VI SA/Wa 1941/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. o nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. cofającą W. W. – dalej zwany skarżącym, licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. Komendant Wojewódzki Policji z/s w R. wydał skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W dniu 16 maja 2007 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne m.in. o czyn z art. 178a § 1 KK. Do akt sprawy został dołączony wyrok Sądu Rejonowego w M., sygn. akt [...], z którego wynika, iż skarżący został uznany za winnego dokonania czynu zabronionego z art. 178a KK i za ten czyn został skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek po 50 zł., środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz podanie wyroku do wiadomości publicznej. Wyrok powyższy uprawomocnił się dnia 6 stycznia 2007 r. Pismem z dnia 20 czerwca 2007 r. Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji, wskazując jako podstawę art. 61 § 4 Kpa poinformował skarżącego, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Skarżący został także poinformowany o przysługującym mu, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W piśmie z dnia 27 czerwca 2007 r. skarżący apelował do organu o zaniechanie cofnięcia mu przedmiotowej licencji. Wskazywał na negatywne konsekwencje cofnięcia licencji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]Komendant [...] Policji cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 2 pkt. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221, , dalej zwana ustawą o ochronie osób i mienia) oraz art.104 i art. 268 kpa. W uzasadnieniu organ podniósł, że fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa umyślnego, powoduje, iż przestał on spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt. 5 ustawy o ochronie osób i mienia i tym samym, zgodnie z wolą ustawodawcy, należało mu cofnąć licencję. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżący podniósł, iż wyrok, który na nim ciąży nie ma bezpośredniego związku z wykonywanym przez niego zawodem. Wskazał swoją trudną sytuację finansową, którą może pogłębić pozbawienie go licencji, a tym samym możliwości wykonywania dotychczasowej pracy. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 ust. 1, art. 268a kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. W uzasadnieniu organ podniósł, iż skarżący prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie sygn. akt [...] został skazany przez Sąd Rejonowy w M. za czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, a więc za przestępstwo umyślne, na karę grzywny w wysokości 150 stawek po 50 zł., środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz podanie wyroku do wiadomości publicznej. Tym samym przestał spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Wskazał, że skarżący dopiero po zatarciu skazania będzie mógł się starać ponownie o wydanie przedmiotowej licencji. Podniósł, iż cofnięcie licencji nie jest karą dodatkową za popełnienie przestępstwa, lecz skutkiem administracyjno-prawnym ustalenia, iż osoba posiadająca licencję została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa umyślnego, co powoduje, iż nie spełnia on jednego z istotnych, ustawowo określonych wymogów do jej zachowania. Podtrzymał stanowisko organu I instancji, wskazując na to, że w takim stanie faktycznym ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania licencji, bowiem przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, art. 107 § 1 kpa poprzez niepodpisanie decyzji przez osobę upoważnioną, art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ w sposób nieprawidłowy wypełnił dyspozycję art. 10 kpa określając stronie skarżącej 7 dniowy termin na zapoznanie się z aktami i zgłoszenie żądań w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana ponad miesiąc po upływie tego terminu. W jego ocenie rodziło to obawę, że w okresie pomiędzy wydaniem decyzji a upływem powyższego 7 dniowego terminu organ prowadził postępowanie dowodowe w stosunku do którego skarżący nie mógł się wypowiedzieć. Wskazał, że pod zaskarżonymi decyzjami podpisały się osoby, dla których pełnomocnictwo do wydawania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji nie wynika z akt sprawy. Zakwestionował także fakt uprawomocnienia się wyroku karnego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację prezentowaną w trakcie postępowania. Odrzucił zarzuty naruszenia procedury administracyjnej. Na rozprawie w dniu 20.12.2007 r. pełnomocnik skarżącego cofnął zarzut wydania decyzji przez osobę nieupoważnioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś, co w rozpatrywanej sprawie wymaga podkreślenia, według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r., którą cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia nie narusza bowiem prawa. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, zaś argumentacja prawna organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Skutkiem powyższego, Komendant Wojewódzki Policji był zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy do cofnięcia licencji. Przepis ten bowiem jednoznacznie, w sposób nie dopuszczający innego rozwiązania stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt (...) 5 (ustawy). W ocenie Sądu otrzymanie z Krajowego Rejestru Karnego informacji o skazaniu pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne stanowiło podstawę do wszczęcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne potwierdziło fakt skazania za przestępstwo umyślne. Organ Policji zwrócił się do sądu orzekającego o odpis prawomocnego wyroku sądu karnego, którym, co należy podkreślić, jest związany. W tej sytuacji, wobec skazania pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że przestał on spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie cytowanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Mają rację organy Policji obu instancji, że ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej (...)za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie. Taki pogląd wyraził tutejszy Sąd w wyroku z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 220/05 (LEX nr 183641). W wyroku powyższym Sąd stwierdził także, iż wobec skazania pracownika ochrony fizycznej za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że skazany przestał spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie cytowanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia (publ. LEX nr 183641). W sprawie niniejszej w istocie zarzuty skargi nie kwestionują wskazanego powyżej trybu postępowania organu, lecz dotyczą naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej tj., art. 10, 107 § 1 oraz 7 kpa. Skarżący nie kwestionuje samego faktu skazania go wyrokiem Sądu karnego i ewentualnych konsekwencji z tego faktu wynikających, lecz zwraca uwagę na braki samego postępowania administracyjnego, które dyskwalifikują w jego ocenie rozstrzygnięcie organów I i II instancji. Zdaniem Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Należy bowiem wskazać, że artykuł 10 kpa ustanawia ogólna zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji konkretne obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy podkreślić, iż organ w ocenie Sądu, uczynił zadość tym wymaganiom. Skarżący został poinformowany w sposób prawidłowy pismem z dnia 20 czerwca 2007 r. o przysługujących mu, a wynikających z treści powołanego artykułu, prawach. Z przysługujących uprawnień skorzystał w trakcie postępowania dwukrotnie. Pismami z dnia 27 czerwca 2007 r. i 20 sierpnia 2007 r. odniósł się do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz wnioskował o wydanie korzystnego dla niego rozstrzygnięcia. Taki stan rzeczy przesądza w ocenie Sądu, iż organ w sposób prawidłowy i skuteczny pouczył stronę o przysługujących jej uprawnieniach, z których strona skorzystała. Została jej też zapewniona możliwość zajęcie stanowiska w sprawie oraz możliwość odniesienia się do zebranego materiału dowodowego co oznacza, że organ w sposób właściwy wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego przez dyspozycję art. 10 kpa. Nie zasługuje także zdaniem Sądu na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ art. 7 kpa. Skarżący zarzucił organowi brak ustaleń zmierzających do wyjaśnienia czy wyrok sądu karnego będący podstawą rozstrzygnięć w niniejszej sprawie jest w istocie prawomocny. Należy jednak podkreślić, iż w aktach sprawy znajduje się odpis wyroku Sądu Rejonowego w M., na mocy którego W. W. uznano za winnego zarzucanych mu czynów, orzeczono karę grzywny oraz zastosowano wobec niego środek karny. Na wyroku znajduje się adnotacja stwierdzająca jego prawomocność od dnia 6 stycznia 2007 r. Taki dokument wiąże organ co do faktów w nim stwierdzonych i nie może być przez organ weryfikowany w żadnym zakresie. Taki stan rzeczy przesądza, iż w świetle obowiązujących przepisów skarżący jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem. Ten fakt zaś determinuje jak wskazano powyżej, charakter rozstrzygnięcie podjętego przez organ. Nadto należy podnieść, iż zgodnie z treścią art. 268a kpa organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie. W sprawie niniejszej tak podinspektor L. P. jak i nadkom. M. N., którzy podpisali zaskarżone akty, posiadali stosowne upoważnienia wydane przez odpowiednio Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta [...] Policji do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie ochrony osób i mienia, a więc także w zakresie obejmującym przedmiot niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.