą z dnia 08.12.2008 r. w sprawie o sygn. II FPS 6/08 przyjmuje się, że stwierdzenie przez organ bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, ale jednocześnie stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustalone zostać może na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym można - co do zasady - wyróżnić trzy stadia: stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji, stadium stosowania egzekucji oraz stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji. W odniesieniu do stanu obecnej sprawy - czyli stadium stosowania egzekucji, stwierdzenie jej bezskuteczności będzie związane z oceną skuteczności zastosowanych środków egzekucyjnych. W każdym jednak przypadku wierzyciel ma obowiązek monitorowania wysokości należności egzekwowanej w zestawieniu ze skutecznymi lub bezskutecznymi środkami egzekucyjnymi. Już zatem wnikliwa analiza przebiegu postępowania egzekucyjnego przy zaawansowanym etapie stosowania egzekucji umożliwia zdaniem NSA stwierdzenie czy egzekucja została wszczęta co do całego majątku, czy była skuteczna i w jakiej części. Zdaniem Sądu, stan postępowania egzekucyjnego, mimo że nie zostało ono wobec spółki zakończone, wydaje się na dzień wydania decyzji organu drugiej instancji jednoznaczny. Prowadzono bezskuteczną egzekucję z rachunku bankowego spółki, a mimo wysiłków poborcy podatkowego i zapytań kierowanych do ewidencji katastralnej Z. nie ujawniono żadnych nieruchomości ani ruchomości spółki. Spółka zaprzestała prowadzenia działalności i nie dysponuje nawet aktualnym adresem swojej siedziby. Niewiadome jest nawet aktualne położenie ksiąg rachunkowych spółki i innej dokumentacji spółki. Nie można mieć zatem w niniejszej sprawie żadnych wątpliwości co do bezskuteczności egzekucji nawet stosunkowo skromnej sumy zaległości podatkowej, której przeniesienie na byłego członka zarządu stało się zaczątkiem niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, po wykazaniu powyższej bezskuteczności egzekucji oraz faktu powstania zaległego zobowiązania podatkowego w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki, ciężar udowodnienia zaistnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność osoby trzeciej spoczął na Skarżącym. W przedmiotowej sprawie Skarżący na żadnym etapie postępowania nie wskazywał mienia spółki, z którego egzekucja mogła doprowadzić do zaspokojenia zaległości podatkowej; jednocześnie Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, a kolejny zarząd spółki zgłosił wniosek o jej upadłość w sytuacji, w której w spółce nie znajdował się majątek wystarczający nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Jedyną okolicznością, którą dowodził skarżący, była zatem okoliczność braku swojej winy w niezgłoszeniu wniosków o upadłość lub układ. Przedstawione przezeń dokumenty spółki - bilans za rok 2002 r., częściowe dokumenty za okres do sierpnia 2003 r. - z racji nie obejmowania okresu ostatniego miesiąca członkowstwa Skarżącego w zarządzie spółki B. nie pozwalają dowieść, że kondycja finansowa spółki nie uzasadniała złożenia wniosków czy to o upadłość czy też układ. Z kolei organ podjął próbę uzyskania dokumentacji księgowej spółki za okresy późniejsze, jednak wobec braku możliwości znalezienia adresu siedziby spółki - dokumentacji takiej nie pozyskał. W tym stanie rzeczy, na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, niepodobna – w ocenie Sądu I instancji - przyjąć, że po stronie Skarżącego wystąpiła przesłanka negatywna odpowiedzialności - tj. brak winy w niezgłoszeniu jednego z wniosków. Pismem z dnia 9 kwietnia 2009 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku sądu I instancji, w której zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów: a) art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej - przez uznanie, iż istnieją przesłanki do rozszerzenia odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe spółki B. Sp. z o.o. na Skarżącego; b) art. 70 § 1 w zw. z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej - przez uznanie, iż zobowiązanie podatkowe, za które odpowiedzialność rozszerzono na Skarżącego, nie uległo przedawnieniu przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, c) art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dniem 1 stycznia 2001 r. - Dz. U. z 2000 r., Nr 94, poz. 1037) przez ustalenie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki B. Sp. z o.o. powstałe w okresie od 1 do 11 listopada 2002 r., tj. przed objęciem przez Skarżącego funkcji członka zarządu, II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy przez wadliwe — na podstawie art. 150 w zw. z art. 151 Ordynacji podatkowej — uznanie za skuteczne zawiadomienia Spółki B. Sp. z o.o. o zajęciu rachunku bankowego - faktycznie nie doręczonego Spółce, nawet w trybie doręczenia zastępczego, a to wobec nie podjęcia zawiadomienia przez Spółkę i zwrotu przedmiotowego zawiadomienia na skutek wyprowadzenia się adresata. Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów niniejszego postępowania jako części kosztów postępowania sądowoadminstracyjnego, ewentualnie, na podstawie art. 188 P.p.s.a., o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje — według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. To z tej przyczyny istnieje wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych wyżej podstawach. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, na wstępie należy stwierdzić, że za nieuzasadnione należy uznać przede wszystkim zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty te sformułowane zostały jako: " ... naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy przez wadliwe - na podstawie art. 150 w zw. z art. 151 Ordynacji podatkowej - uznanie za skuteczne zawiadomienia Spółki B. Sp. z o.o. o zajęciu rachunku bankowego - faktycznie nie doręczonego Spółce, nawet w trybie doręczenia zastępczego a to wobec nie podjęcia zawiadomienia przez Spółkę i zwrotu przedmiotowego zawiadomienia na skutek wyprowadzenia się adresata". W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie stanowiskiem, podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. Na okoliczność powyższą zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09. NSA podjął bowiem uchwałę o treści: "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych", zaś odnosząc się w uzasadnieniu do omawianego zagadnienia stwierdził między innymi: " ... w sytuacji, gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez wsa, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. ("przytoczenie podstaw kasacyjnych. ( ... ) Jeżeli więc zarzut naruszenia prawa przez organ administracji nie został wyraźnie powiązany w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, nie ma przeszkód, dla których NSA - przeanalizowawszy uzasadnienie skargi kasacyjnej - nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez wsa (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub c), bądź też art. 151 p.p.s.a.) i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie, mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej". Akceptując zatem przytoczone poglądy i odnosząc je do sformułowanych w skardze kasacyjnej jak i jej uzasadnieniu zarzutów należy stwierdzić, że żaden z zarzutów naruszenia procedury podatkowej (w szczególności dot. doręczenia) nie został powiązany z zarzutem naruszenia przez sąd pierwszej instancji któregoś z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przeciwnie, uzasadnienie wskazanych zarzutów świadczy o tym, że są to zarzuty kierowane przeciwko organowi pierwszej instancji a nie sądowi administracyjnemu. Trudno domniemywać, że sformułowane zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej jej autor wiąże z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (innym naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy), skoro w końcowej części skargi postawiono alternatywny wniosek o " ... uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny". Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.(art. 188 p.p.s.a.). Tymczasem uzasadnienie skargi kasacyjnej świadczy o tym, że autor skargi kasacyjnej starał się zwalczyć ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego zauważyć trzeba, że zarzuty te sprecyzowane zostały jako niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1, art. 70 § 1 w zw. z art. 118 § 1, art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej. Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego to tzw. błąd subsumpcji, który wyraża się w tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (por.: cyt. wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99). Podobny pogląd można także odnaleźć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 31.05.2004 r., sygn., FSK 103/04, stwierdził, że "błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumpcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może, zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, które skarżący uznaje za prawidłowy" (publ. [w:] T. Woś, ... op. cit., str. 541). W kontekście takich poglądów można, zatem wyprowadzić wniosek, iż błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Stanowisko zbieżne z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zajął już zresztą między innymi w wyroku z dnia 06.04.2005 r., sygn. FSK 692/04 (niepubl.) oraz w wyroku z dnia 13.10. 2004 r., sygn., FSK 548/04 (niepubl.), w którym stwierdzono, wprost, że "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego". W innym orzeczeniu tegoż Sądu zauważono zaś, że "nie można w sposób skuteczny stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania zostały naruszone przez Sąd w procesie kontroli legalności decyzji" (wyrok NSA z dnia 14.10. 2004 r., sygn. FSK 568/04 – niepubl.). Mając zatem na względzie przywołane wyżej poglądy dotyczące rozważanej tu kwestii zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie strona skarżąca w istocie rzeczy stanu faktycznego sprawy skutecznie nie podważyła, przez co przedmiotowy zarzut w tym zakresie uznać trzeba za nieuzasadniony. Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.