I SA/Wa 783/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędzia WSA Monika Nowicka Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi H. P. i J. O. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaświadczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2008 r. , nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżących H. P. i J. O. solidarnie kwotę 920 (dziewięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U Z A S A D N I E I E Minister Skarbu Państwa decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] stwierdzającą nieważność zaświadczenia Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. – jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Starosta Powiatu W. wydał w dniu [...] lipca 1999 r. zaświadczenie nr [...], w którym potwierdził posiadanie przez H. P. i J. O. uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych za granicą, na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Następnie H. P. i J. O. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze formy realizacji prawa do rekompensaty. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. [...] Urząd Wojewódzki wystąpił do Ministra Skarbu Państwa o rozważenie stwierdzenia z urzędu nieważności zaświadczenia Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] – w części dotyczącej [...] ha. Z uwagi na powyższy wniosek Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego zaświadczenia Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 1999 r. podpisanego: "Członek Zarządu Powiatu W. H. D." W dniu 5 grudnia 2006 r. H. P. okazała Ministrowi Skarbu Państwa inne od w/w zaświadczenie Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] o identycznej treści podpisane: "Z up. Starosty Powiatu W. H. D. Członek Zarządu". Wobec powyższego minister stwierdził, że w obrocie prawnym znajdują się dwa zaświadczenia o tej samej treści, znaku oraz dacie, podpisane przez tę samą osobę – lecz działającą na podstawie różnych upoważnień. Zgodnie z treścią art.38 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym: "W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, który może upoważnić poszczególnych członków zarządu powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji." W związku z tym przedmiotowe zaświadczenie podpisane: "Członek Zarządu Powiatu W. H. D." zostało wydane i podpisane przez niewłaściwy organ – co stanowi kwalifikowaną wadę formalną, stanowiącą rażące naruszenie prawa. Mając powyższe na uwadze Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]stwierdził nieważność zaświadczenia Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. podpisanego przez członka zarządu Powiatu W. H. D. – jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. Minister Skarbu Państwa wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaświadczenia Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 1999 r. nr [....] podpisanego: "Z up. Starosty Powiatu W. H. D. Członek Zarządu". Zaś decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] stwierdził nieważność zaświadczenia Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. – jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Minister podniósł, że przedmiotowe zaświadczenie zostało podpisane przez członka zarządu H. D. – działającego oparciu o upoważnienie Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. Jednakże z adnotacji na upoważnieniu wynika, że otrzymał on je dopiero w dniu 5 sierpnia 1999 r. – co potwierdził własnoręcznym podpisem. Wobec czego zaświadczenie z dnia [...] lipca 1999 r. zostało wydane przed otrzymaniem przez członka zarządu Powiatu Warszawskiego upoważnienia do jego wydania. Zgodnie zaś z art. 61 kc oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Oznacza to, że H. D. podpisując przedmiotowe zaświadczenie w dniu [...] lipca 1999 r. działał bez upoważnienia organu właściwego do jego wydania, a zatem zostało ono podpisane przez niewłaściwy organ, naruszając tym samym przepis art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości ... (D.U. Nr 9 poz.32). Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że zaświadczenie Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. rażąco narusza prawo, bowiem nie zostało podpisane przez właściwy do tego organ – zatem jest dotknięte wadą określoną w art. 156 §1 pkt. 2 kpa. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Skarbu Państwa decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. P. i J. O. wnosili o uchylenie obu decyzji. Zarzucali Ministrowi, że nie wyjaśnił on okoliczności dotyczących adnotacji H. D. na upoważnieniu z dnia [...] czerwca 1999 r., gdyż nie wiadomo jest, czemu służyło i czego dotyczyło to "potwierdzenie odebrania upoważnienia". Ponadto podnosili, że organ nie ustalił, kiedy H. D. dowiedział się o otrzymanym upoważnieniu i zapoznał się z jego treścią, gdyż mógł to zrobić znacznie wcześniej niż w dniu 5 sierpnia 1999 r. Zdaniem skarżących nieprawdopodobnym jest fakt, aby H. D. przez ponad miesiąc podejmował decyzje i podpisywał zaświadczenia – nie mając świadomości, nie wiedząc, że ma do tego stosowne upoważnienie. Kwestionowali również rażący charakter ewentualnego naruszenia prawa, gdyż treść nowego rozstrzygnięcia byłaby taka sama jak poprzedniego. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wnosił o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. stwierdzającą nieważność zaświadczenia Starosty Powiatu W. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. – jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podzielił stanowisko i argumentację skarżących dotyczących przedstawionych w skardze zarzutów. Uznał za zasadny zarzut niedokładnego wyjaśnienia przez Ministra Skarbu Państwa stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) oraz zarzut nie zebrania w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 77 §1 kpa). Minister przyjął, iż H. D. zapoznał się z treścią upoważnienia z dnia 29 czerwca 1999 r., do załatwiania spraw w imieniu Starosty Powiatu W. dopiero w dniu 5 sierpnia 1999 r. – czyli w dniu kiedy otrzymał on blankiet upoważnienia. Nie przeprowadził on jednak żadnego postępowania na okoliczność, kiedy H. D. zapoznał się z treścią tego upoważnienia – fakt odbioru blankietu upoważnienia nie świadczy o tym, że już wcześniej nie wiedział on o jego treści. Jest to tym bardziej nieprawdopodobne, że przecież od dnia 29 czerwca 1999 r. - czyli przez ponad miesiąc - załatwiał on sprawy w imieniu starosty – podejmując i podpisując różnego rodzaju orzeczenia administracyjne. Trudno przypuszczać, że robił to bez świadomości posiadanych do tego uprawnień. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Skarbu Państwa wyjaśni w sposób nie budzący wątpliwości, kiedy H. D. zapoznał się z treścią upoważnienia z dnia 29 czerwca 1999 r. do załatwiania spraw w imieniu Starosty Powiatu W. - a następnie podejmie stosowną decyzję. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.