I SA/Wa 936/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w Mińsku M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu zażalenia "[...]" Spółki z o.o. w M. na postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] o odmowie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej we własnej decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu podziału działek położonych w R., oznaczonych nr [...] i nr [...], stanowiących własność Spółki, utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2008 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że "[...]" Spółka z o.o w M. wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, w treści decyzji Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu podziału działek położonych w R., oznaczonych nr [...] i nr [...] stanowiących własność Spółki. Wskazała, że w wierszach: 13, 24 i 26 pierwszej strony "Uzasadnienia", w części treści zdania brzmiącej "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną", omyłkowo wpisano wyraz "lub" zamiast wyrazu "i". W ocenie Spółki, złożenie wniosku o sprostowanie jest uzasadnione z uwagi na treść postanowienia Burmistrza W. z dnia [...] września 2007 r., nr [...] oraz treść wypisu ze zmian do miejscowego planu zagospodarowania Miasta W. dla działek nr [...] i nr [...], z których jednoznacznie wynika, że powinien być użyty łącznik "i" w miejscu "lub". Postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki, gdyż w jego ocenie brak jest przesłanek określonych w art. 113 § 1 Kpa. Organ podniósł, że zgodnie z zapisami ogólnymi § 13, zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 20 kwietnia 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 58, poz. 598), plan wyznacza tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej - MN/MW, jednakże z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zdaniem organu, dodatkową przesłanką odmowy uwzględnienia wniosku o sprostowanie jest fakt, iż w § 75 ust. 2 pkt 1 lit b), w jednostce planistycznej B, plan wprowadza zmiany w stosunku do ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w W. z dnia [...] września 1991 r., zmienia się przeznaczenie terenu w jednostkach strukturalnych [...], z terenów zabudowy średniej i wysokiej intensywności na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne lub wielorodzinne. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła "[...]" Spółka z o.o. w M., żądając jego zmiany i dokonanie sprostowania opisanej na wstępie decyzji, zgodnie ze złożonym wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca Spółka zarzuciła organowi I instancji błąd w poczynionych ustaleniach faktycznych i prawnych poprzez stwierdzenie, że nie nastąpiła omyłka pisarska w opisanej wyżej decyzji, polegająca na nieprawidłowym użyciu łącznika "lub" zamiast łącznika "i" w części zdania brzmiącego "Zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną", w sytuacji gdy oczywiście winien być użyty łącznik "i", co wynika w szczególności ze wskazanego wyżej wypisu ze zmian do planu miejscowego Miasta W. Podnosiła też zarzut obrazy przepisów prawa, a w szczególności art. 113 § 1 kpa, poprzez nie sprostowanie oczywistej omyłki, w sytuacji, gdy omyłka ta wynika niezbicie z wadliwego i pomyłkowego zastosowania łącznika "lub" w miejsce prawnie ustanowionego łącznika "i". W uzasadnieniu zażalenia Spółka stwierdziła, że Burmistrz W., w sposób dowolny zmienia zapisy prawne wynikające z ustaleń obowiązującego planu miejscowego. Przywołała okoliczność, że z otrzymanego wypisu z planu z dnia 21 czerwca 2007 r. jednoznacznie wynika, że wskazane tam działki położone są na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. Takie samo stwierdzenie znalazło się w postanowieniu Burmistrza W. opiniującego projekt podziału działek. Zdaniem Spółki, wobec wydania wypisu z planu o takiej treści, żaden organ, a Burmistrz W. w szczególności, nie ma prawa zmieniać takiego zapisu, na zapis z łącznikiem "lub". W tej sytuacji, dokonaną przez organ I instancji zmianę zapisu, skarżąca Spółka oceniała jako bezprawną i wymierzoną w jej interesy. Rozpoznając zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wskazało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Powołując treść przepisu art. 113 § 1 kpa organ II instancji wskazał, że istota omyłek, o których mowa w przywołanym przepisie polega na tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską. Takie rozumienie pojęć: "błąd pisarski", "inna oczywista omyłka" wyklucza zaś możliwość uwzględnienia żądania skarżącej Spółki. Zdaniem organu odwoławczego z treści zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, w sposób nie budzący wątpliwości, że użycie w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości wyrazu "lub" w sformułowaniu odnoszącym się do przeznaczenia terenu w planie miejscowym, nie było skutkiem przeoczenia, czy omyłki organu, który wydał decyzję, lecz użycie takiego sformułowania było spowodowane treścią odpowiednich przepisów obowiązującego planu miejscowego. Zatem wskazanie w decyzji o podziale, że teren jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną, było zgodne z wolą i przekonaniem organu, a nie skutkiem jego omyłki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podkreśliło, że przeszkodą do uwzględnienia żądania Spółki jest treść przepisu § 13 zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] kwietnia 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 58, poz. 598). Przepis ten stanowi, że plan wyznacza "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej - MN/MW" - z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zdaniem organu wobec takiego brzmienia przepisu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie można skutecznie żądać sprostowania decyzji o podziale, powołując się na stwierdzenia zawarte w uzyskanym wcześniej wypisie z tego planu miejscowego oraz w postanowieniu opiniującym przedmiotowy podział. Organ II instancji podkreślił, że stosownie do regulacji art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), przeznaczenie terenu określa plan miejscowy, a zatem to jego przepisy, a nie wydawane przez organ wypisy z tego planu, czy akty administracyjne wydawane w sprawach indywidualnych, stanowią podstawę wszelkich rozstrzygnięć w tym zakresie. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "[...] Spółka z o.o. w M. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego w zakresie prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego zagadnień podniesionych w zażaleniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w zakresie jaki został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co w szczególności polegało na: - nieuzasadnionym i mogącym wynikać wyłącznie z oczywistej omyłki pisarskiej zastosowaniu łącznika "lub" w części zdania opisanego w treści postanowienia z dnia 10 marca 2008 r. wydanego przez Burmistrza W. jak i w pkt. 1 zażalenia z dnia 21 marca 2008 r. skierowanego do SKO. Łącznik "i", który prawnie i faktycznie winien być używany, wynika z dokumentów źródłowych w sprawie, tj. z wypisu ze zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., uchwalonych uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] kwietnia 2000 r. opubl. W Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dnia 2 czerwca 2000 r. nr 58, poz. 598, - obrazie prawa a w szczególności art. 113 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i niewłaściwe interpretowanie, bowiem organ nie sprostował oczywistej omyłki pisarskiej w sytuacji, gdy omyłka ta wynika wprost z treści decyzji organu w porównaniu z treścią dokumentacji źródłowej i polega w szczególności na niezasadnym stosowaniu zamienników w miejsce łącznika "i" łączników "lub" czy "oraz". Skarżąca Spółka podkreśliła, że poza sporem jest, że w planie zagospodarowania przestrzennego użyty jest łącznik "i" a nie "lub". Podniosła, że żaden wykonawczy organ, w tym Burmistrz W. nie ma prawa dowolnie kształtować zapisów obowiązującego prawa. Zatem tylko oczywista omyłka i nie przywiązywanie wagi do precyzyjnych stwierdzeń w decyzjach czy postanowieniach może uzasadniać to, że mylnie zastosowano te dwa łączniki. Skarżąca wskazała, że z punktu widzenia prawa, stosowanie tych łączników ma istotne znaczenie. Koniunkcja wynikająca z zastosowania łącznika "i" jednoznacznie określa, że tereny, o które chodzi w sprawie, są przeznaczone pod budownictwo o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. Podniosła, że organy obydwu instancji nie odwołują się w swoich uzasadnieniach do treści tezy uchwały, czyli prawa materialnego ale do treści opisowej, w której w sposób oczywisty umieszczono łącznik "lub" w miejsce łącznika "i" sytuując go w rozumieniu potocznym, a nie prawnym. Nie zwalnia to jednak organu od prawidłowego stosowania już obowiązującego i jednoznacznie brzmiącego prawa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W szczególności nietrafny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 113 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Oznacza to, że w tym trybie można prostować jedynie błędy nieistotne decyzji (w trybie rektyfikacji decyzji); a cotrario, niedopuszczalne jest prostowanie błędów istotnych, nawet wówczas, gdy organ wydający decyzję je dostrzeże. Wady istotne wynikające z wadliwości procedury poprzedzającej wydanie decyzji albo istniejące w jej treści, powodują uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności, co może nastąpić w wyniku rozpatrzenia środków zaskarżenia albo skutecznego zakończenia postępowania nieważnościowego. Wymaga jednak mocnego zaznaczenia, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie dokonuje kontroli legalności decyzji Burmistrza W. z dnia [...] lutego 2008 r. ([...]). Przedmiotem kontroli są wyłącznie postanowienia organów obu instancji odmawiające sprostowania oczywistej omyłki wyżej przytoczonej decyzji Burmistrza W. Wynikiem tej kontroli jest ocena, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły jej sprostowania w trybie art. 113 § 1 kpa. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, że nie spełnione zostały przesłanki do zastosowania tego przepisu. Wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował pojęć występujących w przepisie, lecz nie oznacza to, że można te przesłanki rozszerzać poza potoczne znaczenie tych pojęć. Wniosek skarżącej, pomimo że powoływał się na oczywista omyłkę, w istocie skierowany był przeciwko błędnemu, w ocenie skarżącej, rozumieniu treści planu. Problem dotyczył więc interpretacji treści planu w tej części, w której odnosi się on do nowo utworzonych działek przeznaczonych pod budownictwo. Z uzasadnienia decyzji, której dotyczy wniosek o sprostowanie wynika, że według zmian do planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. niektóre działki położone są na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub wielorodzinną. Zdaniem skarżącej działki te położone są na terenie przeznaczonym zgodnie z planem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, Zważyć należy, że decyzja, której dotyczy wniosek o sprostowanie wydana została m.in. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), który stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Wobec tego treść planu determinuje sposób podziału i przeznaczenie nowo utworzonych działek. Dlatego okoliczność, czy w decyzji organ prawidło, czy też błędnie ustalił przeznaczenie według planu nowo utworzonych działek jest okolicznością istotną, która może być ustalana na podstawie dokumentów "źródłowych" jedynie wtedy, gdyby organ dokonał sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji, a skarga byłaby skierowana przeciwko takiemu postanowieniu. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwem przez pojęcie oczywistej omyłki należy rozumieć omyłkę polegającą na tym, że w decyzji organ wyraził coś, co w sposób widoczny i nie budzący wątpliwości jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia organ I instancji w sposób zamierzony użył kwestionowanych spójników w uzasadnieniu swojej decyzji, wyrażając w sposób jednoznaczny swoją wolę. Ponadto jak już wyżej wskazano, punktem odniesienia do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału były ustalenia planu miejscowego, to niedopuszczalne jest prostowanie rozumienia planu w tym zakresie w trybie art. 113 kpa. Na koniec należy zwrócić uwagę, na niekonsekwencję zarzutów skargi skarżącego. Z jednej strony zarzuca on organowi wydającemu decyzję zatwierdzającą projekt podziału działek, dowolne kształtowanie "zapisów obowiązującego prawa", a z drugiej strony domaga się potraktowania tej dowolności jako oczywistej pomyłki. Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Dlatego z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.