I SA/Ol 420/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski ( spr. ) Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 rok Skargę oddala. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółka z o.o., od decyzji Wójta gminy z dnia "[...]", "[...]" w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2003, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż Wójt Gminy decyzją z dnia "[...]"kwietnia 2005 r., nr "[...]", jako organ podatkowy pierwszej instancji odmówił "A" Spółka z o.o. stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie 213.625,60 zł. Podatnik prowadzi na terenie Gminy działalność gospodarczą w zakresie wydobywania i sprzedaży kopaliny jaką jest torf. Spółka wydobywa kopalinę na gruntach Skarbu Państwa, dzierżawionych na podstawie umowy ze Starostą z dnia "[...]"kwietnia 2000 r., oznaczonych w rejestrze gruntów: - nr ewidencyjny "[...]" o pow. 1245382 m2, - nr ewidencyjny "[...]" o pow. 4438 m2, - nr ewidencyjny "[...]" o pow.28.196 m2. W dniu 16 stycznia 2003 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2003. W deklaracji tej podatnik wskazał grunty o powierzchni 1068128 m2 opodatkowane według stawki za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz grunty o powierzchni 63290 m2 jako opodatkowane stawką jak za pozostałe grunty. Podatnik zgodnie z tą deklaracją wskazał łączną kwotę podatku w wysokości 596.963,90 zł. W dniu 26 października 2004 r. podatnik złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003 rok. Wraz z korektą podatnik złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2003. W korekcie tej wskazał do opodatkowania grunty o powierzchni 1068128 m2 w okresie od V do X 2003 r. jako opodatkowane stawką jak za grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Te grunty i inne wskazał do opodatkowania stawką jak za pozostałe grunty. Łącznie zadeklarowana kwota podatku za rok 2003 wyniosła 383.338,30 zł. W ocenie podatnika doprowadziło to do nadpłaty kwoty 213.625,60 zł. Postanowieniem z dnia "[...]"listopada 2004 r., nr "[...]" organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził bezskuteczność korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2003. Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylił powyższe postanowienie. Decyzją z dnia "[...]"kwietnia 2005 r. Wójt Gminy odmówił "A" spółka z o.o. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 rok od gruntów Skarbu Państwa posiadanych na podstawie umowy dzierżawy z dnia "[...]"kwietnia 2000 r. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego istota sporu sprowadza się do ustalenia czy w przypadku podatnika spełniona została przesłanka normatywna przepisu art. I a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Organ odwoławczy podkreślił, że pojęcie względy techniczne nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż przedstawione dowody w sprawie potwierdzają przede wszystkim sezonowy charakter działalności wydobywczej prowadzonej przez przedsiębiorcę. Niemniej jednak SKO nie podziela stanowiska podatnika co do tego, że sezonowość działalności gospodarczej jest pojęciem tożsamym z brakiem technicznych możliwości prowadzenia tej działalności w określonych porach roku i stanowi względy techniczne, o których mowa w art. la ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r. - sygn. akt I SA/Lu 59/04, który wskazuje na to, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. W konsekwencji tego stanowiska WSA przyjął, iż przejściowe niewykorzystanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego aby do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania najwyższe stawki podatkowe, w okresie braku możliwości korzystania z nieruchomości poza sezonem. W tym czasie nieruchomość mimo jej chwilowego niewykorzystania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z działalnością przedsiębiorcy. Wskazano, iż jak wynika z uzasadnienia cytowanego wyroku, przy ocenie charakteru "względów technicznych" gruntu, do zaaprobowania jest też stanowisko wyrażone przez Ministerstwo Finansów zawarte w piśmie z dnia 21 sierpnia 2003 r., wcześniej zaś w piśmie z dnia 13 marca 2003 r. W ocenie SKO względy techniczne to między innymi takie okoliczności, które nie wynikają z decyzji ekonomicznych przedsiębiorcy odnoszących się do przedmiotu i zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, mają charakter zewnętrzny i w zasadzie obiektywny, stanowią też trwałą przeszkodę do prowadzenia działalności gospodarczej lub wymagają podjęcia konkretnych czynności ze strony zainteresowanego podmiotu do usunięcia technicznej niemożliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania. Wskazane wyżej cechy spełniają takie więc przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej na gruncie, jak na przykład chemiczne, radioaktywne lub bakteriologiczne skażenie gruntu. Od takiego rozumienia względów technicznych znacznie natomiast odbiegają okoliczności wskazywane przez skarżąca Spółkę. W tej sytuacji nie można podzielić poglądu podatnika co do tego, że brak w chwili obecnej technicznych sposobów wydobywania torfu w okresie zimowym rozumianych jako brak stosownych środków do obróbki przeróbki torfu zgodnie z wymogami technologii - stanowi względy wykluczające techniczną możliwość prowadzenia przez podatnika całorocznej działalności wydobywczej. Twierdzenie podatnika co do zakresu i możliwości prowadzonej działalności wydobywczej jest zapewne prawdziwe z punktu widzenia technologii wydobywania kopaliny, nie ma jednak nic wspólnego z cechami nieruchomości gruntowej sklasyfikowanymi na potrzeby prawa podatkowego. Organ odwoławczy podzielił prezentowane w literaturze przedmiotu stanowisko co do tego, że w art. la ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mowa jest jedynie o względach technicznych gruntu, nie zaś o właściwościach kopalin zalegających w tym gruncie (podobnie: Leonard Etel - Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych Nr 4 z 2005 roku). Stanowisko takie potwierdził NSA w Warszawie w wyroku z dnia 10.09.2007 roku sygn. akt II FSK 773/06 publ. lex nr 339937. Z wyroku tego wynika m.in., że to do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. Na powyższe rozstrzygnięcie "A" spółka z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 1a ust.1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 upol oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art.122, 191,197§1, 187§1 i 194§1 Ordynacji podatkowej i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż przez część roku podatkowego 2003, część gruntów przez nią dzierżawionych nie odpowiadała definicji gruntu związanego z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 upol, skoro nie są gruntami związanymi działalnością gospodarczą te grunty, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz nie są i nie mogą być do tej działalności wykorzystywane ze względów technicznych. Zdaniem Spółki, Kolegium naruszyło przepis art. 6 ust. 3 upol poprzez wykładnię, iż zmiana sposobu wykorzystania gruntu, o której mowa w przepisie musi mieć charakter trwały. W ocenie skarżącej wykładnia taka nie wynika z tego przepisu, co więcej, zmiana taka może zachodzić nawet w tym samym roku podatkowym, dlatego Spółka miała zastosować art. 6 ust.3 upol zgodnie z określonymi terminami wydobycia torfu. Skarżąca wskazała, iż grunty oznaczone jako K, nie mogła wykorzystywać do prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu torfu ze względów technicznych w okresach zadeklarowanych w deklaracji podatkowej. W ocenie skarżącej już samo wystąpienie tej niemożności spowodowanej względami technicznymi" w dniu złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości uprawnia podatnika do skorzystania z opodatkowania według niższej stawki podatkowej przewidzianej dla gruntów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Spółki, sposób wykorzystania gruntów K wynikał w roku podatkowym z decyzji koncesyjnej, ostatecznej decyzji Okręgowego Urzędu Górniczego oraz zawartej umowy dzierżawy, a nie ulega wątpliwości, iż co roku w określonych cyklach strona musi zaprzestać eksploatacji. Według skarżącej Spółki interpretacja art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol, wymaga zaś każdorazowo uwzględnienia obiektywnych indywidualnych okoliczności związanych z danym podatkiem. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącej, należało rozważyć, iż decyzje podatkowe mają charakter indywidualny, a nie abstrakcyjny. W tym celu należy ocenić zapisy: 1. Umowy dzierżawy — zgodnie z par. 4 i 5 strona jest uprawniona do "pobierania pożytków — kopania torfu", jest zobowiązana używać gruntu zgodnie z zasadami prawidłowej podarki, ponadto z ograniczeniami wynikającymi z przepisów prawa. 2. Koncesji — decyzji z dn. "[...]".07.1996r. — prowadzenie prac wydobywczych zgodnie z pisami prawa geologicznego i górniczego, ochrony zasobów złoża, na podstawie zatwierdzonego planu ruchu Zakłady Górniczego. 3. Decyzji Okręgowego Urzędu Górniczego zatwierdzającej plan ruchu Zakładu Górniczego, gdzie zawarty jest zakaz prowadzenia wydobycia przez znaczną część roku. W ocenie strony zakaz w stosunku do gruntów K ,w tym gruntów objętych ochroną przyrodniczą, ten sam w sobie konstytuuje zaistnienie względów technicznych. Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej polega również na tym, iż organ II instancji przyjmuje, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą sezonowo, co nie może stanowić o względach technicznych. Pojęcie "sezonowości" jest pojęciem pozaustawowym, stąd w ocenie skarżącej, ocena czy dzierżawiona przez nią nieruchomość jest nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą może odbywać się tylko poprzez wykładnię naruszonego przepisu. Skarżąca prowadzi bowiem działalność gospodarczą przez cały rok podatkowy — między innymi produkuje substraty torfowe w nieznąjdującej się na spornych gruntach fabryce - natomiast w spornych okresach roku podatkowego 2003 nie prowadziła działalności na wydzierżawionych gruntach, a niemożność prowadzenia tej działalności wynikała ze względów technicznych. Organ podatkowy dostrzega, zdaniem skarżącej, trudności w interpretacji pojęcia względów technicznych" w rozumieniu przepisu art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy podatkowej. Trudności te usiłuje pokonać poprzez rozdzielenie pojęć "gruntu" jako przedmiotu opodatkowania i pojęć "złoża" i "kopaliny". Organ pomija jednak, iż grunt nie może posiadać takiej cechy jak względy techniczne". Skoro grunt to część powierzchni ziemskiej stanowiący odrębny przedmiot własności, to podział powierzchni ziemskiej na grunty" ma charakter konwencjonalny, a nie przyrodniczy. Wyodrębnienie nieruchomości gruntowych opiera się bowiem nie na podstawie fizycznych właściwości powierzchni ziemskiej. lecz na podstawie kryterium formalnego wynikającego z art. 46§1 kc. Grunt w rozumieniu prawa cywilnego ma więc tylko takie cechy jak granice, właściciel i ewentualnie księgę wieczystą, nie ma natomiast żadnych innych cech, w tym i względów technicznych. W doktrynie przyjmuje się (M. Rusinek. Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), iż ustawodawcy chodziło o obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie go [gruntu] do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot". Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy podatkowej, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Zdaniem skarżącej, organ II instancji dokonał błędnej wykładni, iż ta zmiana sposobu wydostania gruntu musi mieć charakter trwały. W ocenie skarżącej, sposób przeprowadzenia postępowania podatkowego sprawia, iż naruszono przepisy Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako ppsa) sprowadza się do badania zgodności decyzji z prawem. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zarzuty jakie pod jej adresem sformułowała strona skarżąca mają zaś, zdaniem Sądu, swoje źródło w wadliwym rozumieniu przez nią istoty podatku od nieruchomości. Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31, zwanej dalej upol) definiuje pojęcie podatnika podatku od nieruchomości, którymi są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami bądź posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. Dla powstania obowiązku podatkowego istotnym jest zatem tylko fakt pozostawania podmiotem prawa własności lub innej formy prawnego władztwa nad rzeczą. Podatek od nieruchomości ma tym samym charakter majątkowy, w takim znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym (p. wyrok NSA z 09.03.1994 r., SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35, str.18). Podatek od nieruchomości nie jest zaś formą opodatkowania związaną z działalnością gospodarczą i nie nawiązuje w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia. Nie jest natomiast ważne jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 maja 2004r. o sygn. I SA/Lu 59/2004, niepublikowany). Analiza art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozwala wyciągnąć wniosek, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie grunty (poza wyłączonymi i zwolnionymi z podatku na mocy ustawy), bez względu na to, czy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niemniej istnienie takiego związku przesądza o wysokości podatku. Dla oceny, czy rację miały organy podatkowe twierdząc, iż w okolicznościach niniejszej sprawy sporny grunt związany był z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawowe znaczenie miało natomiast rozstrzygnięcie, czy grunt ten odpowiadał definicji ustanowionej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którą gruntem, jest grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W związku z koniecznością ustalenia związku spornego gruntu z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, w okolicznościach niniejszej sprawy, istotnym było zatem wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości dwóch kwestii, a mianowicie tego, czy wymieniony przedmiot opodatkowania był w posiadaniu przedsiębiorcy oraz czy istniały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie gruntu do prowadzenia tej działalności. Analizując akta sprawy Sąd w składzie orzekającym stwierdził, iż poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne i wysnuta z nich ocena całokształtu okoliczności sprawy, na gruncie wymienionych regulacji prawnych, nie budzi zastrzeżeń. Oczywistym pozostaje zatem w świetle akt postępowania, w tym dołączonych dokumentów (umowy dzierżawy z dnia "[...]"kwietnia 2000r., "plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...]""), iż skarżąca spółka była w 2003 r. przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej. Jednocześnie prowadząc w sposób zorganizowany i ciągły działalność gospodarczą w zakresie eksploatacji zasobów naturalnych przez cały rok podatkowy była posiadaczem dzierżawionych gruntów, stanowiących w całości teren wykorzystania górniczego, stosownie do uzyskanej koncesji. Zdaniem Sądu, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy miały podstawy do przyjęcia, iż nieistotną kwestią pozostaje w sprawie to, że podatnik eksploatuje na podstawie uzyskanej koncesji 127,8016 ha z posiadanych 139,57 ha gruntów. W świetle bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedmiot opodatkowania nie ogranicza się jedynie do gruntów wykorzystywanych bezpośrednio przez podatnika do wydobywania torfu, a dotyczy wszystkich gruntów posiadanych przez niego jako przedsiębiorcę. SKO słusznie też wywiodło, iż sezonowy charakter tej działalności nie stanowi względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania w rozumieniu powołanego art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie składu orzekającego nietrafny jest zarzut opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, gdzie znajdują się rowy, albowiem w oparciu o dokumenty tj. Plan ruchu zakładu górniczego "[...]" oraz zeznań świadków, grunty sklasyfikowane jako wody, są rowami posadowionymi na terenie górniczym i służą do odprowadzania wód opadowych i gruntowych, zatem są związane z działalnością gospodarcza Skarżącego Sąd, w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 19 maja 2004r., oparte na podobnym stanie faktycznym. Z opisanych na wstępie względów podatek od nieruchomości, nie odnosi się bowiem w swojej istocie do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia. Nie jest natomiast ważne jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze, zaś podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie. Istotnym jest, jak trafnie zauważył WSA w cytowanym wyżej wyroku, iż "związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z 08.04.1997 r., SA/Po 3225/95, OSS 1997/4/112; wyrok NSA z 13.07.1994 r., III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114 i wyrok NSA z 03.12.1992 r., SA/Kr 1020/92, Serwis Podatkowy 1999/10, str. 15)." Na tle okoliczności niniejszej sprawy wskazane przez Spółkę czasowe, bo związane z okresowością wydobycia torfu, zaprzestanie działalności na gruncie stanowiącym, jak słusznie zauważył organ, w całości teren wykorzystania górniczego, nie może być zatem uznane za techniczną przyczynę uniemożliwiającą wykorzystanie przedmiotu opodatkowania, w rozumieniu powołanego art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Względy techniczne gruntu, o których mowa w tym przepisie nie dotyczą bowiem właściwości torfu w okresie jesienno -zimowym, które mają wpływ na sezonowość prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności wydobywczej, nie zaś na związek tej nieruchomości z działalnością gospodarczą. Trafna jest przy tym uwaga organu, iż uznanie stanowiska skarżącego za słuszne skutkowałoby przyjęciem, że każda nieruchomość, której wykorzystanie do celów na które została przeznaczona jest niemożliwe z uwagi na warunki pogodowe i pory roku, powinna być opodatkowana w zależności od jej wykorzystania w danym okresie. Taka wykładnia pojęcia względów technicznych byłaby zaś zbyt daleko idąca i odbierałaby sens regulacji dotyczącej obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, ciążącego na podatnikach o statusie przedsiębiorcy. Z tych samych przyczyn uznać należało, iż nie może być mowy w okolicznościach sprawy o zaistnieniu przesłanki do obniżenia podatku, o której mowa w art. art.6 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Występujący bowiem sezonowo brak możliwości wydobywania torfu nie jest zmianą sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w rozumieniu wymienionego przepisu, która to zmiana, również w tym przypadku powinna mieć charakter trwały. W tym zakresie Sąd stanął na stanowisku, iż z uwagi na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, obniżenie podatku na podstawie art.6 ust.3 mogłoby dotyczyć jedynie sytuacji związanej z zaprzestaniem funkcjonowania podmiotu w obrocie gospodarczym. Reasumując stwierdzić należy, iż względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotu opodatkowania przez posiadacza gruntu muszą mieć zaś cechę trwałości. Przejściowe przeszkody związane z właściwościami torfu w okresie jesienno -zimowym, które mają wpływ na sezonowość prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności wydobywczej nie pozbawiają zaś przedmiotu opodatkowania ustawowych przymiotów gruntu związanego z działalnością gospodarczą. Jednocześnie "związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej", o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie może być, zdaniem Sądu, utożsamiane jedynie z działalnością faktyczną. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał powiązać obowiązek podatkowy tylko z działalnością faktyczną, to niewątpliwie dałby temu wyraz w art. 5 ust.2 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w jego toku dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala przyjąć, że rozumowanie organów podatkowych, w tym zwłaszcza organu pierwszej instancji, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego. W ocenie Sądu postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej i z zapewnieniem stronie czynnego udziału, wobec czego zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu jest bezpodstawny. Wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 72 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa za nadpłatę uważa się kwotę: - nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, - podatku pobranego przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej, - zobowiązania zapłaconego przez podatnika lub inkasenta jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4 określone jako nienależnie lub w wysokości większej od należnej, - zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono, je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. W przedmiotowej sprawie żadna z tych przesłanek nie występuje, a zatem dokonana w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne ocena prawna stanowiła uzasadnioną podstawę wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie powołanych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przepisów ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art.151 ppsa oddalił skargę jako nieuzasadnioną.