I GSK 199/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 213/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 213/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu WSA w G. podał, że zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych, wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2009 r. Ponieważ mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uiścił wpisu od skargi, WSA w G., na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę jako nieopłaconą. W skardze kasacyjnej Z. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: art. 1, art. 3 § 1, § 2, art. 175 § 1, art. 239 pkt 4 w związku z art. 212 § 1, art. 259 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wcześniejszą skargę kasacyjną skarżącego z dnia [...] maja 2009 r. WSA w G. potraktował jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 stycznia 2009 r. i wskutek jego rozpatrzenia postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 r. zniósł postanowienie z dnia 28 stycznia 2009 r. w zakresie odmawiającym stronie prawa pomocy. Podkreślił, że zgodnie z art. 239 pkt 4 p.p.s.a., strona, której zostało przyznane prawo pomocy, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W ocenie skarżącego, nie miał on obowiązku uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a., a które w niniejszej sprawie nie występują. Skarżący oparł skargę kasacyjną na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. referendarz sądowy odmówił Z. J. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym kosztów sądowych. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2009 r. (k – 91) wraz z pouczeniem o przysługującym sprzeciwie, który należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 259 § 1 p.p.s.a. prawa wniesienia sprzeciwu. Postanowienie z dnia 28 stycznia 2009 r. stało się więc prawomocne. Mając powyższe na uwadze, WSA w G. zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2009 r. (k – 93) wezwał Z. J. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych oraz pouczył, że wpis należy uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia powyższego wezwania. Skarżący wezwanie odebrał w dniu 9 kwietnia 2009 r. (k – 95). Wpisu od skargi nie uiścił w wyznaczonym terminie, zatem odrzucenie skargi było zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się również z twierdzeniem skarżącego, że skarga kasacyjna z dnia [...] maja 2009 r., sporządzona, podpisana i wniesiona przez niego osobiście, do której załączony był na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] maja 2009 r. (k 105 – 108), potraktowana została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 stycznia 2009 r. Z akt sprawy wynika, że wspomniana skarga kasacyjna została odrzucona przez WSA w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. (k – 146) jako niedopuszczalna, ponieważ została sporządzona i podpisana osobiście przez skarżącego, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego. Powyższe dowodzi, że WSA w G. nie potraktował skargi kasacyjnej Z. J. z dnia [...] maja 2009 r. jako sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 stycznia 2009 r. Postanowienie z dnia 20 lipca 2009 r., na które wskazuje skarżący w skardze kasacyjnej, zostało natomiast wydane wskutek rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, załączonego do skargi kasacyjnej z dnia 27 maja 2009 r., w trybie art. 165 p.p.s.a. Nie miał tu zastosowania art. 259 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia, gdyż, jak już wyżej wyjaśniono, Z. J. z prawa wniesienia sprzeciwu nie skorzystał. Podkreślić w tym miejscu należy, że obowiązku uiszczenia kosztów sądowych nie ma strona, której zostało przyznane prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi jest prawidłowe, ponieważ w dniu wydania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz w dniu odrzucenia skargi, skarżący nie był zwolniony od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.