II SA/Kr 535/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Rada Gminy w Czernichowie w dniu 28 lipca 2006 roku podjęła uchwałę nr LVI/545/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Czernichów. W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 5 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 z zm.) i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 717 z zm.). Wojewoda Małopolski pismem z dnia 11 kwietnia 2007r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności w całości uchwały Nr LVI/545/2006 Rady Miejskiej w Czernichowie z dnia 28.07.2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Czernichów. W uzasadnieniu skargi przedmiotowej uchwale zarzucono naruszenie: - art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.); - art. 17 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 204, poz.2086 z późn. zm.); - art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) w zw. z art. 3 i art. 30 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. Nr 45, poz. 435 z późn.zm.); - art. 85 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.); - § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 z późn. zm.); - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587 z późn. zm.); - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz § 7 pkt 8 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie treny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315); - art. 17 pkt 7 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.); - art. 17 pkt 13 w zw. z art. 17 pkt 7 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, póz. 880 z późn. zm.). Wojewoda Małopolski zarzucił ponadto istnienie różnic pomiędzy treścią uchwalonego planu, a projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu, nie wynikających z rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz wskazał nieprawidłowości występujące na rysunku planu. Z uwagi na złożoność problemu organ nadzoru nie stwierdził w zakreślonym ustawowo 30 - dniowym terminie, zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) nieważności przedmiotowej uchwały, zatem wniesienie skargi było w pełni zasadne. W piśmie z dnia 15 maja 2007r. udzielono odpowiedzi na skargę Wojewody Małopolskiego i wniesiono o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, iż Rada Gminy Czernichów co do zasady zgadza się z zarzutami podniesionymi w skardze i mając je na uwadze wszczęła procedurę mającą na celu wyeliminowanie stwierdzonych uchybień podejmując w dniu w dniu 23 lutego 2007r. uchwałę w sprawie przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czernichów oraz w dniu 27 kwietnia 2007r. uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Czernichów, którym objęty będzie cały obszar administracyjny gminy Czernichów. Wskazano, iż w planie tym uwzględnione zostaną zarzuty skarżącego zgłoszone w niniejszej skardze. Aktualnie przygotowywana jest dokumentacja na potrzeby postępowania przetargowego mającego na celu wyłonienie wykonawcy. Z uwagi na powyższe Rada Gminy wniosła o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze, Rada Gminy wskazała, iż nie zgadza się z zarzutem naruszenia art. 17 pkt 7 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z w/w przepisem wójt, burmistrz, prezydent uzgadnia projekt planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podlega uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zgodnie z wymogami tego przepisu wójt gminy Czernichów wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu przedmiotowego planu miejscowego (pismo z dnia 15 marca 2005r., znak: [...]). Stosownie do wymogów art. 25 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt Gminy Czernichów ustalił termin uzgodnienia na 21 dni od daty udostępnienia projektu planu. Projekt planu został przekazany do uzgodnienia WKZ w dniu 15 marca 2005r. Wojewódzki Konserwator Zabytków działając na podstawie art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie uzgodnił projektu przedmiotowego planu (postanowienie z dnia 29 kwietnia 2005r., znak: [...]. Tak więc brak uzgodnienia planu nastąpił po terminie wyznaczonym przez wójta. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt może uznać za uzgodniony projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy właściwe do uzgodnienia projektu planu nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 2 w/w ustawy nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w wyznaczonym terminie, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem projektu planu. Zatem wójt działając na podstawie w/w przepisu uznał projekt za uzgodniony. Nie miał przy tym obowiązku, wbrew twierdzeniu skarżącego, ustosunkować się do braku pozytywnego uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Rada Gminy nie zgodziła się również z zarzutem naruszenia art. 17 pkt 13 w zw. z art. 17 pkt 7c ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia o ochronie przyrody. Zgodnie z postanowieniami art. 17 pkt 13 wójt po wprowadzeniu do projektu planu zmian wynikających z rozpatrzenia uwag zobowiązany jest ponowić uzgodnienia, jednak wyłącznie w niezbędnym zakresie. Zmiany jakie wprowadził wójt gminy Czernichów do projektu planu w związku ze zgłoszonymi uwagami dotyczyły także obszaru położonego częściowo w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, jednak nie naruszały one zasad zagospodarowania terenu przyjętych dla tego obszaru i zaopiniowanych pozytywnie przez Dyrektora Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była zaskarżona przez organ nadzoru: uchwała Nr LVI/545/2006 Rady Miejskiej w Czernichowie z dnia 28.07.2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Czernichów. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie. Sąd podziela stanowisko organu nadzorczego, zawarte w skardze, odnośnie dokonanych przez organ planistyczny w powziętej uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszeń obowiązującego porządku prawnego, w tym przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz innych w/w ustaw. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Z kolei art. 15 ust. 2 w/w ustawy w sposób enumeratywny wymienia materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. I tak zgodnie z ust. 2 pkt 1 wyżej powołanego unormowania, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie zaś z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wójt, burmistrz, prezydent miasta uzgadnia projekt planu z właściwym zarządcą drogi jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego terenu sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Ponadto, mając na uwadze treść art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz.2086 z późn. zm.) projekt planu powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zaś zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Regulacje przedmiotowej uchwały, tj.: § 10 ust. 17 w brzmieniu: "wszelkie odstępstwa od ustaleń zapisanych w ust. 14 do 16 wymagają indywidualnych uzgodnień z administratorami dróg" oraz § 13 ust. 3 w brzmieniu: "wszelkie odstępstwa od ustaleń zapisanych w ust. 2 dotyczących linii zabudowy wymagają indywidualnych uzgodnień z administratorami dróg", wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych wyżej przepisach. Zarządca - administrator drogi uzgadnia bowiem sposób zagospodarowania terenów lub zamianę sposobu użytkowania na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem zamieszczenie w miejscowym planie wymogu dodatkowego uzgodnienia z administratorem drogi w zakresie, który wykracza poza wymagania określone normą art. 35 ustawy o drogach publicznych, należy uznać za bezpodstawne. Wobec powyższego, jako niezgodne z w/w przepisami oceniono ustalenie w treści planu norm otwartych, uzależniających możliwość wszelkich odstępstw od ustaleń dotyczących zasad obsługi komunikacyjnej terenów zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie dróg i ulic oraz dotyczących linii zabudowy od uzyskania zgody administratora drogi. Sąd podziela stanowisko Wojewody Małopolskiego, iż kolejny kwestionowany zapis zawarty w § 12 ust. 1 pkt 2 tekstu przedmiotowej uchwały, w brzmieniu: "dopuszcza się realizację niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów służących gospodarce leśnej wzbogacające przeznaczenie podstawowe" pozostaje w sprzeczności z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 121 poz.1266 z późn. zm.) w związku z art. 3 i art. 30 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz.U. Nr 45 poz. 435 z późn zm.). Z wyżej przytoczonej regulacji prawnej wynika, iż każdy grunt leśny (niezależnie od klasyfikacji powierzchni) wymaga zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia, a taka zmiana może być dokonana jedynie w miejscowym planie. Obiekty zaś infrastruktury technicznej nie zaliczają się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną, a także nie są uznane za grunty leśne, w rozumieniu przepisów ustawy o lasach i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dla których nie jest wymagane uzyskanie zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwości realizacji na gruntach leśnych, przedsięwzięć nie przewidzianych w/w przepisami, wymagających zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, bez uzyskania stosownej zgody na etapie sporządzania projektu planu jest sprzeczne z prawem. Kolejnym uchybieniem uchwalonego planu jest niespójność w zakresie części tekstowej i graficznej. Paragraf 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) stanowi, iż na "projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego". Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem WP oraz dla strefy wokół obiektu chronionego (wału), nie zapisano ustaleń w tekście uchwały; tereny te nie zostały wymienione jako występujące na obszarze objętym planem. Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie spełniła także wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Mając na uwadze powołane przepisy - w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy a także wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej. I tak w § 9 tekstu uchwały Rada Gminy zapisała ustalenia w zakresie przeznaczenia poszczególnych terenów, a w ust. 4 pkt 1 w/w paragrafu ustalono przeznaczenie dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem P na "tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów wraz z urządzeniami towarzyszącymi niezbędnymi do ich funkcjonowania". Natomiast w zapisie § 10 tekstu uchwały ustalono parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla poszczególnych terenów - w ust. 3 pkt 6 przywołanego paragrafu dla terenów oznaczonych symbolem P zapisano ustalenia o treści :"dopuszczalna wysokość zabudowy: trzy kondygnacje nadziemne łącznie z poddaszem użytkowym dla budynków mieszkalnych i dwie kondygnacje nadziemne łącznie z poddaszem użytkowym dla budynków gospodarczych i garaży wolnostojących, każdorazowo dopuszczalne wprowadzenie innej wysokości wynikającej z wymagań technologicznych oraz wprowadzenia akcentów wysokościowych obejmujących nie więcej niż jedną czwartą rzutu poziomego obiektu". W oparciu o powyższe zapisy należy stwierdzić, iż dla obiektów produkcyjnych, składów i magazynów nie ustalono gabarytów i wysokości zabudowy. Przedmiotowe ustalenia dotyczą tylko zabudowy mieszkaniowej, gospodarczej i garaży. Niniejsza zaś zabudowa mieszkaniowa nie występuje na terenach oznaczonych symbolem P. Tak więc terenów oznaczonych symbolem P przedmiotowe ustalenia nie dotyczą. Zatem organ planistyczny uchwalając przedmiotowy plan naruszył normę art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 6 w/w rozporządzenia. Powyższe zastrzeżenia co do naruszenia w/w przepisów znajdują także zastosowanie do następujących ustaleń planu: W § 9 ust. 7 pkt 1 tekstu uchwały, ustalono dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem U przeznaczenie na "tereny zabudowy usługowej wraz z infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania". W § 10 ust. 4 pkt 6 tekstu uchwały, dotyczącym parametrów i wskaźników dla terenów oznaczonych symbolem U, zapisano ustalenia w powyższym zakresie tylko dla zabudowy mieszkaniowej, gospodarczej i garaży, nie ustalając zaś gabarytów i wysokości dla zabudowy usługowej. W § 9 ust. 8 pkt 1 tekstu uchwały ustalono przeznaczenie dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem US na "tereny sportu i rekreacji z zielenią towarzyszącą wraz z infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania, obejmuje na lale sportowe, boiska, baseny i podobne" z dopuszczeniem obiektów usług komercyjnych. W § 10 ust. 5 pkt 5 tekstu uchwały zapisano ustalenia w zakresie gabarytów i zabudowy tylko dla zabudowy mieszkaniowej, gospodarczej i garaży - nie ustalono natomiast gabarytów i wysokości hal sportowych, obiektów usług komercyjnych. W § 9 ust.12 tekstu uchwały dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem KS - ustalono przeznaczenie na "tereny obiektów i urządzeń obsługi transportu samochodowego, w tym między innymi stacja paliw, automatyczna myjnia, warsztat obsługi codziennej wraz z infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania". W § 10 ust. 11 pkt 5 tekstu uchwały zapisano ustalenia w zakresie gabarytów i wysokości zabudowy tylko dla zabudowy gospodarczej i garaży - nie ustalono gabarytów i wysokości obiektów obsługi transportu samochodowego. W § 9ust. 13 pkt 1 tekstu uchwały dla terenów oznaczonych symbolem KSU ustalono przeznaczenie na "tereny obiektów i urządzeń obsługi transportu samochodowego, w tym miedzy innymi stacja paliw, automatyczna myjnia, warsztat obsługi codziennej wraz infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania oraz usług komercyjnych: handlu, gastronomii, hotelarstwa." W § 10 ust. 11 pkt 5 tekstu uchwały zapisano ustalenia w zakresie gabarytów i wysokości zabudowy tylko dla zabudowy gospodarczej i garaży - nie ustalono gabarytów i wysokości obiektów obsługi transportu samochodowego oraz obiektów usług komercyjnych. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowy plan miejscowy nie zawiera ustaleń w zakresie gabarytów i wysokości obiektów przewidzianych na terenach oznaczonych na rysunku symbolami: P, U, US, KS, KSU - co stanowi o sprzeczności z normą art. 15 ust.2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy także wskazać, iż w planie miejscowym nie zapisano ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszących się do istniejącej zabudowy i istniejącego zagospodarowania. I tak w § 10 ust. 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12 zapisano ustalenia w zakresie "parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy" odpowiednio dla terenów oznaczonych symbolem: MM, P, U, US, RM, MP, U, MN, RU, US, KSU, KS, MN. Z powyższego wynika, że ustalenia przedmiotowego planu miejscowego nie zawierają wytycznych w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla istniejącej zabudowy i istniejącego zainwestowania występującego w terenach oznaczonych w/w symbolami, co stanowi o sprzeczności z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 6 w/w rozporządzenia. Ponadto należy wskazać, iż Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie spełniła wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z powołanymi wyżej przepisami w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy, projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać także linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu. W § 2 ust. 3 pkt 3 tekstu uchwały zapisano, iż rysunek planu zawiera oznaczenia linii zabudowy, natomiast na rysunku planu ani w legendzie linie zabudowy nie zostały wyznaczone i opisane. Kolejnych uchybieniem, na które zwrócił uwagę organ nadzoru, są występujące różnice pomiędzy treścią uchwalonego przedmiotowego planu miejscowego, a jego projektem wyłożonym do publicznego wglądu, nie wynikające z rozpatrzenia uwag do projektu planu. I tak: W § 9 ust. 1 pkt 3 tekstu projektu planu dla terenów MM zapisano ustalenia, o treści: "zakazuje się realizacji: obiektów o funkcji uciążliwych i funkcji zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, za wyjątkiem usług dla ludności oraz inwestycji celu publicznego w zakresie infrastruktury technicznej i drogowej". W uchwalonym natomiast planie miejscowym brak jest powyższych ustaleń. Następnie w § 9 ust. 8 pkt 5 tekstu projektu planu dla terenów U ustalono tzw. "opłatę planistyczną" w wysokości 10 %, która w uchwalonym planie miejscowym w § 9 ust. 7 pkt 5 została zapisana w wysokości 30%. Z kolei w zapisie § 9 ust. 10 pkt 4 tekstu projektu planu dla terenów RU/US ustalono tzw. "opłatę planistyczną" w wysokości 0%, natomiast w uchwalonym planie miejscowym w § 9 ust. 10 pkt 4 zapisano 30%. W § 10 ust. 10 pkt 4 tekstu projektu planu dla terenów RU zapisano ustalenia w zakresie "dopuszczalnej powierzchni zabudowy: dla zabudowy wolnostojącej - nie więcej niż 60% powierzchni działki, dla innych dopuszczalnych form zabudowy - nie więcej niż 70% powierzchni działki". Przy czym w uchwalonym planie miejscowym w § 10 ust. 10 pkt 4 znajduje się zapis w brzmieniu: "dopuszczalna powierzchnia zabudowy: a) dla zabudowy wolnostojącej - nie więcej niż 30% powierzchni działki, b) dla innych dopuszczalnych form zabudowy - nie więcej niż 40% powierzchni działki". Jak słusznie podniesiono w skardze, Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan nie spełniła wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315). Według powołanych unormowań w planie miejscowym określa się szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, tj. ograniczenia w użytkowaniu terenów położonych w strefie sanitarnej od cmentarza. Odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 150 m i może być ona zmniejszona do 50 m, pod warunkiem, że wszystkie budynki zlokalizowane w odległości od 50 m do 150 m od granicy cmentarza korzystają z sieci wodociągowej. W § 10 ust. 2 tekstu uchwały, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zapisano ustalenia w zakresie strefy sanitarnej od cmentarza o szerokości 50 m - na rysunku planu wokół cmentarza w/w strefa została wyznaczona. Należy przy tym wskazać, że ani w tekście uchwały ani na rysunku planu nie wyznaczono strefy od cmentarza o szerokości 150 m, zgodnie z przepisem cytowanego powyżej rozporządzenia, które wprowadza ograniczenia, dotyczące sposobu użytkowania terenów sąsiadujących z cmentarzem w zakresie ograniczeń w użytkowaniu terenów położonych w strefie sanitarnej. Zgodnie z wymogami art. 17 pkt 7 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody ( Dz. U. nr 92, poz.880 z późn. zm.) Wójt Gminy Czernichów wystąpił do Dyrektora Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych o uzgodnienie projektu przedmiotowego planu, ponieważ obszar objęty planem leży częściowo w granicach Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2005 r., ( znak: [...]) Dyrektor ZJPK uzgodnił pozytywnie projekt przedmiotowego planu. W wyniku uwzględnienia uwag, wniesionych w czasie wyłożenia do publicznego wglądu, do projektu planu zostały wprowadzone zmiany. Stosownie do przepisu art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wójt, burmistrz, prezydent w projekcie planu wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień. Mając na uwadze powyższy zapis, Rada Gminy uchwalając przedmiotowy plan winna ponownie uzgodnić przedmiotowy plan z DZJPK w związku z wprowadzonymi zmianami. Wójt Gminy Czernihów nie wystąpił do DZJPK o ponowne uzgodnienia projektu planu. Tym samym więc Rada Gminy działała sprzecznie z prawem nie spełniając wymogu wynikającego z wyżej przytoczonej treści art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy podzielić stanowisko Wojewody Małopolskiego, iż na rysunku planu przedmiotowej uchwały występują nieprawidłowości, i tak: - z informacji zapisanej na rysunku planu wynika, że mapa sporządzona została w skali 1 :5000, a powinna być w skali 1 :2000. - na rysunku planu występują obszary wyodrębnione liniami rozgraniczającymi i oznaczone graficznie kolorem, ale nie opisane symbolem literowym. - na rysunku planu nie oznaczono graficznie wszystkich obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią. Nie można się natomiast zgodzić z zarzutem naruszenia przez organ planistyczny normy art. 17 pkt 7 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.). Jak wynika z powołanych przepisów wójt zobowiązany jest uzgodnić projekt planu miejscowego z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków. Stosownie natomiast do postanowień art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) wójt przedkładając projekt planu do uzgodnienia wyznacza termin dokonania uzgodnienia, który nie może być krótszy niż 21 dni. Wójt Gminy Czernichów przekazał Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków projekt planu celem jego uzgodnienia w dniu 15 marca 2005 r. ustalając na dokonanie tego uzgodnienia termin 21 dni. Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem odmówił uzgodnienia projektu planu, uczynił to jednak dopiero w dniu 29 kwietnia 2005r., a zatem po terminie ustalonym przez wójta. Wobec powyższego wójt działając na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadnie uznał projekt za uzgodniony. Nie miał przy tym obowiązku, wbrew stanowisku Wojewody Małopolskiego, ustosunkować się do braku pozytywnego uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Terminowe uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do kompetencji i obowiązków właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Skoro organ lekceważy swoje obowiązki lub nieterminowe je wykonuje to winien ponosić tego stosowne konsekwencje. Przewiduje je zresztą ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która wskazuje, iż nieprzedstawienie stanowiska lub warunków w zakreślonym terminie oznacza uzgodnienie projektu. Natomiast jeżeli wskutek takiego zaniechania wykonywania swoich obowiązków organ uzgadniający zmienia swoje stanowisko (np. w przesłanym po terminie uzgodnieniu negatywnie opiniuje projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), to ponosi on koszty zmiany projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skład orzekający nie podzielił także w pełni podnoszony w skardze zarzut odnośnie niespełnienia przez organ planistyczny wymogu określonego w przepisie art. 85 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Jak wynika z powyższej regulacji - dla szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych zabrania się wykonania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej. Należy w tym miejscu wskazać, iż na rysunku przedmiotowego planu miejscowego zaznaczono "tereny wałów przeciwpowodziowych" przy rzece Wiśle i opisano je symbolem WP. Wyznaczono również "granice strefy wokół obiektu chronionego" (wału) o szerokości 50 m. W obszarze położonym w granicach przedmiotowej strefy wyznaczono kilka terenów oznaczonych kolorem brązowym i opisanych symbolem MM. Z legendy wynika, że są to: "tereny zabudowy mieszkaniowej mieszanej". Samo wyznaczenie na rysunku planu terenów mieszkaniowych w strefie 50 m od stopy wału nie pozostaje w sprzeczności z przywołanym wyżej przepisem art. 85 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne. Otóż norma ta nie zabrania (nie wyklucza) możliwości planowania (przez organ planistyczny) obiektów budowlanych, studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej, a jedynie zabrania wykonywania takich obiektów. Zresztą zakaz ten odczytywać należy wraz z art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), w którym wskazano, iż marszałek województwa może w drodze decyzji zwolnić od zakazów określonych w ust.1. Zatem aby marszałek województwa mógł w ogóle zwolnić potencjalnego inwestora np. z zakazu wykonywania obiektów budowlanych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi przewidywać przeznaczenie terenu na takie cele. W konsekwencji, jeżeli właściwe organy uzgadniające nie zakwestionowały (uzgodniły negatywnie) w ramach procedury planistycznej przeznaczenia terenów położonych w 50 m strefie ochrony wałów przeciwpowodziowych na cele budowlane, to nie mamy do czynienia z naruszeniem art.85 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie podnieść jednak należy na uchybienia (wskazane wyże w uzasadnieniu) polegające na braku ustaleń dla terenów oznaczonych symbolem WP oraz dla strefy wokół obiektu chronionego (wału), a nawet tereny te nie zostały wymienione jako występujące na obszarze objętym planem. Podsumowując w ocenie Sądu, organ planistyczny naruszył zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W związku z powyższym Sąd w oparciu o przepisy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.