II SA/Wa 888/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA: Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA: Andrzej Kołodziej, Protokolant Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], działając na podstawie przepisu art. 127 § 2 i art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego nr [...] o odmowie przyznania prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 96 ust. 4 i 9 w związku z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Organ podał, że stosownie do art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie pieniężne należne przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wskutek m.in.: wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w czasie trwania kontraktu na pełnienie służby terminowej lub kontraktu na pełnienie służby stałej, jeżeli pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat. M..S. pełnił czynną służbę wojskową od dnia 3 sierpnia 1992 r. do dnia 29 lutego 2008 r., w tym zawodową służbę wojskową od dnia 27 czerwca 1998 r. do dnia 29 lutego 2008 r. Skarżący z zawodowej służby wojskowej został zwolniony rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] listopada 2007 r. wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego, zatem zawodową służbę wojskową pełnił przez okres 9 lat, 8 miesięcy i 3 dni. Organ przyjął, że zawodową służbą wojskową, w rozumieniu art. 94 ust. 5 ustawy pragmatycznej, nie jest służba kandydacka. Zwrócił uwagę, że w świetle art. 9 i 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym w trakcie pełnienia służby kandydackiej przez zainteresowanego, powołanie do zawodowej służby wojskowej następowało do służby stałej na czas określony, a do służby kontraktowej na czas trwania kontraktu. W razie zaś mianowania na pierwszy stopień oficerski słuchacza akademii wojskowej w czasie odbywania studiów równocześnie z mianowaniem, następowało powołanie do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. W przypadku M. S. powołanie do zawodowej służby wojskowej nastąpiło w dniu 27 czerwca 1998 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. zarzucił organowi naruszenie norm prawa materialnego poprzez: błędne zastosowanie art. 96 ust. 4 w związku z art. 94 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sytuacji, gdy odwołujący się pełnił zawodową służbę wojskową w rozumieniu art. 9 ust. 3 tej ustawy przez okres ponad 10 lat; niezastosowanie art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przy ustalaniu zakresu znaczeniowego pojęcia zawodowa służba wojskowa na użytek wypłaty spornego świadczenia, błędną wykładnię art. 124 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegającą na przyjęciu, iż służba kandydacka nie jest zawodową służbą wojskową na użytek wypłaty świadczenia w wysokości uposażenia należnego za i przez okres 12 miesięcy od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Ponadto zarzucił organowi naruszenie art. 107 § 3 Kpa, poprzez brak należytego wyjaśnienia na czym polega, jego zdaniem, wadliwa wykładnia przepisów prawa dokonana przez odwołującego się. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 1035/07. Stwierdził, że pojęcie zawodowej służby wojskowej użyte w art. 94 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy interpretować w świetle art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy jako służbę pełnioną przez żołnierza powołanego do niej i pełniącego służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej lub służby terminowej. Do okresu zawodowej służby wojskowej nie wlicza się okresu zasadniczej służby wojskowej jak i nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, gdyż przepis art. 94 ust. 5 ustawy pragmatycznej jako przepis szczególny nie odwołuje się do treści art. 94 ust. 3 stanowiącego o nieprzerwanej służbie wojskowej. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2008 r., odnosząc się do odpowiedzi na skargę, podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno Minister Obrony Narodowej jak i Dyrektor Biura Emerytalnego rozstrzygając sprawę naruszyli przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy (...), przysługuje m.in. przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Warunki przyznania żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej tego świadczenia zostały określone w przepisie art. 96 ust. 1 powołanej ustawy. Świadczenie to przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat, przy czym ustawodawca w zdaniu drugim tego przepisu polecił w tym względzie stosować odpowiednio przepis art. 94 ust. 3 ustawy, przewidujący zaliczenie do okresu zawodowej służby wojskowej (...) okresów pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej (...). Jednocześnie w przepisie art. 96 ust. 1 ustawodawca obwarował przyznanie tego świadczenia dodatkowymi zastrzeżeniami, które zawarł w ust. 2-4 powołanego artykułu. Przepis art. 96 ust. 2 przewiduje sytuacje, w których żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, mimo braku spełnienia warunków z ust. 1 świadczenie to będzie przysługiwało. Przepis art. 96 ust. 3 uregulował zaś kwestię zbiegu uprawnień do tego świadczenia ze świadczeniem emerytalnym. Natomiast ust. 4 art. 96 stanowi, że świadczenie przedmiotowe nie przysługuje żołnierzowi w przypadkach, o których mowa w art. 94 ust. 5 i 6. Analiza przepisu art. 96 nie daje podstaw do przyjęcia, że do wyliczenia okresu pełnienia nieprzerwanej służby wojskowej żołnierzowi, jako warunku do przyznania świadczenia pieniężnego, stosuje się wyjątki od zasady wyrażonej w art. 94 ust. 3, do której odsyła przepis art. 96 ust. 1 powoływanej ustawy. W świetle zgromadzonej dokumentacji skarżący posiada ponad piętnastoletni nieprzerwany okres czynnej służby wojskowej, a zatem spełnia kryterium przewidziane w art. 96 ust. 1. Ponownie rozpoznając kwestię uprawnień skarżącego do świadczenia pieniężnego organ odniesie je do zastrzeżeń ustawodawcy przewidzianych w ust. 2 - 4 i oceni je na gruncie przedmiotowej sprawy. Odnośnie zaś powołanego w odpowiedzi na skargę nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 1035/07 (www.nsa.gov.pl - Baza orzeczeń), należy stwierdzić, że jego rozstrzygnięcie dotyczy odprawy pieniężnej, a więc sprawy różniącej się przedmiotowo od obecnie rozstrzyganej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł, na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.